«Liu Ch’e» Έζρα Πάουντ

«Liu Ch’e»
Έζρα Πάουντ

Το θρόισμα του μεταξιού διακόπηκε,
H σκόνη πλανιέται στην αυλή,
Ήχος από βήματα που πέφτουν δεν υπάρχει, και τα φύλλα
σε σωρούς τρέξαν να κρυφτούν κι ακινητούν
Κι εκείνη π’ αναγαλλιάζει την καρδιά είναι κάτω απ’ αυτά:

Φύλλο υγρό που επάνω στο κατώφλι λικνίζεται κρεμάμενο .

Μετάφραση Στρατής Φάβρος

Romero de Torres 1874-1930 1

 

 

«Liu Ch’e»

By Ezra Pound

The rustling of the silk is discontinued,
Dust drifts over the court-yard,
There is no sound of foot-fall, and the leaves
Scurry into heaps and lie still,
And she the rejoicer of the heart is beneath them:

A wet leaf that clings to the threshold.

http://www.loa.org/excerpts/pound/liuche.jsp

[ Μια Δεύτερη εκδοχή]

«Liu Ch’e»
Έζρα Πάουντ

Το θρόισμα απ’το μετάξι διακόπηκε,
H σκόνη ταξιδεύει στην αυλή,
Ήχος από βήματα που πέφτουν δεν υπάρχει, και τα φύλλα
τρέξαν να κρυφτούν σε σωρούς κι ακίνητα μένουν
Κι εκείνη π’ αναγαλλιάζει τη καρδιά είναι κάτω απ’ αυτά:

Φύλλο υγρό που επάνω στο κατώφλι λικνίζεται κρεμάμενο

Advertisements

Πεταλούδες, κεντήματα, ο τελευταίος τελάλης και άλλα έντομα από το Μουσείο του Λάουθ, στο Λινκολνσάιρ

Πεταλούδες, κεντήματα, ο τελευταίος τελάλης και άλλα έντομα από το Μουσείο του Λάουθ, στο Λινκολνσάιρ

flaneries

Γενική καθαριότητα σήμερα στο σκληρό δίσκο. Όσο άντεξα, παρά το ότι τα δώδεκα γιγκαμπάιτ που απέκτησα δείχνουν ότι άξιζε τον κόπο. Κάποιες φωτογραφίες, από το 2009 τις είχα διπλές, εκ μεταφοράς από υπολογιστή σε υπολογιστή από φόβο μην χαθούν, φωτογραφίες από ταξίδια. Εκεί βρήκα αυτές από την επίσκεψη στο Λάουθ, την Αγία Μαργαρίτα του Κέντιγκτον –  τις έχω αναρτήσει παλαιότερα στις Πινακίδες από κερί και σε ένα άλμπουμ στο φέησμπουκ  με την ονομασία «Εις ξένην γην τον τάφον…» μια και στο νεκροταφείο αυτής της εκκλησίας βρίσκεται ο τάφος του Ανδρέα Κάλβου, ο οποίος έζησε εκεί τα τελευταία χρόνια της ζωής του, διδάσκοντας Γαλλικά και Μαθηματικά στο οικοτροφείο της Αγγλίδας Γυναίκας του.
Άκουσα για πρώτη φορά για τη Λογοτεχνική Λέσχη Φυσιοδιφών και Αρχαιοφίλων – σήμερινό Μουσείο –  του Λάουθ, το σωστό είναι διάβασα για αυτήν, στις Δοκιμές του Σεφέρη, τότε που έγραφε στο ημερολόγιό του για την επίσκεψη εκεί με αφορμή…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 404 επιπλέον λέξεις

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες, Εκδόσεις Ars Poetica

Ενύπνια Ψιχίων

Το πλεκτό και άλλες πλεκτάνες (αφηγηματα αναδρομων πλεξεων), Το όστρακο

.

Ars Poetica

.

Υπό έκδοση

.

http://wp.me/p2VUjZ-1kF

.

.

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Ἔτσι, μὲ τὸ «μικρότερο κακό», βάδιζε ἡ μοίρα

Η αυτογνωσία είναι μια ασταθής αρετή
η αυτοθυσία πάλι είναι ένα μετά- γνωστικό στάδιο
είναι τετελεσμένος ηθικός οραματισμός

Κλαίω σήμερα με το βουβό κλάμα
που στα αρσενικά της γενιάς μου παιδιά
εμάθανε να κλαίνε
για μιαν απροσδιόριστη κατάλυσης
δικαίου αίσθηση.
Περνά ολοένα από το μυαλό μου
φορές αστόχαστες ασύνετες
που τη μοίρα πια δεν θωρούν
σε μια πράξη ακραία διαμαρτυρίας
για την βαρβαρότητα να προβώ,
(που είναι σε σύζευξη καθώς φαίνεται
Αμαρτωλή με τον ιστορικά
προηγούμενο σοσιαλισμό.)

