Οιονεί Διάλογοι σε Μονόπρακτα

Οιονεί Διάλογοι σε Μονόπρακτα

Η ομορφιά είναι μια αφαίρεση συμφωνούμε
οτιδήποτε αφορά την διάνοια είναι μια αφαίρεση του πράγματος
όπως και το δράμα είναι μια ερμηνεία ως ένα βαθμό
συναρτάται βέβαια με αυτό που λέμε πραγματικότητα
την ερμηνεία των άλλων και την θέσμιση
το δράμα στην Αντιγόνη εκκινεί από την ερμηνεία της θέσμισης που είναι ο Κρέοντας

Έχουμε δώσει μεγάλη σημασία στην σιωπή, μεταφυσική
εγω δεν της δίνω καμιά η σιωπή είναι απουσία ομιλίας
γιατί σιωπή δίχως ήχο υπάρχει μόνο στο διάστημα
επιλέγουμε δηλαδή να σταματήσουμε την περιγραφή
που είναι κατανοητή μόνο δια της υλοποίησης της
Ενδιαφέρουσα στην έμμετρη περιγραφή είναι η παύση
η οποία δεν καθορίζει το νόημα αλλά την συνολική εκφορά
την φόρμα του αφηγούμενου

τα σκοτάδια είναι περιοχές στις οποίες δεν φτάνει
η ερμηνευτική μας
θέλω κι εγώ να μαρτυρώ στα σκοτάδια
αλλά η μαρτυρία δεν είναι γραφή

 

 

 

 

 

Advertisements

Ἀντώνης Σαμαράκης ~ Ζητεῖται Ἐλπίς (1954)

the Tempest Ahead

hope-which-lay-at-the-bottom-of-the-box-remained-allegorical-painting-by-george-frederic-watts-1886 Hope (Ἐλπίδα), George Frederic Watts, 1886.

Ὅταν μπῆκε στὸ καφενεῖο, κεῖνο τὸ ἀπόγεμα, ἤτανε νωρὶς ἀκόμα. Κάθισε σ᾿ ἕνα τραπέζι, πίσω ἀπὸ τὸ μεγάλο τζάμι ποὺ ἔβλεπε στὴ λεωφόρο. Παράγγειλε καφέ.

Σὲ ἄλλα τραπέζια, παίζανε χαρτιὰ ἢ συζητούσανε.

Ἦρθε ὁ καφές. Ἄναψε τσιγάρο, ἤπιε δυὸ γουλιές, κι ἄνοιξε τὴν ἀπογευματινὴ ἐφημερίδα.

Καινούριες μάχες εἶχαν ἀρχίσει στὴν Ἰνδοκίνα. «Αἱ ἀπώλειαι ἑκατέρωθεν ὑπῆρξαν βαρύταται», ἔλεγε τὸ τηλεγράφημα.

Ἕνα ἀκόμα ἰαπωνικὸ ἁλιευτικὸ ποὺ γύρισε μὲ ραδιενέργεια.

«Ἡ σκιὰ τοῦ νέου παγκοσμίου πολέμου ἁπλοῦται εἰς τὸν κόσμον μας», ἦταν ὁ τίτλος μιᾶς ἄλλης εἴδησης.

Ὕστερα διάβασε ἄλλα πράγματα: τὸ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ, προαγωγὲς ἐκπαιδευτικῶν, μιὰ ἀπαγωγή, ἕνα βιασμό, τρεῖς αὐτοκτονίες. Οἱ δυό, γιὰ οἰκονομικοὺς λόγους. Δυὸ νέοι, 30 καὶ 32 χρονῶ. Ὁ πρῶτος ἄνοιξε τὸ γκάζι, ὁ δεύτερος χτυπήθηκε μὲ πιστόλι.

Ἀλλοῦ εἶδε κριτικὴ γιὰ ἕνα ρεσιτὰλ πιάνου, ἔπειτα κάτι γιὰ τὴ μόδα, τέλος τὴν «Κοσμικὴ Κίνηση»: «Κοκταίηλ προχθὲς παρὰ τῷ κυρίῳ καὶ τῇ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 777 επιπλέον λέξεις

Μην βιαστείτε

Τα πτυχία οι κορνίζες στον τοίχο τα Λίαν καλώς και τ’ Άριστα
δεν δηλούν αναγκαία γνώση αλλά δηλούν την αναγκαία συμμόρφωση,

παράγουν τους λευκούς εργάτες τα απαραίτητα εργαλεία διαχείρισης της καθεστηκυίας τάξης.

Βέβαια κάποιοι από τους εκπαιδευμένους λευκούς εργάτες βγαίνουν ελαττωματικοί κι έρχονται με τον ιό της αμφισβήτησης αυτής της ανοίκειας εργαλειοποίησης, στο λογισμικό τους. Καθώς οι Ρέπλικες στο Μπλειντράνερ.

