H Περιπέτεια είναι ταυτοχρόνως πολιτική ηθική και αισθητική

H Περιπέτεια είναι ταυτοχρόνως πολιτική ηθική και αισθητική, θέλει εγρήγορση και προσεχτική επίσκεψη στις αρχές σου για να μη βρεθείς ανακόλουθος, κι όταν βρεθείς, το κεφάλι κάτω ξανά και αγώνα.
Το σπίτι είναι η απτή μετουσίωση της πατρίδας, αν το έθνος αποτύχει να προστατεύσει το σπίτι δεν υπαρχει πατρίδα, αποσυντίθεται το έθνος αγαπητοί κύριοι φιλευθεροι Δεξιοί, Κοιτάξτε τι θα κάνετε λοιπόν με την πρώτη κατοικία γιατί εκείνη θα μιλήσει για την πολιτική σας εξουσία.
Εν τω μεταξύ συνέχιζαν οι εκατόμβες των θανάτων χάριν των πολιτικών της προστασίας του έθνους, αλλά το έθνος σιωπούσε.

Σ.Κ

Για ποια πατρίδα θα μιλήσεις τότε;

Με τον Αδελφό συνομιλητή

Κωνσταντίνο Λουκόπουλο

Αρχίσαν οι τράπεζες και παίρνουν πάλι τηλέφωνα

ξεπάγωσαν οι αναστολές

Πρέπει να κάνουμε μια προσπάθεια Κύριε

μου λέει η νεαρή φωνή μέσα απ του τηλεφώνου τη συρμή

Σε λίγο θα μάθεις ότι το σπίτι πουλήθηκε ηλεκτρονικά

έναντι του ενός εικοστού του δανείου σου

μη ψάχνεις να βρεις αξία ούτε τι δεν έκανες σωστό

έτσι ήτανε πάντα για τον φτωχό

τα λένε κάποιοι αστοί αλλά με γυρισμένο

το κέρμα της ερμηνείας

φταίς βέβαια π’ οραματιστηκες ιδιοκτησία

Και τι θα κάνουμε θαρρείς;

μη φοβηθείς

επάνω στο ύψωμα θα βγούμε με τα καριοφίλια

πες πως ο τραπεζίτης είν’ ο τούρκος

κι όχι ο γοτθος ή ο φραγκολεβαντίνος

πες οτι κει παν στους μύλους σταθήκαμε

σιμά στο Μακρυγιάννη

και μια ωραία πρωία

ωραίους κι ανερμάτιστους μας βρήκε το βόλι

κι ας τα λέμε τώρα τούτα με το νου

κι ας πρέπει δίαιτα να κάνουμε

για να σηκώσουμε το ντουφέκι

Ωραίοι θα πεθάνουμε επάνω στον οίστρο της ακμής

στην ωραιότητα μιας φυσαλίδας μέσα σ’ ένα κεχριμπάρι

ΥΓ

Για ποια πατρίδα θα μιλήσεις τότε;

όταν η τράπεζα το σπίτι δώσει

και την Γη στ’ αρπακτικό του Ντέλαγουεαρ το ταμείο

όταν η πατρώα γη ψηφία γίνει

στ’ Αμερικάνικου Ταμείου τα αρχεία

θα ναι πατρίδα τότε το στοιχείο;

Η αδυναμία σύνταξης νοήματος

Έχω μικτά συναισθήματα για την αδυναμία σύνταξης νοήματος και την αδυναμία κατοχύρωσης μιας άλλης τρυφερότητας. Νιώθω να περπατώ δίχως να φτάνω ποτέ καθώς φωνάζω δίχως από κανέναν να ακούγομαι. Δεν είμαι στην μέση ενός πλαισίου, παρά μια τελεία είμαι επάνω σε μια τελεία στις εσχατιές του εξωτερικού βραχίονα του Γαλαξία. Νιώθω την παγωνιά του σκοτεινού και σιωπηλού κενού του εξωτερικού σύμπαντος να παγώνει το σβέρκο μου. Δεν νιώθω δηλαδή την καθησυχαστική αισιοδοξία ότι μπορούμε να λέμε μαλακίες, αλλά νιώθω δυστυχώς την σκοτεινή λάσπη της αγωνίας της γνώσης ότι μόνο μαλακίες μπορούμε να λέμε.

