«I am staunchly a democrat»

«I am staunchly a democrat»

Δεν πιστεύω στην ένοπλη πάλη και τη βία
ως μέσο για αλλαγή των συνθηκών ζωής
η βία είναι ένα τέρας που σε καταδικάζει
ύπουλα σε ισόβια δεσμά και
το κράτος είναι ο καλύτερος αφέντης της βίας
απ’ του Προμηθέα τηνεποχή

Πιστεύω σε μια διαρκή πάλη συνεχή
των συσχετισμών της βίας ανατροπή
ακόμη που η σύγχρονη δημοκρατία δεν είναι άλλο
μα μεγάλη μια απάτη προνομιούχων που με τρόπο
βολικό ωραίο και μεγάλο να κρατήσουν προσπαθούν
τα δικαιώματα τους νόθα απ της βίας τους την κλώσα

νομοταγώς είμαι νας δημοκράτης
όπως άκουσα θαρρώ
απολογητικό το Γιάνη
στου BBC να λέει ‘ναν λακέ·
τι ανοησίες κάν’ ο αστός
το παντεσπάνι του να βγάλει
το κομμάτι του να κάνει, θα καεί

Αν μόνον συνεννοούνταν οι πολλοί
και νομίμως τους βουλιάζαν το τσαρδί
ή με της αναρχίας την ειρηνική βουλή
μπάχαλο τους το κάναν και δαυλί
απορρύθμιση σου λέω κι ανυπακοή

 

Advertisements

Δεν θέλω να μαι νικητής 

 

 

Δεν θέλω να μαι νικητής
γιατί για να υπάρξει ο νικητής
πρέπει στο δείπνο να χει φάει τον χαμένο
από καιρό τον μύθο ιεραρχικό έχω
αποτάξει, δεν είμαι στις ομάδες δεκτικός
νικητής σημαίνει να χεις ζήσει σε πολέμους
και των πολέμων το ψωμί να λαχταράς
κι ούτε ποτέ θα φτιάξω μέγαρα μεγάλα
ή ιεραρχικές αλυσίδες με καρφιά
τη ζήση μόνο θα πηγαίνω όπως
την έζησα στοχαστικά
Με αίμα κι εμμονή πικρή ποτίζονται
του βίου οι μεγάλοι στόχοι οι τρανοί
θα πάω νά βρω τωρα δα και να μιλήσω
στο φτωχό Χριστό κι ας τον εκάμαν Χριστιανό

 

Αναρωτιέμαι

Αναρωτιέμαι γιατί ελπίζουμ’ ακόμη οτι μπορεί να υπάρχει σωτηρία για το κόσμο από τη πλευρά του αγαθού,
από κει που μαζεύονται οι άνθρωποι μ’ αγαθές βουλήσεις,
ίσως μια παρηγορία μια κουτή πεποίθηση ότι κάτι τόσο τρυφερό και ανόητο σαν τον έρωτα ας πούμε, μπορεί να σκαρφαλώσει και να πατήσει στα βουνά της κακίας που χτίσαμε

 

Σκέφτομαι αν η λυρική απόγνωσή μου

κάτι που συχνά με οδηγεί να δακρύζω
καθώς προσπαθώ να διατηρήσω έναν οιονεί στιβαρό ανδρισμό και να μην εμφανίζομαι κλαίγοντας σαν παιδάκι

οφείλεται στην τρυφερή ιδιοσυγκρασία μου επειδή είμαι ποιητής

ή ας πούμε στην ανήκεστη τρυφερότητα στην οποία σε καταβαραθρώνει η ανάγνωση της ποίησης,

ή σε αντίθεση στην βαρβαρώδη αναισχυντία των συνθηκών,

ή πάλι σε μια ρεαλιστική συνειδητοποίηση του ανυπέρβλητου καύματος μιας θεμελιωδώς σκληρής ζωής υπό κάθε όρο,

όντας σε αυτήν την απόγνωση που ολοένα με εκθέτει, ψαύω στο μισοσκόταδο μιας φυλακής φόβων ενδογενών και εξωγενών και μιας Υδρας που καπηλεύεται τη νωθρότητα και την τρυφερότητα του φαντασιακού για να μας σπρώχνει στην απραξία και στη τρυφή

και δεν υπάρχει εκείνη η δύναμη στην εμπειρία, στην επικαιρότητά της, με την ηλεκτρική να με κεντρίσει βουκέντρα, έξω απ’ το σπήλαιο να με τραβήξει

