εγκιβωτισμός ΧΙΙΙ/ η λίμνη

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

arbus-child-in-a-nightgown-wellfleet-mass-1957-web

Προς το τέλος τα όνειρα εξελίχθηκαν σε ένα έκδοχο της πραγματικότητας, με όρια ασαφή. Μόλις ερχόταν ο ύπνος ενισχυμένος και μεταλλικός απ’ τα υπνοσεντόν, έβγαινα σε αυτήν την πόλη, όπως φυτρώνει στο τσιμέντο ένα αγριόχορτο: με πείσμα για να ζήσει. Τα σημάδια της εξαφανίζονταν κάτω από το βήμα μου, μα έβρισκα τον δρόμο μου κοιτώντας ψηλά, τους γλάρους να εφορμούν στα σκουπίδια. Μου φαινόταν πως είχαν περάσει χρόνια όπου μοιραζόμουν φαγητό μαζί τους, μέσα στις άστεγες θάλασσες. Όποτε περνούσα από χαμηλούς λόφους και λειμώνες, κρυβόμουν για λίγο στη ρίζα των λουλουδιών και υποκρινόμουν το χώμα. Τα μάτια μου όπως έσβηναν με το νερό της βροχής,  έμοιαζαν με κάρβουνα που χωνεύουν στον ασβέστη, και τα μαλλιά μου μύριζαν ρετσίνι και λιανά κλαριά, καπνισμένες λινάτσες και οξειδωμένες σιδερόβεργες, σαν να δούλευα ξανά εργάτης στα ευβοϊκά καμίνια.  Ποιος από τους φίλους να θυμόταν πια, εκείνο το κομμάτι μου; (την προλεταριακή μου πινελιά στη…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 452 επιπλέον λέξεις

Ε.Α. Πόε «Μόνος», Απόδοση Στρατής Φάβρος (2013)

Ετικέτες

, ,

Ε.Α. Πόε
«Μόνος»

Από μια νιότη θολή παιδική
Δεν ήμουν όπως άλλοι πολλοί
Δεν είδα όπως άλλοι εκεί
Δεν βρήκα χαρά από μια μονάχα πηγή
Και θλίψη δεν πήρα από κείνη τη μία πηγή
Κι καρδιά μου ποτέ δεν λαχτάρησε σε ένα παλμό
Και ότι αγαπούσα, αγαπούσα εγώ στο δικό μου σκοπό.
Τότε – στην παιδική μου ηλικία- μιαν αυγή
Μιας ζωής σε καταιγίδα συχνή- σχηματίστηκε , ω μιαν αυγή,
Από όλα τα βάθη που το καλό και το κακό γεννά
Μυστήριο που ακόμα δεμένο με κρατά:
Από το στρόβιλο ή την πηγή,
Από τον βράχο τον κόκκινο μες το βουνί,
Από τον ήλιο που με κύκλωνε σε χορό ,
Ως το φθινόπωρο που χλόμιαζε χρυσό,
Και από κει που αστράφτει στον ουρανό,
Καθώς πετώντας με προσπερνούσε σαν σε φευγιό,
Από την καταιγίδα και τον απόκοσμο κεραυνό
Και ένα σύννεφο που πήρε να μοιάζει κι αυτό,
( καθώς ήταν καθάριος ο γαλανός ουρανός)
Σε Δαίμονα που σε μένα ήταν ολόιδιός

Απόδοση Στρατής Φάβρος (2013)

From childhood’s hour I have not been
As others were; I have not seen
As others saw; I could not bring
My passions from a common spring.
From the same source I have not taken
My sorrow; I could not awaken
My heart to joy at the same tone;
And all I loved, I loved alone.
Then- in my childhood, in the dawn
Of a most stormy life- was drawn
From every depth of good and ill
The mystery which binds me still:
From the torrent, or the fountain,
From the red cliff of the mountain,
From the sun that round me rolled
In its autumn tint of gold,
From the lightning in the sky
As it passed me flying by,
From the thunder and the storm,
And the cloud that took the form
(When the rest of Heaven was blue)
Of a demon in my view.

