Δημοκρατία κι Ελευθερία/ τόσα μ’αρκούν

Ετικέτες

, , , ,

Ποιος είπε πως γινόμαστε
ό,τι πολύ θελήσαμε

ένα πρωθύστερο άρα μέλλον
είναι η ταυτότητα
κι άλλο ένα η αυτάρκεια

πάει να πει, φτάνει εγώ
αν τον κόσμο αγαπώ
αυτό είναι τέλεια πράξη
ικανή κι αναγκαία

Αρχές

Αγαπώ κι ασκούμαι ν’αγαπώ
είναι το ίδιο σαν να λέω
Δημοκρατία κι Ελευθερία

τόσα μ’αρκούν

Το νέο είναι μια φενάκη
μια σπασμώδης αλαλία
προς μια τρυφή
προς ένα θέλω να γίνω παλαιό
είναι το νέο
παρεκτός απ τα παιδιά
που είναι νέα και δεν μεμψιμοιρούν

Advertisements

Cet été les roses sont bleues;/ Μονόλογοι

Ετικέτες

, , ,

Cet été les roses sont bleues;
le bois c’est du verre.

Οι ποιητές ερευνητές της γλώσσας
και του συναισθήματος
σαν να λέμε ναύτες του μεγάλου διαστήματος
μπορούν οι ναύτες και πλέωσι εις
γέμοντα έρωτος και φωνών μουσικών
θαλάσσια ξύλα αλλά μπορούν και
πλέωσι εις του Σολάρις το πλοίον
κάλλιστοι οι κανόνες στο δημοτικόν
περιττοί όντες στους της γλώσσης
και του διαστήματος ερευνητάς και ναύτας
ως γνώσις προτέρα ως βάσις βεβαία
αγαπητέ διευθυντά κυρ δεκανέα

Δεν υπάρχει ανάγκη να προστατευθεί κανείς
ιδίως από την ποίηση ή η ποίηση να προστατευθεί από κάτι
ίσως έχουμε ανάγκη κάποιοι να προστατεύσουμε την αυθεντία μας
από τους σαρωτικούς ανέμους της προόδου
Η ποίηση μας έχει πολλαπλώς ξεπεράσει κάθε λεπτό που περνά
Στον Καναδά γράφουν ποίηση τα βακτήρια
Στην Αμερική και αλλού από όπου συχνά αντιγράφουμε τις διπλότυπες φόρμες μας ο πολύτροπος ποιητικός λόγος πειραματίζεται διαρκώς
οι ανελεύθερες δομές δεν αφορούν την ποίηση
οι κανόνες γινήκανε για να σπάσουν
το μέλλον συνέχεια μας συναντά
η ποίηση είναι επανάσταση κι η επανάσταση ποίηση

Οι λογοτέχνες αναζητούν εναγωνίως
ταυτότητα κι ευρήματα
κι ο κόσμος βυθίζεται στην απραξία
και την πειθώ
Κανείς δεν βρήκε το φιαλίδιο της αλήθειας
κι έτσι με το θρήνο της θεωρίας
ο Προμηθέας κρέμεται στον Καύκασο
στο πάθος των λαθών και της γνώσης

Cet été les roses sont bleues;
le bois c’est du verre.
Η αλήθεια δεν λάμπει ποτέ
ο στωικός ηρεμεί και περιμένει
όλες τις εκδοχές της
η διδαχή του στωικού δεν αφορά
κανέναν παρά μόνον τον εαυτό
μπορείτε τώρα να βγείτε έξω
με την αγαθή προαίρεση του στωικού

cropped-9938_10200500916399553_897109940_n.jpg

Τι ναν’ ο έρωτας ρωτούν

Του άξιζε μόνο του να βγεί πέρα απ τον Μυρτία
είμαι μικρός και χαίρομαι τον έρωτα Σοφία

