Ξέπνοη καθώς λυσιμέλης, με χορτασμένη τη δίψα για ηδονήγυμνούς τους κάτασπρους μηρούς και τις λαγόνες στ’ ασπρα λινά τυλίχτηκε σεντόνια στην δρόσερη την κάμαρη μέσα στο πύρωμα του εκατόφυλλου μεσημεριού στο καλοκαίρι π’ έσκαγε ο τζίτζικας τ’ οξύφωνο τραγούδι και ένιωθε μιαν ακριβή στιγμή μεστή τη βύθιση στο όλον ρευστό που υπήρχε μυστικά και λέγονταν ζωή

Μου λείπει ένα απόγευμα

Μου λείπει ένα απόγευμα
που θα σε συναντούσα
σαν να ήμασταν έφηβοι πάλι
μέσα σ’ ενα παρκάκι το δείλι


εσύ θα φορούσες ένα φουστανάκι
ανάλαφρο με μοτίβα λουλουδιών πιέτες και φουρώ
θα άφηνε όμορφα τους λευκούς σου μηρούς
να προβάλλουν καθώς θα γυρνούσε
στ’ αλαφρό λίκνισμα του κορμιού σου

τα χείλη σου θα σαν περασμένα
με το κόκκινο μιας καλοκαιρινής
μπουκαμβίλιας και η γεύση του
φιλιού σου θα μ’ άφηνε στη
μνήμη βανίλια υποβρύχιο

Θα θυμόμουν μετά πολλά χρόνια
τα θαύματα κείνου του απογεύματος
και θα πέθαινα κάποτε με τη γεμάτη καρδιά
του αμάλαγου έρωτα της βανίλιας στο στόμα


5/9/2021

Μου λείπει ένα απόγευμα
που θα σε συναντούσα
σαν να μασταν έφηβοι πάλι
μέσα σε ένα παρκάκι το δείλι

εσύ θα φορούσες ένα φουστανάκι
ανάλαφρο με μοτίβα λουλουδιών πιέτες και φουρώ
θα άφηνε όμορφα τους λευκούς σου μηρούς
να προβάλλουν καθώς θα γυρνούσε
στ’ αλαφρό λίκνισμα του κορμιού σου

τα χείλη σου θα σαν περασμένα
με το κόκκινο μιας καλοκαιρινής
μπουκαμβίλιας και η γεύση του
φιλιού σου θα μ’ άφηνε στη
μνήμη βανίλια υποβρύχιο

Θα θυμόμουν μετά πολλά χρόνια
τα θαύματα εκείνου του απογεύματος
και θα πέθαινα κάποτε με τη γεμάτη καρδιά
του αμάλαγου έρωτα
5/9/2021

Στον δρόμο για την πλατεία

Έχω την φαντασία ότι κάπου υπάρχει ένας κόσμος χωρίς πόνο όπου παίζονται ολημερίς μουσικές που κατοικούν μια χαρούμενη αιωνιότητα, ο κόσμος γυρνά μαγεμένος και η μόνη μας έγνοια είναι να διαβάσουμε ποίηση για να μην αδικήσουμε τον συμπολίτη μας σαν τον χαιρετήσουμε.

Στον δρόμο για την πλατεία υπάρχουν λεύκες και στην πλατεία μια δροσερή πηγή και ένα πλατάνι, με πέτρες είναι στρωμένη η δημοσιά και η πλατεία και το απόγευμα κινούμε για μια κοντινή πλαγιά, όπου στρωμένο ένα θέατρο παλιό μας περιμένει.

Μαθιός Θαλασσινός 2020

Ρόδο της λύπης  και της λησμονιάς

Τραγούδι ημιτελές

Ρόδο της λύπης  και της λησμονιάς

Με το χρόνο ψηλώνει το φράγμα της λήθης

αδύναμες οι εικασίες μας μπρος στο επέκεινα

οι αριθμοί κάμαν πάλι τη δουλειά τους

Aπ’ το φράχτη των Ηλυσίων θα σε βλέπω Αναξίμανδρε

πρόσφυγας στη χώρα του ωραίου θανάτου

μ’άγνωστο κλέος κατακείμενος στου κανενός τη χώρα

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Όσα ξενύχτησα στην χώρα εκείνη θα χαθούν

Κι όσα αξίζαν νέον ικέτη θα ζητούν

Δεν θα μου πέμπεις και μήτε θα μηνάς

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Μιαν αδιόρατη επιθυμία θα χεις για  ζωή

Μια λύπη καρφωμένη θα χω που θα ναι φυλακή

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Θολώνει η ζωή κι ο ερωτας φονιάς

Facebook

H ΜΟΓΙΛΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

H ΜΟΓΙΛΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Στην Ιωάννα Λαχανά

Κακοὶ μάρτυρες ἀνθρώποισιν ὀφθαλμοὶ
καὶ ὦτα βαρβάρους ψυχὰς ἐχόντων.
HPAKΛEITOΣ

Η αλήθεια είναι ένα μικρό κορίτσι. Μικροί άνθρωποι δυναμωμένοι πίσω από γραφεία καρέκλες και συγκυρία την φιμώνουν βυσσοδομούν στο σώμα της, την σπιλώνουν λένε ακίνδυνες στερεότυπες κοινοτυπίες και αφήνουν χαραγές στο αμάλαγο κορμί της.

Οι άνθρωποι καμωμένοι από συφέρο, οι καθημερινοί άνθρωποι οι άνθρωποι που φορούν τη δορά της αρετής και της πάλης οι κόκκινοι άνθρωποι, οι άνθρωποι που για κάποιο λόγο ντύθηκαν το σύστημα, οι άνθρωποι που ανακαλύπτουν τη λογική ξανά και παραδίδουν το κορμί της αλήθειας στο ψεύδος. Αυτοί είναι εκείνοι που έκαναν την αλήθεια να μας κοιτά με τα μεγάλα της μάτια και κλειστά τα μικρά μογιλάλα χείλη.

Κοίτα γύρω σου εκείνος που έχει τη θέση των 1200 ευρώ στην αίθουσα της Συγκυρίας, κοίτα απέναντι σου, εκείνος που θαύμασες υπό το σχήμα του ελευθερωτή στην αίθουσα Δημοκρατίας.
Στρατής Φάβρος

«Αυτός που δεν γνωρίζει την αλήθεια είναι μοναχά ανόητος. Αυτός που την γνωρίζει και λέει πως είναι ψέμα είναι εγκληματίας!»
Η ζωή του Γαλιλαίου
Μπρεχτ

Facebook