Στοχασμοί Σκορπιοι

«À un blasphème, j’opposerai des élancements versle Ciel, à une obscénité, des fleurs platoniques. «
Baudelaire
 
Με σώζει η εμμονή μου σε μια γλώσσα
ή οποία βδελύσσεται αλίμονο αλλά έχει
την υπομονή να μην το διατυπώνει χυδαία
Σαν φοίνικα τούτη η γλώσσα
με φτιάχνει απ΄τις στάχτες των μικρών δεινών
Τα μεγάλα θα με πεθάνουν
οπότε τίποτα δεν θα με σώζει
——————————————–

And how Death is that remedy all singers dream of
ALLEN GINSBERG ( Kaddish)

Όλοι οι γερασμένοι αγαπημένοι μου νεκροί τον θάνατο
ως λύτρωση παρακαλούσαν
Η αλήθεια είναι πάντα θέμα οπτικής γωνίας και συνθηκών
όχι γιατί είναι μικρή αλλά γιατί αυτή είναι η φύση της
και ο θάνατος τελικά να μην είναι τόσο εχθρός
όσο ένας φίλος που το χέρι απλώνει
στης ανήκεστης φθοράς την μοιραία απόγνωση

 

at11 flaneries Ευγένιου Ατζέ,
Advertisements

Εσείς;

Γ : Πως είστε;
Ε : Εσείς;

Γ : … δεν ξέρω όλα κενά και αδιάφορα

Ε :
Όλα έτσι είναι στην πραγματικότητα
ο Έρωτας καμιά φορά μας ξεγελά στο αντίθετο
αλλα ειναι σύντομη η θανή του
στην αδήριτη της πραγματικότητας φωνή

το νέο που σας φέρνω είναι ότι ο έρωτας πέθανε
δεν άντεχε τα καυσαέρια το γάμο
και τις συμβάσεις

Ο έρωτας είναι ένα λογοτεχνικό γεγονός
ζει κλεισμένος στις ελπίδες
και στην τρυφερότητα

Αντίο

 

cf87cf89cf81ceafcf82-cf84ceafcf84cebbcebf.jpg

Στοχασμοί σκορπιοι

Ήμουν ως οιονεί ρεμάλι σε έξοδο με τον Αντίνοο
και ως εξ ορισμού ορμώμενοι διαφωνούσαμε
ή μάλλον με χλεύαζε και εγώ ακολουθούσα
αδιαμαρτύρητα αυτήν την σαν να λέγαμε παιδικά νευρωτική
θέληση του να διατυπώσει για τον εαυτό και την εποχή

Ποια εποχή όμως, ποια είναι η εποχή αλήθεια, ποιος
να ισχυριστεί μπορεί μια γνώση της, δίχως την έπαρση
της κρίσης που καταργεί την εποχή, χάριν της ερμηνείας;

Και έπειτα έπεσε στο τραπέζι απ τον Αλέξανδρο
ο πειρασμός,
Ποιος όμως πειρασμός σήμερα;
και ποιος πειρασμός για αυτόν που έχει ήδη βιώσει μια συντριβή
που και εκ του αποτελέσματος του χει δωρίσει μια στάση κυνική;

Δεν μιλούμε σε μια κοσμική αντίληψη για τη ζωή, για τον πειρασμό πια,
δεν νοείται το σεξουαλικό πειρασμός ή νοείται;

Ή είναι πειρασμός το ξένο αγαθό, ή ο έσχατος πειρασμός
η έπαρση της γνώσης η καιροφυλακτούσα μωρία.
Έχουν απαντηθεί αυτά;

Υπάρχει ο πειρασμός ως έννοια; Η μπορούν όλα να είναι ποθητά.
Ο πειρασμός της περίσπασης με κυνηγά από μικρόν,
ο αγώνας να διατηρηθώ στο δρόμο μου,
Ω ο πειρασμός αυτός.

Και μπορείς να διακρίνεις το στοχασμό
του πειρασμού από τον πειρασμό;
Μήπως ο πειρασμός
είναι ο αρχέγονος στοχασμός του;

Προς όλα και σε ένα τίποτα
έφαγα χόρτα και ήπια σούπα
γερνάω και υποσυνείδητα
προσπαθώ να φυλαχτώ απ;o την σύμφυτη
με την ύπαρξη ασθένεια
ίσως γι αυτός να με εγκατέλειψε ο έρωτας
Μισεί τους γέρους που μόνο να στοχάζονται
μπορούν,
ο Έρωτας.

Δεν υπάρχει ατόφια διαφυγή ακέραια
υπάρχει η διαφυγή με την άσκηση στο δρόμο σου
μας το μαθαίνουν οι δυτικοί διαφημίζοντας
τα γυμναστήρια

 

 

Στοχασμοί σκορπιοι

Είσαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος
άλλο ένα δίπολο της κοινής λογικής
που μπορούμε να διερευνήσουμε

Είμαι απαισιόδοξος ολοένα
η καθολική αδυναμία επικοινωνίας
με πείθει

κοιτούσα εχθές τις φυλλωσιές των δέντρων
στον κοντινό μου ορίζοντα όπως
έσειαν τα σε όλες τις αποχρώσεις
του πράσινου φύλλα τους
(θέλω μια επιστήμη για να τα πω)
και τον γαλάζιο ορίζοντα
και πως να το πω όλο αυτό
και πως να πω τη συγκίνηση
που με κατείχε κοιτώντας τα

(στη βύθια εγκατακρήμνιση )
και στον ίσκιο της πεθυμιάς

η γλώσσα για άλλη μια φορά
είναι ένα μέσο απόκρυψης αυτού
που είναι
ότι επιτρέπει το μέσο και
η ικανότητα του χρήστη

