About Στρατής Φάβρος

No! I am not Prince Hamlet, nor was meant to be; Am an attendant lord, one that will do To swell a progress, start a scene or two Advise the prince; no doubt, an easy tool, Deferential, glad to be of use, Politic, cautious, and meticulous; Full of high sentence, but a bit obtuse; At times, indeed, almost ridiculous— Almost, at times, the Fool. 1. The Love Song of J. Alfred Prufrock ( Excerpt)

Ξέπνοη καθώς λυσιμέλης, με χορτασμένη τη δίψα για ηδονήγυμνούς τους κάτασπρους μηρούς και τις λαγόνες στ’ ασπρα λινά τυλίχτηκε σεντόνια στην δρόσερη την κάμαρη μέσα στο πύρωμα του εκατόφυλλου μεσημεριού στο καλοκαίρι π’ έσκαγε ο τζίτζικας τ’ οξύφωνο τραγούδι και ένιωθε μιαν ακριβή στιγμή μεστή τη βύθιση στο όλον ρευστό που υπήρχε μυστικά και λέγονταν ζωή

που πας ποιητή μου με τέτοιο καιρό

αχ ποιητή που πας με τέτοιο καιρό
στον τάφο σου λουλούδια να στείλω μπορώ;
παρηγοριά οι στίχοι σου στον έρημο βίο
μονάχος απόμεινα πάλι στο κρύο
αχ ποιητή μοναχός σου ήσουνα πάντα το ξέρω
στη λύπη στα βάσανα στην αρρώστια στον στίχο
κανείς δεν σου στάθηκε, όπως δεν στέκεται ο κόσμος
σκληρός ρεαλισμός της ζωής μάταιος δρόμος
όμορφες πόλεις με μάγια κι έρωτα, βρωμούν τα χαυτεία
σκοτώνουν τους σκύλους σαν γεράσουνε έμαθα
μα σκοτώνουν κι άνακτες της ιστορίας σαν κληρώνει ο νόμος
νυχτές ατέλειωτες ταξίδι μαγεμένο σε θυσίας χορό
μα μια νύχτα ξημέρωσε με το τέλος γραπτό

κι όλα σταθήκαν ακίνητα όλα αλλάξαν ρυθμό

που πας ποιητή μου με τέτοιο καιρό
στον τάφο σου λουλούδια να στείλω μπορώ;
παρηγοριά οι στίχοι σου στον έρημο βίο
μονάχος απόμεινα πάλι στο κρύο
αχ ποιητή μου μοναχός σου ήσουνα πάντα το ξέρω
στη λύπη στα βάσανα στην αρρώστια στον στίχο
κανείς δεν σου στάθηκε, όπως δεν στέκεται ο κόσμος
σκληρός ρεαλισμός της ζωής ρημάδια στον τοίχο
όμορφες πόλεις με μάγια κι έρωτα, βρωμούν τα χαυτεία
σκοτώνουν τους σκύλους σαν γεράσουν σου λέω
μα σκοτώνουν κι άνακτες σαν γελά η ιστορία
νυχτές ατέλειωτες ταξίδ’ απροσδιόριστο με θυσίες γραμμένο
μα μια νύχτα ξημέρωσε με το τέλος γραπτό
κι όλα σταθήκαν ακίνητα όλα αλλάξαν ρυθμό

Μεταποίηση

Δεν είναι παιχνίδι αναγνώρισης η ποίηση
είναι βαθιά ψυχαναλυτική διαδικασία
έργο διάνοιας κι ονείρου
κι έργο που θα μένει
για την ψυχή της κοινότητας
ό,τι κι αν είναι αυτή, επιστήμη ή μύθος


Γνωρίζω από τα γραπτά του,
τουλάχιστον έναν, καθιερωμένο ποιητή,
που η ποίηση του ειναι γεμάτη ιδεαλιστικές μεγαλοστομίες,
που λένε διαρκώς τα πιο γοητευτικά ψέματα,
για να χρυσώσουν το χάπι της αβάσταχτης ματαιότητας.
Αυτός μου φαίνεται είναι ένας ακριβής κανόνας.

Από το μέλλον του κόσμου

Ελεγεία στην απόφαση της αρετής

Στη Μαρία Μπούχλη

Είναι που βρισκόμαστε σαν αερικά
μόνο με τη σκέψη και λόγια ηλεκτρικά
στο περιθώριο της ζωής που χυμάει σαν ύαινα
κι όλο σε βρίσκει αδύναμο με τη συγκατάνευση στα χείλη

κι όταν μετά πέφταν οι αυταπάτες κι η φτώχεια
καθόριζε πέρα για πέρα κάθε πράξη
τότε ξανά σηκώνεσαι με αρετή και βούληση
να στέκεις της αλήθειας που είναι
η παραδοχή της ανθρωπιάς σου

Oμορφιά

‘Oταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο κι όλάκερη ζωή


όταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
μια σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο κι όλάκερη ζωή

όταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο μέσα στην πεθυμιά

Όταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο κι όλάκερη ζωή

Ένα μελτέμι δροσερό
το παλικάρι της το νιο
σαν λιγαριά στημένο
κι η κόρη ασπροντυμένη
ειν η ζωή σαν όνειρο, πληγώνει
μια νύχτα μ’ αστρά για ταφτά γυμνώνεται μελώνει