Ποιος έχει δίκιο

Ποιος έχει δίκιο Εσύ ο Ταξιδιώτης ή ο Δικαστής;
Ποιος το καλό μας επιτηρεί
ποιος δίχως νόημα καλεί,
Αχ κύριε Δικαστή και σεις κύριε Δημοκράτη στην Επιτροπή Δεοντολογίας
που διπλοθεσίτες έχει χάριν δεοντολογίας
του μυαλού σας ανοίχτε το κουτί,
της μηχανής αλλάχτε τη λογική
Ο Βόγιατζερ απ’ 6 δισεκατομμύρια μίλια,
το παρελθόν σας βλέπει,
ίδια απαράλλαχτα ασήμαντο με το παρόν,
και να μια του σύμπαντος τύχη σκληρή,
και σβήσθηκε ο κόσμος,
και καθ’ αρχείο ηλεκτρονικό κάθε βουλή
με μια του σύμπαντος απαράλλαχτη τυχαία συστροφή.


Είστε πεπεισμένοι κυρίες και κύριοι οτι εκπροσωπείτε το αληθές το ορθό και το δίκαιο

και πως εμείς είμαστε η αδιανόητη φωνή της σύγχυσης.

Ακούστε όμως μόλις ξανά την λυσασμένη υλακή της πρωτοπορίας που απομακρύνεται από τα στεγανά στεγνά κουτιά σας

ΣΤΡΑΤΗΣ ΦΑΒΡΟΣ

Ο Στρατής Φάβρος είναι γεννημένος στις 3 Ιουνίου 1968, όταν ο Μάης ήταν ακόμη ζωντανός. Είναι αναγνώστης ποίησης και ένας στην καρδιά ποιητής. Μπορείτε λοιπόν να λέτε ότι ο ποιητής είναι τα λόγια του.

Είναι συντάκτης διάφορων ηλεκτρονικών «επιφυλλίδων» όπως τα διαδικτυακά group ή περιοδικά: Poetry Aesthetic Ethics, και Poetry Translation Project. Διατηρεί επίσης το blog: Στρατής Φάβρος Poetry Aesthetic Ethics.

Μεταφράζει από την Αγγλική και άλλες γλώσσες με κίνητρο του την αγάπη για την γλώσσα και την τέχνη αλλά και ενίοτε για βιοποριστικούς λόγους

Τα κείμενα του βρίσκονται αποθησαυρισμένα σχεδόν στο σύνολο τους στο blog που διατηρεί. Είναι ως προλετάριος εξαιρετικά επιφυλακτικός με τους μηχανισμούς της έκδοσης πράγμα που τον αποτρέπει κάθε φορά που ξεκινά να το σκέφτεται. Η ποιητική λήθη θα τον εύρει ικανοποιημένο ότι αποπειράθηκε, Έτσι τα κείμενά του φαίνεται ότι θα παραμένουν ανέκδοτα.

Τα κείμενα είναι γραμμένα σε μακρινούς εσωτερικούς τόπους στην Έρημη Χώρα της Υπερπραγματικότητας κα στους φυσικούς χώρους μιας προσωπικής μυθολογίας. Και γι αυτό είναι όλοι οι κατά καιρούς τόποι, από το Τράνσβααλ ως το Μπραζίλι. Κι Ο Χρόνος, ας μένει ως ένδειξη.

Ο Άνθρωπος πίσω από τον ποιητή ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

«Μπορείτε να πείτε ότι ο ποιητής είναι τα λόγια του»

α

Είμαι σε ένα βαθύ πηγάδι
όχι ανίκητος σαν τον Άγγλο ποιητή
αλλά δεμένος σε ένα σπήλαιο και δεν βλέπω σκιές
αλλά τις αναμνήσεις τους
και σκαλίζω σκαλίζω και σκαλίζω με μίσος το χώμα
για να βρω τα μικρά σπασμένα γυαλάκια
απ’ το πράσινο μπουκάλι
στον αποτεφρωτήρα του νοσοκομείου,
Ω Γουίλιαμ Κάρλος Γουίλιαμς
η εικασία της ομορφιάς, αυτή είναι η ικεσία μου

“Ένας στρατιώτης που επιστρέφει
από μια μάχη που χάθηκε”

β

Στοχαστικός για τον πόνο κι έπειτα για την ομορφιά
με σκοπό σου την πράξη που δυναστεύει το βίο
ας τον δυναστεύει δίκαια.
Δεν στοχάζομαι ποτέ τη ζωή σαν σύνολο ούτε φυσικά βολεύομαι σε ισχυρισμούς λογοτεχνικούς.
Ποιος αλήθεια μπορεί να ισχυριστεί την εμπειρική μετοχή στην Ιστορία;
Βλέπω μόνο τον ορίζοντα της μέρας μου και πως θα γίνω δυνατός, να αποφύγω την αδικία, που με τσιγκλάει σαν αλογόμυγα.