δεν είμαι εκείνος που έφυγε απ’ τα δεσμά αλλά εκείνος που η απόγνωση μέσα τον βούτηξε, στο εσωτερικό της απόγνωσης κυκλώνα

το παιδί που έχασε το τρένο του έρωτα, ο γκρεμισμένος Ίκαρος μιας μοντερνικότητας που τη λένε πειθώ στο δόγμα της τάξης, ο πάντα χαμένος στη μηχανή της κατοχύρωσης δικαιωμάτων

ένα παιδί που πεθαίνει ακούγοντας τις τσιρίδες των ψυχών των που σε απορία πεθάναν.

 

https://www.facebook.com/stratesfabros

 

Η βιοπάλη

Με κούρασαν οι καταγγελίες η ορθότητα η ακρίβεια
οι αλάνθαστες αναγνώσεις άρθρων διεισδυτικών
από δημοσιογράφους γιακάδες του ραδιοφώνου

Mε κούρασε η βιοπάλη και τα χρέη 
ως μια εικόνα διαρκούς καταστροφής
η εικόνα της εμμονής της πολυκατοικίας
ο κηπουρός που κρατάει το γκαζόν σε άρτιο ύψος ·
ο διαχειριστής ως των αστυνομικών διατάξεων ο τηρητής

Mε κούρασαν τα λόγια των δανειστών
οι ατέλειωτες εγγραφές λογιστικών χρεών
κι ο ‘ρθόδοξος θυμός που συνάζουν
σε ποιον να μιλήσω για τη κούρασή μου
το γκαζόν από κάτω μοιάζει μ’ ωραίο πεδίο
Λες σαν από κατακόρυφη πτήση ξαπλώσω
να μου στήσουνε μνημείο;

Με κουράσαν οι αστές που τις πληγώνουν
λες κι αυτές τα κάνανε όλα τους σωστά
της κρίσης αιτίας σείς κρυμμένες θλιβερές αμαρτίες
κι οι τράπεζες που ευγενικά τηλεφωνούν
έχετε υποχρέωση κυρία το τηλεφώνημα
δεν είναι ‘νημερωτικό, Ω αντε γαμήσου θα του πω
μετά μαζεύομαι, είναι ορθό; τη γλάστρα να ποτίζω με θυμό
και τι θα κάνω με τη γλώσσα αν τόσο άσχημα
την εκπαιδεύσω και τη βγάζω δίχως γνώση σαν μια κλώσα;

Ω με κουράσαν οι φετφάδες κι οι αναγνώσεις
κι όλη η υποψία μιας γνώσης, που σταματά
επάνω στους αφορισμούς και στις του Τσώρτσιλ
ρήσεις ή στις αντιγραφές απ’ ταποφθέγματα λατινικά
στου Νίτσε τα γραπτά

Δεν τέλειωσα ακόμη αλλά πρέπει να κάν’ ανακωχή
ένα τέλος να δώσω για αρχή
κι η Ποίηση ακόμη από βάρβαρα στόματα κι αυτιά
καταντάει ανώφελη σαν σύρεται κουραστικά
σ’ αίθουσες σε καφενεία πάν΄από μεταξωτά βρακιά

Από σήμερα όχι Ποίηση, την Όχι ποίηση ποιώ, αφού άλλο
νόημα βαστά η αντιποίηση

 

 

 

 

Καλύτερα

Ακόμη κι όταν ο ποιητής περνά μέσα απ’ τ’ αδιάκριτο της λήθης φάσμα, γνωρίζει ; άραγε το λόγο, για το πέρασμα μπορεί να τον μαντέψει,μπορεί γερά να διακρίνει την αιτιώδη αλληλουχία ; ή είν’ κι εκείνος άθυρμα, σαν Αηγιώργης μοναχός, στα τόσα της μοίρας μας τα πλουμιστά και τα παράξενα παιγνίδια.

Και κοίτα γέρο μου κει πού σαι δεν σ’εξέχασα θα σ’ αγαπώ για πάντα μου πέρα κι από τη μαύρη Λίμνη

Καλύτερα νέος να πεθαίν’ ο ποιητής μέσ’ την ακμή του
Να μη του χρειάζουνται ανώφελες δικαιολογήσεις
και πράγματα μικρά από μικρότερούς του