E.A.Poe.
Alone

zakinthos-1947

Παραδοχές

Ετικέτες

, ,

Έχω την τάση να βγάζω αυθαίρετα συμπεράσματα
η δημοκρατική μας ελευθερία λατρεύει την μύηση
ο κύκλος είναι κλειστό σχήμα
έπρεπε να το περιμένω ότι θα λαχταρούσε την μύηση
ότι θα δίνονταν ξιπασμένα σε κονκλάβια

Να σε πιάσουν στα πράσα στο γλυκασμό του οργασμού
και συ να φωνάζεις και να φωνάζεις είναι Αλήθεια
κοιτάξτε με γυμνή αυτή είναι η Ελένη που προαιώνια λαχταράτε

οι φίλοι δεν ζητούν χάρες ζητούν τα πάντα προσφέρουν την αγάπη

Είμαι γελοίος είσαι γελοίος είναι γελοίος είμαστε γελοίοι
είστε γελοίοι είναι γελοίοι η μύηση στο αυτονόητο

Ευτυχώς υπάρχει η αγάπη όπως έλεγα
Πήρα δύο αναλγητικά
το κοντινότερο στην αγάπη είναι τα αναλγητικά

Μας σώζει που όπως είπες δεν ανήκεις πουθενά

——–

Δουλεύω άλλοτε σεμνά άλλοτε υπερφίαλα
στο να ασπαστώ τη σαγήνη της φθοράς
να αναγνωρίσω την ιερότητα της να αποδεχτώ μέσω μιας θεολογίας του ελάχιστου την πιθανότητα της ύπαρξης του νόμου της αντίφασης
αυτήν τη σύμπλευση κατάφασης και απόφασης
το ιερό μυστήριο του ταπεινού το ηδονικό στο απλό
το μέτρο του, το συχνό είναι σπάνιο
υπάρχει ένας μαγευτικός κανόνας
του οποίου το ρυθμό έχουμε απολέσει

———-

Είναι γνωστό ότι επιχειρούμε στο σκοτάδι
και ότι αν πηγαίνουμε μπροστά είναι από τύχη κι από σύμπτωση
έχουμε βέβαια μια εικόνα μέσα στον καιρό
γιατί παρά το φαινομενικά άπορο η αφή βλέπει
και το σκοτάδι έχει άστρα

έτσι παρότι πολλές φορές κάνουμε τεράστιους κύκλους
στη σκοτεινιά τη ξηρασία και το κοκκινόχωμα
ξαφνικά ανάβει το φως ενός δειλινού με χρώματα
άπειρα σε ομορφιά στην χώρα του βαθέος πορτοκαλί και του μωβ

και ατενίζουμε ιδρωμένοι σε ένα μικρό λόφο
που απαλό αγέρι μας κρυώνει ευχάριστα
ένα μακρινό μυρωμένο στίβο που ήταν κάποτε
το σήμερα το αύριο και το χθες, το πάντα.

——————-

Είμαι φλύαρος σήμερα και δίχως υπομονή
έχω την τάση να καθυποτάξω τα φαινόμενα
με αποφθεγματικές διατυπώσεις
ήχουν μέσα μου προφητικές φωνές

έχω το παραλήρημα της γνώσης και της οργής
έχω την ακίνητη πίστη ότι οι στίχοι
οδηγούν στην αποκάλυψη των ζητημάτων
που μασκαρεύει η ροή του χρόνου
και η μαγεία της βαρύτητας

έχω την ακοίμητη δόξα την ιερή σκολόπενδρα
την ανίκητη γητειά των λέξεων
με το κονδύλι και ανείπωτο νταλγκά
τις απειραριθμές θ’ αποκαλύψω
πτυχώσεις του υλικού σύμπαντος
και του συναισθηματικού απείρου