στο πιο βαθύ σκοτάδι

Strates Fabbros
25/01/2019

στο πιο βαθύ σκοτάδι
εσύ θ’ αναζητάς την ομορφιά
δεν έχει σημασία που δεν ξέρεις
γράμματα πολλά,
ο νους δίχως πολλά
καταλαβαίνει στη γλώσσα
π ‘εκείνη του μιλά
απλότητα τη λένε κι ανθρωπιά

5/12 Η στιγμή μιας μεταμόρφωσης (και σήμερα ο Στρατής Φάβρος θα περπατήσει)

ΠΟΛΥ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΑΚΗ

5/12 Η στιγμή μιας μεταμόρφωσης (και σήμερα ο Στρατής Φάβρος θα περπατήσει)

Έχω την αίσθηση ότι ο χρόνος έχει συρρικνωθεί. Οι Πέμπτες έρχονται απανωτά, η μια μετά την άλλη πριν προλάβω να συνέλθω. Η θεραπεία με σφυροκοπά στο αμόνι με δύναμη έχει ένα σχέδιο, ένα σχήμα, να μου δώσει, μια μεταμόρφωση που πρέπει να επέλθει. Έλασμα, δοχείο, χρυσαλλίδα μεταλλική σε υπερπυράκτωση γίνομαι και με το νου ανοίγω το χάρτη και βαδιζω. Ξέρω ότι κάπου περπατά ο Στρατής, ακούω ψιθύρους, τι ζάλη είναι αυτή, προσπαθώ να υφάνω ένα ποίημα με επικλήσεις.

Αχ ποίημα έλα να με βρεις

έλα

φτερούγισε κοντά μου

κάθισε στο χέρι μου

σαν το σπουργίτι στο άγαλμα του Αγίου Φραγκίσκου στη Ρόδο

που κάποτε φωτογράφισα τόσο καλά

που είδα την έκφραση στο βλέμμα του πουλιού

όπως κοιτούσε τον Άγιο

κατάματα

έτοιμο να μιλήσει

Μίλησέ μου στη γλώσσα σου

να σε ακούσω λίγο

και ας μην καταλάβω τις λέξεις τις τρισδιάστατες των στίχων

ας μην τις γράψω ποτέ

σαν αρχαία Ελληνικά θα είναι

σαν σε όνειρο

σαν τη γλώσσα των πουλιών που άκουγε η Βιρτζίνια Γουλφ στο παράθυρο

όταν το άνοιγε με προσμονή το πρωί

κι όπως βυθίζομαι σε μια γλυκειά ζάλη

δεν θα φοβάμαι

θα νιώθω ένα ένα τα πούπουλα στο δέρμα μου να ανατριχιάζουν

με δέος – τη στιγμή μιας μεταμόρφωσης

χωρίς φτερά από εδώ και πέρα.

Πόλυ Χατζ.

14/1/2021

κι εσύ Στρατή μου θα πεις

«Ξέρω γιατί ανθίζουν τα πουλιά

στα τηλεγραφόξυλα

με λόγια αλαφρά

σαν πέταλα

της αλαλίας ιδεογράμματα»

#angelos_kalos

#stratis_dodekafores

ttps://www.facebook.com/poly.hatjimanolaki/posts/10218224274533818

Νέο κορίτσι ολόγυμνο

Στην Matilde Morries

Νέο κορίτσι ολόγυμνο το καστανό φύλλο σου

στου γλυκασμού το ελίχρυσο θέρος, στης μνήμης

το θάμπος φέρω κοιμώμενος, της ηδονής μυστικό

μαγεμένο κρατάς το, κρυμμένο ζωόμορφο σύννεφο

στη ζωή και στο σύμπαν ολένα

πως έρχεται στο νου βαθιά φαντασμένο

κι έτσι ωραίο κι απείραχτ’ αμάλαγο

από το φονέα τον άτιμο τον γέρο τον χρόνο

Σχισμή ολοπόρφυρη στην σαγήνη του κόσμου

____________________________________________________________

Νέο κορίτσι ολόγυμνο πως στου μεσημεριού

το λαμπύρισμα καστανό το φύλλο σου θάλλει

στου γλυκασμού το ελίχρυσο θέρος

και της μνήμης το θάμπος πως το φέρω κοιμώμενος,

της ηδονής μυστικό μαγεμένο κρατάς το,

κρυμμένο ζωόμορφο σύννεφο

στη ζωή και στο σύμπαν ολένα

και πως στο νου βαθιά φαντασμένο

κι έτσι ωραίο κι απείραχτ’ αμάλαγο στέκεται

από το φονέα τον άτιμο τον γέρο τον χρόνο

Σχισμή ολοπόρφυρη στην σαγήνη του κόσμου

Στιγμή ασημόφτερη που σφραγίζει το φως μου