To κρασί

Παράθεμα

Το Κρασί

Κίτρινο αψύ με μια πίκρα από ρετσίνι δυνατή
Άψινθος και κεχριμπάρι διάφανες της γονιμότητας θεές
αργά αναδύονται, λευκό στρογγυλό γυμνό της το σώμα
κολασμένη αμαρτία, στη λήθη Ω υπέροχο σκώμμα !

To κρασί απ’ τα μικρά μας μια ιστορία μυστική
το ταβερνάκι του Πάπα στην Κλαζομενών, αρχικά
με τη διπλή σειρά βαρέλια ανάμνηση διονυσιακή
και τις παρέες των φίλων του παππού πυθαγόρεια στοά

Ο παππούς τελικά μύθος και αρχή πεθαίνει από κίρρωση
ο Γιώργος Σεφέρης νομικός,έμπορος κείνος, Μπουρντιέ ρετσίνα
ο πατέρας μια μυθολογία μόνος του, ούζα τσίπουρα ρετσίνες, πώρωση
ήταν μόνος στο παράδειγμα που ξεκινά ο παππούς, κρασί μόνο ρετσίνα

Ο Λευτέρης ολμιστής του ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά στο Βύρωνα
μάγκας ψαράς στη Βαρβάκειο έπινε ούζο Μυτιληνιό πρώτο
και ο πατέρας που του Λευτέρη από μάνα ανιψιός, στο επέκεινα
το Μπίμπη άλλον παππού μελετά στο μεζέ και στο νόστο

Και πως τα φέρνει η τύχη η πονηρή, ζωής απροσδιόριστη εικασία
και μαθαίνω το 2001 να πίνω κρασιά εμφιαλωμένα
θες η τρυφή, η ανοησία μου, η εύκολη με δανεικά ζήση, του νου παραπληγία
εγώ παράδοξος γιος φιλόδοξου μα γεννημένου εργάτη, στα χαμένα

Πίνω χρόνια τώρα του θανάτου φτηνιάρικια κλεισμένα
θυμάμαι κείνο απ τα πρώτα που χα πιει από τα Σπάτα
με τις τανίνες ζωντανές που μούδιαζαν τη γλώσσα κι ανοίγανε τα μάτια
το κτήμα δε θυμάμαι πια μα ήταν επισκέψιμο στα χρόνια με το χρήμα

Και πίνω πάλι απόψε του Μπαμπατζήμ ένα που η ετικέτα γράφει
2008, το τέλειωμα του μια πεθαμένη γεύση από γαρύφαλλο
που όπως γεύομαι νιώθω ν’ απογοητεύομαι • κι ας λέει
το μάρκετινγκ, το φαντασιακό στην πυρά, πάει περίπατο

Της προσδοκίας μου το μεθυσμένο κτήμα, λαβώθηκε ελαφρά
κι ανακρούει πρύμνα της μέθης η λαγνεία και τα λόγια τα παχιά
αλλά σκέφτομαι υπάρχει λόγος που λαϊκά τραγούδια ακούω
και πως στον έρωτα γυναίκες με μπούτια τροφαντά ζητάω να κρατώ

Και τώρα που ο γύρος του θανάτου στη ζήση ολοένα γυρνά
και λίγα μάθαμε και λίγα αποκτήσαμε στης βουής γιουρούσια θολά
τώρα είναι που κατάλαβα πως γι αυτό με μικρά φχαριστιέμαι, γιατί
οι δρόμοι μου όλοι μικρά μελετούσαν για της ζωής την πληγή

 

Αλλαγές Νοέμβριος 2018

 

via To κρασί

Advertisements

ένα όμορφο κουτί με γλυκά

Η ποίηση υπάρχει γιατί κάποιοι ματαιοπονούν
γιατί κάποιοι ξεπερνούν το φαινόμενο της αδικίας
γιατί δυστυχούν αλλά επιμένουν πιασμένοι στη σανίδα σωτηρίας της,
γιατί κάποιοι αποφασίζουν να είναι αθώοι
ενώ θα πρεπε να παραδεχτούν την ενοχή τους

Η ποίηση υπάρχει όπως ο χρόνος
σαν αποφασίζουμε να τον πούμε Νοέμβρη
αντί οτιδήποτε άλλο
να την κλείσουμε σ’ένα όμορφο κουτί με γλυκά
να μυρίζουμε το κάμπο του Ορχομένου
με μια νοσταλγία δυσεξήγητη
κι ένα τζάκι που τη μυρωδιά του σκορπάει
αντί την φθορά των λευκών τοίχων στο παλιό σπίτι
με τα μουχλιασμένα πλακάκια
την ομορφιά της προπαραμονής Χριστουγέννων
αντί της παιδείας των ανθρώπων του κόσμου

η ποίηση υπάρχει όπως η ανάμνηση εκείνου
του ταξιδιού που δεν έγινε, και που
μέσα στη ψίχα της ψυχής κράτησε όλες τις αναμνήσεις
που δε γινήκανε, όλα τα ρόδα της ομορφιάς που μαραίνονται