Και ξαφνικά μια παγερή σιγή πλάκωσε
τη συνείδηση μου όταν η αδίστακτη
του Σόιμπλε μορφή ήρθε στη θύμηση μου

τι να λέμε
ότι και να λέμε οι Δεξιοί κυβερνούν
την Ευρώπη αδίστακτα
και η φλυαρία μου είναι τόσο γελοία
όσο τα σκουπίδια στις παράνομες χωματερές
Τα δικά τους παιδιά την Ευρώπη θα κυβερνούν

Παραδίνομαι σε μια θλίψη κυριαρχική
κουτάβι που τη μάνα του ψάχνει να βρει

Στρατής Φάβρος
2016

 

 

10603272_10152768251042348_7040701443679928106_n

παλιά ξεχασμένα κείμενα

Ετικέτες

, ,

Στην Λίζυ Λασσιθιωτάκη

Μια γυναίκα έσυρε τη μακριά μαύρη της κόμη τεντωμένη
Κι έπαιξε ψίθυρο μουσικής πάνω σ’ αυτή τη χορδή

– Έρημη Χώρα Θωμάς Έλιοτ
σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη –

 

Να ταν αυτή η γυναίκα που μιλούσε τους χρησμούς;
Που σε μένα φάνηκαν ακατάληπτοι στην αρχή

Και μετά από πολύ καιρό που άκουγα τις μουσικές
από παλιά ξεχασμένα κείμενα

Κι εκείνη αφού είχε πάει μονάχη στα νερά της Στύγας
και είχε αντέξει βαριά χρόνια εννιά σιωπής και μοναξιάς

Στάθηκε επάνω στην άκρη του βράχου και ψιθύριζε
και κανείς μας δεν την άκουσε γιατί παλιά γλώσσα μιλούσε

Κάπου κοντά σε μια άνοιξη σκοτεινή μέσα στην ολόκαινη ψευδαισθησία
οι μύστες του συγκεκριμένου της γλώσσας του και της φόρμας

Αρχαία τραγούδια κεντούσαν για την απόκοσμη της αλήθειας
ομορφιά που τον κανόνα της είχαμε απολέσει χρόνια πολλά

Και στάθηκα κι εγώ αντίκρυ και με ψιθύρους και καπνούς
μια γλώσσα να συντάξω καθώς για να πω προσπαθούσα

Αλλά ατέλειωτη η γλώσσα σαν τις κόκκινες του παλατιού πορφύρες
κι αδύναμος ο λόγος μου να τη χτίσει από τη σίγαση των τρόπων

Και έτσι το χάσμα των ουρανών της τρυφερότητας ανελέητα
το μυστήριο έδενε της αμφισημίας της αγάπης και της σιωπής

Στρατής Φάβρος

 

 

Στο Ωραιόκαστρο

Ετικέτες

, ,

Εκείνοι που πρέπει να κατανοήσουν τυφλοί
και εκείνοι που θα έπρεπε να νουθετούν κωφοί .
αδήριτος δάσκαλος μόνος
ο αναπότρεπτος της τραγωδίας πόνος.

Να λέν συνέχεια στα αλώνια
το πάθος μάθος κι ακόμα
χρόνια τόσα όσα πετούν τα χελιδόνια
δεν μάθαμε απ’ τα δεινά που καιν’ το σώμα

Μεσολόγγι και Μικρασία να μας θυμίζουν
την τραγωδία δεν την ξορκίζουν
«ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες»
της ιστορίας μένουμε μείς φιρκτοί θαμώνες

Κι όταν γυρίσει το ρολόι
ξερό τ’ανάλλαχτο κενό κεφάλι
ικανοί πια μόνο για μοιρολόι
θα το χτυπούμε πικρά και πάλι

Στρατής Φάβρος