Πλανητισμός η αναγκαία αρετή

Ό ανθρωπισμός δεν καλύπτει πια την αναγκαία αρετή
το ζήτημα είναι πλέον η κατανόηση ενός πλανητισμού

Πως αυτό να το καταλάβουμε απ’ το ωραίο εξοχικό μας επάνω στην παραλία,

σαν δεν βλέπουμε τους παγους που λιώνουν τις φάλαινες που πεθαίνουν τουμπανιασμένες από το πλαστικό,

και το νησί από πλαστικό ίσαμε τη Γαλλία στ’ ανοιχτά του Ειρηνικού

 

Οι πάγοι λιώνουν φώκες ξεβράζονται στον αρκτικό κύκλο
και κάποιοι σκέφτονται το αίτημα της αθανασίας
που τεχνολογικά φαντάζει εφικτό

 

 

Advertisements

Η άβυσσος

Είναι εμπρός σε μιαν άβυσσο
η οποία κοχλάζει α-νοησία,την βοά
συμβολίζει την μη ύπαρξη νοήματος
για οτιδήποτε γράψει

η άβυσσος είναι η υποστασιοποίηση της λήθης
ό.τι αν πει είναι ξεκάθαρο οτι θα χαθεί
τώρα ή πιο μετά στην άπειρη κολαστική πυκνότητα της
νομίζει για μια στιγμή οτι το μόνο που διαφεύγει
είναι το άθροισμα των πράξεων
μέσα σε ένα ιδεολογικό μοντέλο
καθώς γεννά κορυφές ύλης και δεδομένων μέσα
στην άβυσσο

διάλεξε λοιπόν λάθος
πήρε την πλευρά των γλωσσικών γεγονότων
που χάνονται σαν ψίθυροι στον άνεμο

και μοιάζει να έχει δυο επιλογές
να σωπάσει πια αποδεχομένος το θάνατο
που ταυτίζεται με την άβυσσο
ή να συνεχίσει την αυταπάτη να πετάει
στο χρόνο ασήμαντα ρήματα

Η Ποίηση ως αισθητική ηθική

Η Ποίηση ως αισθητική ηθική

Επειδή παρά την προσπάθεια αποσαφήνισης των αρχών μας πολλές είναι φορές μες στις σκιές και τη βουή του μπερδεμένου μας παντός που αναγκαία στέκεται μια νέα επίσκεψη

Δεν είναι η ηθική μας μια Αυστηρή και σεμνότυφη δεοντολογική ηθική,

αλλά το σύνολο προτάσεων που περιγράφουν τις πράξεις μας το σύνολο των προτάσεων που εξάγονται από τα κείμενα και περιγράφουν οραματικά έναν δυνατό βίο

δίχως αυτό να μας οδηγεί στην απόρριψη την μισαλλοδοξία το ρατσισμό τον αποκλεισμό στο δικαίωμα της ζωής και της ελευθερίας της

μια δημοκρατική ηθική με ελάχιστους αναγκαίους κανόνες και φανοστάτες τα κείμενα

με κάθε μας πράξη να έχει ταυτόχρονα μια αναλογούσα από τις αρχές αυτές αισθητική αξία

 

 

 

Απαντήσεις

Απαντήσεις

Οι μεγάλοι ποιητές δεν μας αφήνουν ποτέ μόνους
ποτέ στο σκοτάδι
μας συνοδεύουν τα κείμενα τους στο παν, 
που στ’ άπειρο πάει και τα χάη νικά

τώρα οι νέοι μεγάλοι ποιητές
θα είναι πιο μεγάλοι σαν νεκροί

Ας δει κανείς το παρόν με μάτια ανοιγμένα
απ το μέλλον
Θα ευθυμήσει κι ίσως λιγάκι ηρεμήσει

—————————————

Οι μεγάλοι ποιητές δεν μας αφήνουν ποτέ μόνους
ποτέ στο σκοτάδι
μας συνοδεύουν τα κείμενα τους στο παν,
που στ’ άπειρο πάν και τα χάη νικούν

τώρα οι νέοι μεγάλοι ποιητές
θα είναι πιο μεγάλοι σαν νεκροί
ας κάνουμε λίγη υπομονή

 

 

 

 

νέα και πάλλευκη γεννιέται η ελπίδα

θα έγραφα δεν υπάρχει κατανόηση
ότι υπάρχει μόνον μια βραδυγλωσσία
ένας μογιλαλισμός της έκφρασης
μια αδυναμία σύνθεσης του όλου

Είμαι πίσω από ένα γυάλινο κύβο
και φθέγγομαι γαλάζια άναρθρα ρήματα
που εμφανίζονται ως πουλιά φυλακισμένα
σε σκυθρωπούς περαστικούς διαβάτες
που κοιτούν στον ορίζοντα τις φυλακές διαβατών

και ξάφνου μια αναπάντεχη μπλε ρυτίδα
στο μέτωπο μιας σφιγμένης γυναίκας
που τραγουδά ακατάληπτα για το λυρισμό
και την παράδοση εκεί μπροστά στο γυάλινο κύβο
με αφήνει να καταλάβω με σαφήνεια
οτι οι άνθρωποι σε μια κοινή γλώσσα ονειρεύονται

Και στον ορίζοντα μου νέα και πάλλευκη γεννιέται η ελπίδα
που τη λένε πάντα έρωτα

Στρατής Φάβρος 2016