η ποίηση θα μπορούσε να είναι το πραγματικό
όνομα της αγάπης που ποτέ σου δε βρήκες
σε σένα γράφω αγάπη μου απ’ όλες τις λέξεις
που λείπουν και μ’όλα τα σχήματα της φαντασίας
που μείναν στο σκοτάδι της γιορτής που τελείωσε
το μολυβένιο είμαι στρατιωτάκι σου
στη πυρά του κόσμου αγάπη μου

Λυπούμαι αγάπη μου που δεν υπάρχει η ποίηση
για όλα κείνα που γίνανε δίχως να μπορεί ν’ αποτρέψει

 

 

 

 

Μια μέρα πριν -Στη μνήμη του πατέρα-

Μια μέρα πριν
-Στη μνήμη του πατέρα-

Η εποχή ήταν καλή μαζί του
τον βοηθούσε να ξεφλουδίσει
τα ρόδια της προσδοκίας
να θαμπώσει τη στίλβη της αυταπάτης
ολάκερα ν’ αποδωθεί στον Δείμο και τον Φόβο
στον εύξεινο κυνισμό της εμπειρίας
στης ζωής τη βία που την λέγαν κι ωραία,
τη ζωή σκύλα με τους σκύλους παρίες
σε νεφρική ανεπάρκεια να πεθαίνουν μοιραία
την ζωή ύαινα με τους φτωχούς και τους άλλους

και μια σιωπή, μια σιωπή, ως το θάνατο
κι εκείνες οι φωτογραφίες σαν τις γνωριμίες

Χρόνους μετά
Η ζωή είναι μια ατέλειωτη θάλασσα από πικρά πιοτά
κι Εσύ, έν’ άλαλο πάντα παιδί
ψευδίζει την αλήθεια που δεν ακούγεται·
μα δεν ακούγεσαι !
Μένει μόν’ ένα κλάμα σαν φάρμακο υγρό

 

 

Είμαστε ελεύθεροι

Είμαστε ελεύθεροι να διαφωνούμε, η αγωγή της διαφωνίας μας είναι ένα επιχείρημα ελευθερίας,
Μπορούμε πάντα να κλειστούμε πίσω από μια αδιανόητη πόζα και να προσποιηθούμε ότι είμαστε καλλιεργημένοι επικαλούμενοι το πρόσχημα μιας αρετής της γνώσης
Η γνώση ποιεί αρετή όταν γίνεται βίωμα.

———————————————————–

Σε όλη μας τη ζωή αποφασίζουμε
Αυτό εκείνο, αριστερά δεξιά

Σε όλη μας τη ζωή αδικούμε και αδικούμαστε
μοιραία

Σημασία έχει ως προς αυτό μια ρομαντική επιμονή
στη διασαφήνιση του δίκαιου

ως μια επίταση ελευθερίας
ως ένας σημαντικός ψίθυρος στη βουή

————————————————————–

Τα μικρά και τα μεγάλα έθνη οι κίβδηλες δημοκρατίες τους
το χαμένο όνειρο της κοινωνικής ευδαιμονίας
το χαμένο νόημα στην διαδικασία
η ανισομέρεια στην πληροφόρηση οι φανταστικοί κοινωνικοί μύθοι
η αριστοκρατία και ο αναδυόμενος εταιρικός έλεγχος
η εισοδηματική ανισότητα η φτώχεια η αδικία
η καπήλευση της ισονομίας η αριστοκρατική δικαιοσύνη
η ένδεια η μικρή φτώχεια των μεγάλων πληθυσμών
ο θάνατος των φτωχών η διαστρωμάτωση των πλουσίων
η ζωή μου και οι ατελείς κατασκευές της
οι φίλοι που μιλώ και οι δικές τους
ένας αέναος κύκλος πραγματικής απομόνωσης
μέσα στον άπειρο κύκλο της υπερπραγματικότητας
θα γίνομαι ολοένα και πιο ριζοσπαστικός
ως ένας πληβείος Κολόμβος
μοναχικός πένης άπολις στρατοκόπος

Στρατης Φάβρος

Πολιτικά 2016

Μαύρα πανιά σηκώσανε τα πλοία 

Μαύρα πανιά σηκώσανε τα πλοία
κακά μαντάτα τους πνίγανε με βία
άλλα τα νιάτα, τώρα περίμεναν
πάντα μαντάτα, κι αστόχαστα
νιάτα παν’ απ’ αστόχαστα στερνά
κύκλο θα φέρνανε κι όχι καλό
άραχλο κύκλο και σκοτεινό

———————————–

Μαύρα πανιά σηκώσανε τα πλοία
κακά μαντάτα τους πνίγανε με βία

άλλα τα νιάτα, τώρα περίμεναν
πάντα μαντάτα, κι αστόχαστα
νιάτα κάτ’ απ’ αστόχαστα στερνά
κύκλο θα φέρνανε, κι άλλα δεινά

άραχλο κύκλο και σκοτεινό
στη πίκρα μέσα και στο κακό