ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ/ ΔΥΟ ΕΠΟΧΕΣ

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ/ ΔΥΟ ΕΠΟΧΕΣ
Ξέπνοη καθώς λυσιμελής, με χορτασμένη τη δίψα για ηδονή
γυμνούς τους κάτασπρους μηρούς και τις λαγόνες
στ’ άσπρα λινά τυλίχτηκε σεντόνια στην δροσερή την κάμαρη
μέσα στο πύρωμα του εκατόφυλλου μεσημεριού
στο καλοκαίρι π’ έσκαγε ο τζίτζικας τ’ οξύφωνο τραγούδι
και ένιωθε μιαν ακριβή στιγμή μεστή τη βύθιση
στο όλον ρευστό που υπήρχε μυστικά και λέγονταν ζωή
Οκτώβριος 2021


αναζητούσε τον έρωτα
στην πιο λιτή του μορφή
στην μεσημεριανή του σώματος ηδονή
στο ανατρίχιασμα της γυναικείας σάρκας
που θα μύριζε πορτοκάλι
και θα είχε τη χροιά του παντός
κλεισμένη ως μια πολύτιμη σταγόνα αψέντι
στη φιαλίδιο της μνήμης
η σκιά θα έπεφτε θεραπευτική
κάτω από ένα ήλιο δυνάστη
και το ροδάκινο της θα περίμενε
τρυφερά να φαγωθεί μέσα
σε δροσερές σταγόνες νερού
που θα χοροπηδούσαν ανέμελες και ανυπόταχτες
στην καρδιά του εκατόφυλλου μεσημεριού
κι όλο αυτό θα μπορούσε να είναι
εκείνη η στιγμή μέχρι το τέλος του χρόνου
Ιούλιος 2017

Χάνω το χρόνο μου εργατικός σαν τη μέλισσα

Χάνω το χρόνο μου εργατικός σαν τη μέλισσα
μ’ ενδιαφέρει μια δημοκρατία του συναισθήματος
μ’ ενδιαφέρει αυτό που αφαιρετικά λέμε αλήθεια
και που πάντα χάνεται ώσπου να μικρύνει τόσο
στις προτάσεις του ορθολογισμού
μ’ ενδιαφέρει η ακροαματικότητα της γλώσσας
το ίδιο με την αφηγηματικότητα της
μ’ ενδιαφέρει η ευδαιμονία όπως αν ήμουν μέλισσα
θα με ενδιέφερε το νέκταρ
μ’ ενδιαφέρει η μαγεία που δεν είναι μαγεία
και τα μύχια της αρμονίας μυστικά
μ’ ενδιαφέρει η σύνταξη που κρύβει τα μυστικά της παντού
μ’ ενδιαφέρουν τα κείμενα, οι παύσεις τους, η στίξη
οι εκθλίψεις, οι αποκοπές, οι αφαιρέσεις,
οι ασκήσεις γραμματικής στο δημοτικό
αναζητώ εντατικά μιαν αισθητική δημοκρατία της ανάγνωσης
αναζητώ τις πολλαπλές ερμηνείες στις γραμμές των κειμένων
τις υπερκείμενες τις υποκείμενες και τις ενδιάμεσες
μ’ ενδιαφέρει η απαγγελία ως φορέας συνθετικού νοήματος
η κρυμμένη μουσική του κόσμου
η αρμονία που λέμε μέτρο κι η στον στίχο επανάληψη
μ’ ενδιαφέρει η διαμόρφωση του βιώματος
μ’ οδηγό τις ας πούμε παραπάνω αρχές


H τέχνη δεν αποτελεί πανάκεια ούτε βέλος
επομένως δεν προωθεί τις πεποιθήσεις αλλά τις
αποδιαρθρώνει, είναι η διαρκής υπενθύμιση του ερωτήματος
μαζί με μια αγωγή στη δημοκρατία του συναισθήματος.
Η τέχνη συνεπώς δεν στρατεύεται αλλά μαθαίνει στην αντίσταση
Ο άξιος θάνατος του Τεχνίτη είναι ο θάνατος του ηττημένου.
Αφήστέ μας λοιπόν Πατριδοκάπηλοι να πορευτούμε
την ειρήνη της ήττας μας.
Ως σύνθημα, θα τραγουδούμε την Τέχνη μας
πάντα στο δρόμο για τα κρεματόρια.