 

Η αγάπη μου

Η αγάπη μου

Έκλαιγα πριν λίγο με τα πιο αθώα μου δάκρυα
γιατί είδα την καρδιά της αγάπης μου ραγισμένη
ένα σύννεφο ήταν η αγάπη μου
το πιο λευκό σύννεφο ήταν η αγάπη μου

έκλαιγα πριν λίγο με τα πιο αθώα μου δάκρυα
αδαής της συντετριμμένης μου νιότης
ενδεής της αγάπης μου που πια δεν υπάρχει
ένα εωθινό αεράκι η αγάπη μου

έκλαιγα πριν λίγο με τα πιο αθώα μου δάκρυα
γιατί τώρα κατάλαβα πως η αγάπη δεν γίνεται
μον’ πολεμάς να μην σβήνεται
ένα δάκρυ στον ήλιο η αγάπη μου

έκλαιγα πριν λίγο με τα πιο αθώα μου δάκρυα
«ανέκαθεν ήξερα την άσωστη κατάσταση»
πως πάντα θα μου χάνεται η αγάπη μου
όνειρο φίλντισι πια η αγάπη μου

ειν’ ο πόνος πιο βαρύς απ’ το κρίμα
είναι κι ο θάνατος μια γιατρειά για το θύμα

Μαθιός Θαλασσινός
Έαρ 2016

 

10612688_10152628337077348_8531114377072652717_n

Της γλώσσας της τέλειας

 Της γλώσσας της τέλειας του κόσμου η εικόνα
της αίσθησης συμπλήρωμα θεωρία και νόρμα
κι η έκφραση μια τρελή επιπόλαιη πεταλούδα
που πέταξε, νέμεσις κι ελπίδα φρούδα

Τέχνη θεών εικόνισμα
Βία φόρεμα ορμέμφυτο, απαρέμφατο άνυσμα
Πόλεμε ανθρώπων νόμισμα
στης ιστορίας το ανόσιο πλάγιασμα

Ένα ποτήρι πικρής εποχής λάβδανο
κακιά γυναίκα βράδυ Σάββατο
μόνη ελπίδα μιας αθώας αγάπης το χάδι
Μια μικρή δόση τρέλας ένα κορίτσι, κάποιο βράδυ

Στιγμή της μοίρας της αδιάφορης κόρη, της τύχης νόθο
προσκύνημα στης αμαρτίας το τόκο
Σαν τρεχαντήρι στα δίχτυα βαστώ, μιας ημέρας το μόχθο
Της λογικής τον αχό και της νύχτας τον πόθο

Του πύρινου κύκλου το κλείσιμο
Του ονείρου το ανεξήγητο λύσιμο
Της βίαιης στιγμής απευκταίο απάντημα
Της δίκαιης οργής μοιραίο το πάντρεμα

Τριγωνομέτρησα την ψυχή στων αιώνων το πέρασμα
μιαν απάντηση άρρητη στης Πυθίας το κάλεσμα
Ω ψυχή ερωτευμένη
Γεωμετρία μαγεμένη

Στρατής Φάβρος
2012- Αλλαγές 2016
Ανέκδοτη Συλλογή Αφοδίτες

Για την ηθική της κριτικής στην Ποίηση

Για την ηθική της κριτικής στην Ποίηση

Η κριτική πρέπει να δίνει τη δυνατότητα στον αναγνώστη να κατανοήσει το έργο, να είναι εν ολίγοις παιδαγωγική, αναλυτική
στα παραδείγματά της και συγκεκριμένη. Να μην πνίγεται σε θάλασσες, να διυλίζει τον «κώνωπα» και να καταπίνει την «κάμηλον». Η αισθητική αγωγή και η πείρα ή η απειρία του καθενός μας είναι πολύ γρήγορα προφανής στο εκπαιδευμένο μάτι.

Το επιχείρημα που κομίζω είναι αυταπόδεικτο εάν στοχαστεί κανείς ποια πιθανόν είναι η λειτουργία της ποίησης. Η ποίηση ισχυρίζομαι είναι για το υποκείμενο ηδονή και για τον ευτυχή τον heureux που λέει ο ποιητής είναι μια αγωγή ήθους, σε μια αρεταίκή αντίληψη.

Επομένως ο στόχος της κριτικής του ποιητικού έργου είναι ειδικά και γενικά να διασαφηνίσει αυτήν την λειτουργία. Η απώλεια του μέτρου και οι φιλολογικοί ακροβατισμοί με την προβολή αφηρημένων σχημάτων καθώς και η επίκληση λογοτεχνικών ιδεολογιών είναι τα εργαλεία αρχάριων νοτάριων και μόνο θυμηδία προκαλούν στον έμπειρο αναγνώστη της ποίησης δίχως να προσθέτουν ή να αφαιρούν στην λειτουργία της τι σημαντικό.

Γι αυτό το λόγο πρέπει η κριτική να επιχειρείται από ποιητές αναγνώστες, όχι σε μια διάθεση εστετισμού αλλά ούτε φυσικά σε πνεύμα αντιδημοκρατικών αποκλεισμών. Ως μεταποιητική πράξη πρέπει να ανήκει σε εκείνους που έχουν διασχίσει το δρόμο της αγωγής που ισχυρίστηκα, στην αντίθετη περίπτωση δεν είναι παρά ασκήσεις λόγου, μια προσπάθεια ούτως ειπείν να κρατήσουμε μερικά μπαλάκια στον αέρα ως ασκούμενοι μάγοι.