Είμαι καλά, σε σκέφτομαι γλυκά

Είμαι καλά, σε σκέφτομαι γλυκά

θα θελα να φορώ ρούχα μαλακά στο σκούρο πράσινο και το καφέ

να φοράς κάτι απαλό και ζεστό

που να μου δείχνει λίγο από το είναι σου που λαχταρώ

να πίνουμε τσάι γατί θέλω να κόψω τον καφέ

να σε φιλώ να γεύομαι μέσα από σένα τη χαρά, του να ξυπνώ

να βηματίζει ο χρόνος να κολλά στο μέλι αυτής της νοστιμιάς

και να τεντώνομαι ν’ ανατριχιάζω και να κοιτώ τα μέλη σου που τα ποθώ

να μπαίνει ο αγέρας στο σπιτικό

όμορφο μες την απλάδα του και φωτεινό

και να μαι γω εκεί μες τα ρούχα μου τα μαλακά

λευκά τα πόδια σου θωρώντας, ω τα στιλπνά

να αφήνω το χρόνο να μένει απάνω τους που ναι γυμνά

ως πέρα στο πόντο σου στην εβένινη θάλασσα στα άσπρα σύννεφα

κι ας ήταν έπειτα γυμνός να χυνόμουνα στην εβένινη θάλασσα και στ άσπρα σύννεφα

για πάντα να βούταγα γλυκά να με πνίγανε και να χανόμουνα

η εβένινη θάλασσα και τ’ άσπρα σύννεφα που μέσα τους θά μπαινα

Μην φεύγεις μέσα στο όνειρο γύρνα στο σπίτι μας το φωτεινό

Πίνω τον καφέ μου τεντώνομαι

διορθώνω διαβάζω είναι σύντομο το πρωινό

θα ήθελα λίγο να πιώ απο το μέλι σου που θα το πω ζεστό ποτό

Στρατής Φάβρος

Αφροδίτες 2016

Δεν μπορούν όλα στο πόπολο να είναι προσιτά

Δεν μπορούν όλα στο πόπολο να είναι προσιτά

ο άνθρωπος τιμά αλίμονο  την καταγωγή του

από τα ζώα και απ’ την εκεί ανάλλαχτη δομή της εξουσίας

στην κοινωνία από την α-νόητη φύση την βγαλμένη


Και 30 χιλιάδες χρόνια πολιτισμού από τις πρώτες

στ’ ανήλιαγα βάθη σπηλαιογραφίες

δεν φτάνουν να ξεπλύνουν εκατοντάδες χιλιάδες

και εκατομμύρια φυσικής βαρβαρότητας


αν μιλάμε λοιπόν για νομοτέλεια

καλύτερα να μιλούμε για μια νομοτέλεια

της βαρβαρότητας και της ανισότητας

του πιθήκου που σκοτώνει τον πίθηκο


για να χει ελεύθερο στις θηλυκές

το εγωιστικό γονίδιο να πρυτανεύσει

στο αίμα να πνιγεί η χαρά, στη λήθη

να πορευτούν τα δικαιώματα κι η ισότητα


Δεν μπορούν στο πόπολο λοιπόν

να είναι όλα προσιτά

μα όσα μπορούν θα πρέπει και να είναι

γιατί αυτά δημιουργούν μιαν άλλη ελευθερία


μιαν άλλη τάξη πνευματική κι ιστορική

μιαν άλλη νομοτέλεια

μια νομοτέλεια νέα της ισότητας

και του πολιτισμού που είν ακόμη νέος.


Γι αυτό Λόγιοι κι άνθρωποι των γραμμάτω

κοιτάξτε σαν θα γράφετε, τ αυτί σας να γυρίζετε

σαν του ανθρώπου να ακούει, κειίνος που είναι

ο βαρκάρης σας , κείνος ο από τη λήθη λυτρωτής σας