«Αυτός, Ο Ζευς, το δρόμο χάραξε
της φρονιμάδας μέσα από τη νομοτέλεια
το πάθος μάθος.
Αυτός σταλάζει στην καρδιά
Πικρό στον ύπνο μας τον πόνο
και στανικά μας συνετίζει.»

Όχι πια Όχι

Δεν απαντέχουμε της φρόνησης το ριζιμιό
Δεν το μπορούμε να πηγαίνουμε με το μικρότερο κακό

Σκέφτηκα έντονα το θάνατο, όχι ως έννοια,
Αφού από δω φαίνεται σαν ένα
Σκοτεινό μαύρο πηγάδι,
ύπνου δίχως όνειρα,
συλλογιζόμενος αλλά, πως διόλου δεν αξίζει
να ζει κανείς σε μια δημοκρατία
που μόνον η φαινομενολογία κατισχύει
η σύμβαση και η φόρμα της τάξης
μιας τάξης άνισης για τον πολίτη,
και γελούν οι ταγοί ακκίζονται
ότι τη γνώση κατέχουν,
για τις όμορφες ψυχές
των πολιτών αδιαφορώντας.

Και συζητώνται οι υποθέσεις στα δικαστήρια
ερήμην των φτωχών, ερήμην ίσως και του δικαίου
στων νομολογιών τον αδήριτο δεσμό
και συνειδητοποιούμε το κακό
και πως οι ζωές ξεγίνονται
και επάνω στα mutatis mutandis
συνεχίζουμε

«Ἔτσι, μὲ τὸ «μικρότερο κακό», βάδιζε ἡ μοίρα
ὡς τὴν αὐγὴ τ᾿ Ἁγι᾿ Ἀντωνιοῦ, μέρα Τετάρτη
ποὺ ἦρθαν οἱ καβαλάρηδες καὶ τὸν ἐσύραν
ἀπὸ τῆς καύχας του τὴν ἀγκαλιὰ καὶ τὸν ἐσφάξαν.»*

Άλυτες έχω ακόμη φυσικά δουλείες με τη ζωή.

Εκείνη τη βαθιά ώρα της θλίψης
Ποτέ περισσότερο πεπεισμένος
για το μεγαλείο και το γελοίο
η ποταπό η όπως σκέφτεστε να το πείτε
με όλη την οργή και τη θλίψη ,
που ενσωματώνει ο άνθρωπος

η καρδιά και ο νους μου σα να
ξαναβρίσκουν το στόχο τους
καθώς αναστοχάζεται μόνη της στο νου μου
η ομορφιά του κόσμου

«Έτσι, σε τούτη την κόλαση, μυστηριώδεις μελωδίες
και βάναυσες εικόνες χαμένης ομορφιάς
θα έφερναν πάντα σε εμάς, καταμεσής του εγκλήματος και της τρέλας, την ηχώ αυτής της αρμονικής ανταρσίας
που μαρτυρεί στους αιώνες το ανθρώπινο μεγαλείο».**

Για τη σύνθεση Στρατής Φάβρος

Elliott Erwitt 2

* Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ
** Α.ΚΑΜΥ

την πρώτη μέρα, ο ήλιος κατάκοπος απεσύρθη

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

20140124-090056.jpg
Αφού την ξάπλωσε στην κάμαρα μετά τριάντα επτά έτη,
την ώρα που έσβηνε από μια μυστήρια θέρμη/
και λίγο πριν την καταπιεί για πάντα η άβυσσος/
στο φως του υψώματος,
μια ζέστη ανέκυψε απ´ το σπίτι/
περιτετμημένη/
κι η ζωή, που συνέβαινε μόνο ακούσια,
πραγματώθηκε στην εν δυνάμει συνθήκη της/
ο χρόνος στερεοποιήθηκε (έπηξε)
στη γλυπτή διάσταση του δυναμικού παρόντος/
έπειτα έλιωσε ξανά/
κι έφτιαξε μια παλιά μέρα (την πρώτη)/
ακέραιη στα στοιχεία της/
όπου ο ήλιος διευθύνοντας
(τη συμφωνία των χρωμάτων)
στο τέλος κατάκοπος απεσύρθη,
ένας σκίουρος πένης,
που οσμιζόταν τα βραστά αυγά,
εφονεύθη από τη μαγείρισσα δίχως έλεος
δυο πόντους πλάι στη θράκα
με ένα σουβλί (διάπυρο)
στητό από καυκάσιο ατσάλι,
ενώ στις αχυρένιες θημωνιές,
και στον αυλόγυρο,
μικρά ποντίκια διέτρεχαν τις καμπύλες με χαρχάλεμα,
όσο το φως χανόταν/
κι οι νοτισμένες σβουνιές πάκτωναν τη σιωπή/
με ατμούς και δυσωδία./
Κείνη την ώρα αυτός
με σπέρμα παχύ και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 188 επιπλέον λέξεις

