κάτω από το κίτρινο φως

Ξαφνικά ένιωσα να κοιτώ τον κόσμο
μέσα σε έναν ξυλιασμένο επαρχιακό δρόμο
κάτω από το κίτρινο φως ενός χλωμού
έρημου και σκουριασμένου φανοστάτη,

το ανυπόφορο κέρας του καιρού
λόγχισε το ρούχο της νύχτας
κι ή ατέλειωτη μοναξιά μου ως ελεγεία
μελαγχολική έψαλε θλιμμένα
ένα κάντο της ύπαρξης σάμπως ηχώ
από κείνο το τέλος που δεν ήταν ούτε
θόρυβος ούτε λυγμός, παρά σκοτάδι και ψύχος

_______________________________________

Ξαφνικά ένιωσα να κοιτώ τον κόσμο
μέσα σε έναν ξυλιασμένο επαρχιακό δρόμο
κάτω από το κίτρινο φως ενός χλωμού
έρημου και σκουριασμένου φανοστάτη,
το ανυπόφορο κέρας του καιρού
λόγχισε το ρούχο της νύχτας
κι ή ατέλειωτη μοναξιά μου ως ελεγεία
μελαγχολική έψαλε θλιμμένα
ένα κάντο της ύπαρξης σάμπως ηχώ
από κείνο το τέλος που δεν ήταν ούτε
θόρυβος ούτε λυγμός, παρά σκοτάδι και ψύχος

__

Reverie

Reverie
Η αγαπημένη καθώς άφηνε το σώμα απαλά
επάνω στη πορφυρή έκλαμψη
μέσα στο ζεστό δώμα
τυλιγμένη στη φωτοχυσία
μιας έκλαμπρης ακτινοβολίας
είπε μια μόνη λέξη, σαν αυτή η λέξη
να ήταν όλη η ύπαρξη
από στίχους της Άννας Δερέκα

η κανονικότητα της ιδιωτικότητας

Αυτή η κανονικότητα της ιδιωτικότητας
αυτή η γενικευμένη σήψη

Ποτέ δεν θα νικήσει το συναίσθημα
ο αδαής άσπιλος ρομαντισμός
η μεγάλες καρδιές

θα σύρονται πάντα ολοφυρόμενες
βυθισμένες στη θλίψη
και την απόγνωση
αδύναμες από τ ‘ολέθρια
τραύματα του κυνισμού

Ποτέ δεν θα νικηθεί το συναίσθημα
ο αδαής άσπιλος ρομαντισμός
η μεγάλες καρδιές

Θα σκάβουν πάντα σιωπηλά και υπόγεια
βαθιά μέσα και πέρα από
τα ορυχεία της ελπίδας

όχι ως μηχανισμός επιβίωσης
αλλά ως η ταυτότητα της ανθρωπιάς
Αυτή είναι η απάντησή μας
στην κανονικότητα της ιδιωτείας σας.
Σε αυτή τη σήψη που λυσσαλέα ξερνάτε

19/01/2022 ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ;

Τι είναι η ποίηση;
(Ακούγεται να σβήνει ο ήχος της σκέψης
δίχως ο στίχος να ακουστεί)
Την απάντηση αυτή ίσως να φυλά
το πρωτότυπο του Ομήρου
βαθιά στην κοιλιά μιας παλιάς
ιερής ακρόασης της Λ ραψωδίας,
είναι να τώρα σαν ν’ ακούω τ’ αρχαία κύμβαλα
να ψιθυρίζουν τη μαγεία της
Ή… (παύση ήχου)
μπορεί ακόμη η ποίηση να κυλά
στις φλέβες του νοτιά
μέσα ας πούμε στη μετάφραση
και τη μουσική απόδοση των στίχων
του Ματωμένου Γάμου
τι να ναι η ποίηση;
ακούγονται τα νερά της να κυλούν
σε αρχαία χάσματα στων ανθρώπων
το νου να φλοισβίζουν,
τι να ναι ποίηση, μην είναι ο στίχος
εκείνος που έπαψε να ακούγεται
στο θαλάμι της σκέψης;
(Ήχοι από πουλιά από λύρα ήχοι από πνευστά
που γίνουνται παραδοσιακά όργανα).

Σαν το Σίσυφο και Τ’ άθλιο Πόπολο

Σαν το Σίσυφο σηκώνομαι κάθε πρωί
έχοντας κατρακυλήσει στης ήττας τα δώματα
ξανά το κάθε κάθε βράδυ, ο ύπνος με κερνά ελπίδα
κι αυταπάτη και το πρωί με νέο συκώτι
τραβώ για το ίδιο του χαμού βουνό

________________________________________________________


Τι πόπολο άθλιο κι απαίδευτο είμαστε
που σε δημαγωγούς αγράμματους επιτρέψαμε
απ’ τα πόδια να μας δέσουνε κι άθλια να μας κυβερνούνε
με των τυράννων τις άνομες ροπές