Στρατής Φάβρος 03/02/2018

Να φοβάσαι αστέ

Πόσο απέχουν οι δημόσιες ομιλίες από την αλήθεια; Πόσο κακό κληροδοτεί ο ρήτορας όταν εμπαίζει τον μέγα Xρόνο και την ουσία της Αλήθειας;
Πόσο τυφλό είναι το συλλογικό υποκείμενο, πόσο αδίστακτος είν’ ο Θεός, πόσο ανήμπορος είν’ ο φτωχός. Ο Πλάτωνας έλεγε ανοησίες κι η ιστορία είναι γεμάτη από τυχερούς που ψεύδονται σε δημόσιες ομιλίες αποφοίτησης ανενδοίαστα.
Κι εδώ τα λέμε τούτα, κι ο Σόλωνας μισές δουλειές έκανε.

Όσο προχωρά η ψηφιακή επανάσταση όσο ο ανθρωπος αφήνει πίσω του το ζώο, να φοβάσαι αστέ που με εμπαίζεις πως τάχα μου δεν είναι όλα χρήμα, γιατί θα το διεκδίκησω το δίκιο μου και θα σε ρίξω απο την περίβλεπτη άνιση βόλεψη σου.

The Sorrow of LoveBY WILLIAM BUTLER YEATS

Ο καυγάς ενός σπουργίτη κάτω από το γείσο τη στέγης,
Το λαμπρό φεγγάρι κι όλος ο γαλακτώδης ουρανός,
Κι η όλη διάσημη εκείνη αρμονία των φύλλων,
του ανθρώπου αποδιώξαν την εικόνα και την κραυγή

Ένα κορίτσι τότε ξεπρόβαλλε με κόκκινα του πένθους χείλη
κι έμοιαζε σαν το μεγαλείο του κόσμου δακρυσμένου,
καταδικασμένο σαν τον Οδυσσέα και τα θαλασσοδαρμένα πλοία,
και σαν τον Πρίαμο περήφανο τον με τους συντρόφους του σφαγμένο ·

Ξεπρόβαλε, και στη στιγμή γείσα της στέγης που βοούσαν
Ένα φεγγάρι που σκαρφάλωνε έναν άδειο ουρανό,
Κι όλος ο θρήνος των φύλλων δεν μπορούσαν
Παρά του ανθρώπου ν’ ανασυνθέσουν την εικόνα και την κραυγή

W.B. Yeats
Η θλίψη της αγάπης
απόδοση : Στρατής Φάβρος

The Sorrow of Love
BY WILLIAM BUTLER YEATS
The brawling of a sparrow in the eaves,
The brilliant moon and all the milky sky,
And all that famous harmony of leaves,
Had blotted out man’s image and his cry.

A girl arose that had red mournful lips
And seemed the greatness of the world in tears,
Doomed like Odysseus and the labouring ships
And proud as Priam murdered with his peers;

Arose, and on the instant clamorous eaves,
A climbing moon upon an empty sky,
And all that lamentation of the leaves,
Could but compose man’s image and his cry.

Η τελική κάθοδος

Τι άραγε θέλω να πω και πως καλύτερα τους στίχους να βάλω να μιλήσουν. Τι ανάγκη θα είχε η Ιστορία από προβλέψεις που αποσιωπήθηκαν μέσα στου παντοτινού παρόντος τους χειμάρρους.
Μπορεί να είναι η τελική κάθοδος της υπαρξιακής της πορείας μπορεί να είναι ένα πολυετές καθοδικό τμήμα σε μια τεράστια σπείρα στις αέναες υπαρξιακές της οδύνες. Αυτά δεν μπορεί το μάτι του θνητού να τα δεί καθαρά καθώς ξεπερνούν το εμπειρικό πλέγμα, είναι κάτι σαν μεταφυσική της ιστορίας, ένα μαύρο κουτί του οποίου το όλον δεν μας αποκαλύπτεται έγκαιρα.