του ανθρώπου η τραγωδία

Φωτογραφία : Lambros Pippis

 

Μόνοι τρελοί μες την ηλιόφωτη τύρβη
της εσωτερικής μας σιωπής του αχού
της πόλης Ω πνοή
της πυθίας κοιτούμε το χρησμό
η αυτό που λέγεται ζωή

Είναι πια τόσο πολυδιάστατη
του ανθρώπου η τραγωδία
καιι τα αρχαία της νερά
τους μαύρους και γοερούς του χειμώνα
χειμάρρους του παρόντος
να ιστορήσουν δεν μπορούν

Καινούργιες ωδές για των σκλάβων
τις ατελεύτητες οδύνες
πως να γραφτούν, που ο λόγος εσίγησε
καθώς οι πληγές ανείπωτες χάσκουν
στα μικροαστικά μας σαλόνια

Δεν γνωρίζω τι την οργή σου θα κινήσει,
ο φόβος αυτός που τα μέλη σου δένει
είναι θάνατος πριν ο θάνατος αναπάντεχα
από του κόσμου τη θύελλα το ίχνος σου
ολότελα σβήσει

 

Σύντομοι στοχασμοί για την ευτυχία – του –

Ευτυχία είναι να απομονώνεις το εαυτό σου από την περιδίνηση αυτού που εμφανίζεται ως νομοτέλεια και να τον αποδίδεις στη στιγμή,

η υφή της θάλασσας όπως την καταλαβαίνει το κορμί σου ένα πρωινό λουσμένο στο καθαγιασμένο φως του τόπου σου,

Η γεύση της θάλασσας στη γλώσσα σου και ο λαμπερός βυθός που θολά αναδύεται μέσα από τα μάτια σου,

το αγοράκι που με ελαφρύ ρίγος οδηγήθηκε στην ασφαλή γι αυτό αγκαλιά σου και ζεστάθηκε

το κορίτσι που βρέχει τα πόδια του στη παραλία και χαμογελάει όμορφα δίχως της νομοτέλειας την επίγνωση

ο όμορφος μικρός κόσμος που στις συμπληγάδες της υπομονής λαχταρά λίγη τρυφή

η γλυκιά γυναίκα που διαβάζει την επικαιρότητα βυθιζόμενη και αναδυόμενη στο φως και το σκοτάδι και η γεύση από το αλμυρό και γλυκό φιλί της

η λαμπρή μέρα και η υπόσχεση να γευτείς τη κάψα του άοσμου τσίπουρου, η γλυκιά μέθη που θα παρατείνει τη στιγμή και που γι αυτή θα πουλήσεις λίγες ώρες εμπειρίας

η ροή του χρόνου που την καταλαβαίνεις πάντα μόνον όταν είναι πολύ αργά και που εύχεσαι στα αμοντάριστα πλάνα της την ηθική συνοχή της δραστικής σου βούλησης

η επίγνωση του γελοίου και του τραγικού που προσπαθούν να σε μάθουν ότι έχουν απόσταση ενώ είναι ρητορικές ετικέτες του ίδιου φαινομένου που είναι η ζωή

Πότε τραγικός πότε γελοίος υπερασπιστής του μικρού σου δικαιώματος σ’αυτή

Η ευτυχία εν ολίγοις είναι κάτι εντελώς προσωπικό που δεν το οφείλεις παρά μόνο στον τρόπο που η γλώσσα σου αποτυπώνει την δραστηριότητα σου στην μεγάλη καθημερινότητα

H ευτυχία είναι το μικρό παιδί που παίζει στα πόδια μας κι αρνούμαστε να του δώσουμε σημασία, στοιχειοθετείται στην αφαίρεση της ανάμνησης, είναι πάντα όμως πολύ αργά όταν την κατανοούμε και μας αφήνει ένα χαμόγελο σαν πικραμύγδαλο

Γι αυτό η γλώσσα προηγείται της ελευθερίας στο στοχασμό γιατί τη διαμορφώνει ως η μόνη αναγκαία ατομική συνθήκη

Μετά μπορούν να συζευχθούν όπως στο στοχασμό του ποιητή για να κολυμπήσω μέσα τους παραληρώντας αθώα για την ιδανική ουτοπία που συνδιαμορφώνουν.

Στρατής Φάβρος