The Sorrow of LoveBY WILLIAM BUTLER YEATS

Ο καυγάς ενός σπουργίτη κάτω από το γείσο τη στέγης,
Το λαμπρό φεγγάρι κι όλος ο γαλακτώδης ουρανός,
Κι η όλη διάσημη εκείνη αρμονία των φύλλων,
του ανθρώπου αποδιώξαν την εικόνα και την κραυγή

Ένα κορίτσι τότε ξεπρόβαλλε με κόκκινα του πένθους χείλη
κι έμοιαζε σαν το μεγαλείο του κόσμου δακρυσμένου,
καταδικασμένο σαν τον Οδυσσέα και τα θαλασσοδαρμένα πλοία,
και σαν τον Πρίαμο περήφανο τον με τους συντρόφους του σφαγμένο ·

Ξεπρόβαλε, και στη στιγμή γείσα της στέγης που βοούσαν
Ένα φεγγάρι που σκαρφάλωνε έναν άδειο ουρανό,
Κι όλος ο θρήνος των φύλλων δεν μπορούσαν
Παρά του ανθρώπου ν’ ανασυνθέσουν την εικόνα και την κραυγή

W.B. Yeats
Η θλίψη της αγάπης
απόδοση : Στρατής Φάβρος

The Sorrow of Love
BY WILLIAM BUTLER YEATS
The brawling of a sparrow in the eaves,
The brilliant moon and all the milky sky,
And all that famous harmony of leaves,
Had blotted out man’s image and his cry.

A girl arose that had red mournful lips
And seemed the greatness of the world in tears,
Doomed like Odysseus and the labouring ships
And proud as Priam murdered with his peers;

Arose, and on the instant clamorous eaves,
A climbing moon upon an empty sky,
And all that lamentation of the leaves,
Could but compose man’s image and his cry.

I died for Beauty – but was scarce by Emily Dickinson

Απέθανα για την ομορφιά- μα ήμουν δε ήμουν βολεμένος
Καθώς στον τάφο ξαπλωμένος
Σαν κάποιος για την Αλήθεια, πεθαμένος-
Στο διπλανό το δώμα ήρθε ξαπλωμένος

Σιγά μιαν ερώτηση μουρμούρισε, «Γιατί τα τέντωσα»;
«Για την ομορφιά» τ’ απάντησα
«Κι εγώ -για την Αλήθεια- ένα οι δυο τους-
Αδέλφια είμαστε», μου είπε και σώπασε

Στο λοιπό, σαν σόι, στη νύχτα π’ αντάμωσε
Στα δώματα μιλούσαμ’ ανάμεσο
Ώσπου βρύα τα χείλη μας κάλυψαν
Και τα ονόματα μας η λήθη απάλειψε

Απόδοση: Στρατής Φάβρος


Απέθανα για την ομορφιά- μα ήμουν δε ήμουν βολεμένος
Καθώς στον τάφο ξαπλωμένος
Σαν κάποιος για την Αλήθεια, πεθαμένος-
Στο διπλανό το δώμα ήρθε ξαπλωμένος

Σιγά μιαν ερώτηση μουρμούρισε, «Γιατί να πέθανα»;
«Για την ομορφιά» τ’ αντέτεινα
« -για την Αλήθεια- εγώ, μα ένα κι οι δυο τους-
κι Αδέλφια εμείς», μου είπε κι αυτός

Το λοιπό, σαν σόι, στη νύχτα π’ αντάμωσε
Στα δώματα μιλούσαμ’ ανάμεσο
Ώσπου βρύα τα χείλη μας κάλυψαν
Και τα ονόματα μας η λήθη τ’ απάλειψε

Απόδοση β: Στρατής Φάβρος

I died for Beauty – but was scarce

RW 448

I died for Beauty – but was scarce
Adjusted in the Tomb
When One who died for Truth, was lain
In an adjoining Room –

He questioned softly «Why I failed»?
«For Beauty», I replied –
«And I – for Truth – Themself are One –
We Brethren are»,  He said –

And so, as Kinsmen, met a Night —
We talked between the Rooms –
Until the Moss had reached our lips –
And covered up  – Our names –

Της συνήθειας το δηλητήριο

Kαι καθώς ο χρόνος έρεε

και σιγά σιγά είχε όλο πιει

της συνήθειας το δηλητήριο,

Kαι της δίβουλης πράξης

που τα σκοτεινά μέλλοντα

ποτέ δεν θα διέκρινε

γύριζε από θλίψη

και γνώση

γύρω από έναν άξονα

αδύνατο

της πίστης του πληρώνοντας

τις ανάλλαχτες αρετές

και με πόνο αξεδιάλεχτο

για το κακό που πάντα

μαζεύεται ως μοίρα των πολλών

La crisi consiste appunto nel fatto

«La crisi consiste appunto nel fatto che il vecchio muore e il nuovo non può nascere: in questo interregno si verificano i fenomeni morbosi piú svariati.»
Antonio Gramsci- Quaderni del carcere, Einaudi, I.djvu/318

Το παλαιό ποτέ πλήρως δεν πεθαίνει
και το νέο ποτέ ολοσχερώς δεν γεννιέται
οριακές προσθήκες οργασμός στις συνθήκες
η σύγχρονη τέχνη άλλη μια πόρνη, πόζα δειλή

στου μαυλιστικού υλισμού τις συστοιχίες τετραχηλισμένη ουλή
κάποιοι καλλιτέχνες αθώοι του φαινομένου ως αδαείς,
ο σπινθήρας εκεί με τα ξύλα βρεγμένα, περιδεείς
Η διαπίστωση μιας «κοινοτοπίας της ηλιθιότητας»,

εντρυφά στην ουσία ή στα πέριξ ευδία;
μια να εμπεριέχει ολοκληρωτισμού, την μορφή,
μα την ηλιθιότητα, αναγνώστη εσύ πως ρεκάζει η βία;
ένα σύνολο κανόνων στην τέχνη που ορίζουν

συνθήκες μικρότερες της τέχνης καθορίζουν
Δεν είναι όλα τα έργα τέχνη
αλλά όλα τα έργα τις αρχές της προάγουν, Ω τέχνη !

11 Απριλίου 2017 Μαρκόπουλο

Οι Γέροι μας

Οι Γέροι μας κι οι τάφοι των δικών μας
Τώρα που ο πόλεμος τρίζει τα δόντια του
τώρα που ο αχός του σε κάνει να σκιάζεσαι
τωρα που τα παιδιά σκέφτεσαι να πονούνε
τώρα που η φρίκη ξεδιάντροπα χύνεται
σ’ εκείνη την κοιτίδα του νοήματος
τωρα είν η ώρα να γυρίσουμε