Τι ναν’ ο έρωτας ρωτούν τα πλήθη όλου του κόσμου
μα είν΄ο έρωτας αυτός που γεύση δίνει φως μου
στης ζήσης μας τ΄αδιάκοπο σύρε και πηγαινέλα

μα πέρα από τον έρωτα υπάρχει η αγάπη
που είν’ η ζωή κι η γλύκα της το ήσυχο ραχάτι

Δώσε μου μια γλυκάλμυρη ρουτίνα για την μέρα
κι έρωτα μια ή δυο στον χρόνο παραπέρα
να ναι η ζωή χωρίς βραχνά και πόνο και γινάτι
να ροβολάμε ξέγνοιαστα στις ρούγες και στα πλάτη

http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=77&cat=1

ένας ευγνώμων βλάκας

Ετικέτες

, ,

είχαμε να κάνουμε τις πιο απλές παραδοχές
είχαμε να ζήσουμε τον τρόπο των ερωτευμένων
είχαμε τα χέρια μας και σταδιακά
τα υλικά για μιαν ευτυχία
γιατί θα έπρεπε να πούμε ψέματα
για τις βασικές παραδοχές
γιατί θα έπρεπε να αποδεχτούμε
τις συνθήκες της τραγωδίας
η ζωή ήταν ένα όνειρο κάποτε

είμαι ένας ευγνώμων βλάκας
αυτοί που με γέλασαν
μου δείξαν τον άνθρωπο
που θα πρεπε να μαι

η τέχνη μπορεί να είναι εκείνος
ο οδηγός στην ευτυχία
αρκεί νωρίς να την ακούσεις

δεν υπάρχει εύκολος τρόπος
για ν’ αλλάξεις ό,τι πολύ
θαρρούσες πως αγάπησες

η λευτεριά δεν υπάρχει

Ετικέτες

, , ,

Προσπαθώ μια τάξη στο μυαλό μου να βάλω
την αγωνία την μέγαιρα για το μέλλον να βγάλω
το μέλλον αλίμονο που ποτέ δεν υπάρχει
αλλά ο μεγαλύτερος είναι δυνάστης, που χάσκει

όλη η ύπαρξη λέει μου, ζήσε ω ζήσε
τώρα που το θέρος λικνίζεται, ωραία τελειώνει
κι η ακτή είν’ υπέροχη και θαυμάσια μόνη
γυμνό στη κρυφή αγκαλιά της, κορμί μου που λιώνει

μα να ξεσηκώνεται το γύρω που στέκει
στο μυαλό ξεκινάει σκοτεινό το χορό του
ο πατέρας βιοψίας τα ρήματα στωικά περιμένει
στις 13 ραντεβού ποιος ξέρει τι και που βγαίνει

κι αν τα πράγματα δεν πάνε καλά;
κι έχεις δουλειά και δεν έχεις;
μουρμουράει ένα μέλλον σιγά
ένα μέλλον που στέκεται και κοιτάει θολά

Και να το μέλλον σου, ύπουλος φόβος, νά τον θεριεύει
τη συνείδηση βίαια σκοτεινά να δεσμεύει
δόση αλυσίδα κάθε 30 στεγαστικού, μια θηλιά
που σε πνίγει, κι οικτρά τιθασεύει, θηλιά

Αποφάσεις που πήραμε και που πράξεις τις κάναμε
αλυσίδες που δέσαμε στου θεσμού την ανάγκη
μέλλον είναι μαζί σαν το φτιάξαμε, μα νά δυναστεύει
μέλλον που φτιάξανε μα για μας ορμηνεύει

και η άποψη πάντοτε μια γελοία απάτη
μια ρουτίνα που χτίστηκε στον μεγάλο δυνάστη

τράβα κλάψε και λύγισε εαυτέ μου ανόητε
τη λευτεριά που εχάθη
τράβα κλάψε και λύγισε εαυτέ μου αλίμονε
η λευτεριά δεν υπάρχει