Και τότε ο αιώνιος κύκλος του Σίσυφου και της Γνώσης αρχίζει, που φέρνει τον άνθρωπο σε μια διαφορετική θέση του κύκλου της νομοτέλειας.

Όλα ίδια κι όλα ωραία μέχρι να μας έβρει ήσυχους ο Θάνατος, είναι κι αυτός μια παρηγοριά από την άγρια βία της πέτρας που κυλούμε αιώνια.

Μην βιαστείτε να μου πείτε για να σας πω, απλώς διατυπώνω ένα διαφορετικό σαν να λέμε ορισμό της γνώσης που μέσα της έχει τον έλεγχο της συνείδησης. Συνείδηση λέω την απορία στη θέσμιση.

 

ooooo

Έργο :  Mark Rothko

 

Ο Δαίμονας

Το μέγα θαύμα το μέγα αίνιγμα της τέχνης που συγκινεί
όντας ολοσχερώς ξένο το έργο και η διαδικασία του από το γεγονός.
Βλέπε την Γκουέρνικα Guernica του Πικάσο
ή τη σφαγή της Χίου του Ντελακρουά – Les Massacres de Scio –
Η αποτύπωση της ερμηνείας του καλλιτέχνη
που μιλά στο συναίσθημα που τυφλά αναζητά την ταύτιση.

Η ανθρώπινη ανάγκη για κάθαρση, το έργο τέχνης και η ποίηση είναι ο αισθητικός μηχανισμός της
μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας
λέει ο σοφός από τα βάθη των αιώνων
δι’ ελέου και φόβου περαίνουσα την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν
η αφαιρετική εγκαυστική της τέχνης και της ποίησης
ακουμπά στην διαρκή ανθρώπινη τραγωδία
και της μιλά παρηγορητικά και με αλληγορία
αναζητώντας μιαν αφηγηματική αρμονική, του συναισθήματος

Ετούτος ο δρόμος προοικονομεί σε μια αφαιρετική της ενόρασης
την δράση προς μια ωραία ηθική του αιώνιου παρόντος
Είθε ο Δαίμονας να μη με στριμώξει στη γωνία
αλλά αν με στριμώξει ας μου δώσει για οδηγό
τα οριακά ρήματα και τις πράξεις του Ανθρώπου
σε μια αισθητική ηθική αξίωση του να είμαι
αυτός ο άνθρωπος που το παράδειγμά τους περιγράφει
σε μια αισθητική αξίωση της αποδοχής του Θανάτου
όχι ως μοιραίου αλλά ως αγαθού και αναγκαίου.

 

 

 

ooooooo

Sisyphus

Δεν μπορούν οι σοφοί να φτιάξουν σοφία με το δάκτυλο σηκωμένο
γιατί τότε αγνοούν αυτό το απλό που είπε ο αρχαίος σοφός
«γνῶθι σαὐτόν»
που η προσοχή είναι ίσια μοιρασμένη
στο γνῶθι και στο σαὐτόν

Το δάχτυλο πρέπει να γυρίσει στην κοιτίδα του, στον εαυτό
κοιτάω το είδωλο μου όχι πια από ναρκισσισμό
σαν που κανα παιδί
αλλά από την ανάγκη να σηκώσω το δάχτυλο στον εαυτό
το όνομα που επέλεξα είναι Σίσυφος
για να μου θυμίζει τη δυσκολία του εγχειρήματος

 

 

Στρατής Φάβρος

 

nostalghia_ii

 

Αρκούσε πάντα μόνο μια στιγμή για να γκρεμίζεται

Μέχρι τα σκοτεινά της Σκύλας κριτικής και της Χάρυβδης ταυτότητας λημέρια να περάσει τρωγόταν καθημερινά με τον εαυτό, νοητά βάζοντας τον ώμο απέναντι στους άλλους. Όταν το πλοίο με τα μαύρα πάντα πανιά τον κάβο πέρασε, η ψυχή του για κάποιες δεκαετίες τον άφησε αναίσθητο τυφλό και δίχως λογισμό και τότε χιλιάδες φωνές πλημμύρισαν το κενό, χιλιάδες φωνές, αρίθμητες, που καθημερινά τον ξέσχιζαν και τον τραβούσαν, άλλοτε στο δρόμο καθώς λένε της αρετής κι άλλοτε στο δρόμο της κακίας, μολονότι αλλάζαν κάθε μέρα όνομα στους δρόμους κείνη την εποχή.

Χτυπιόταν πότε για τη μοίρα και πότε για τ’ αγαθά που ταν σκληρά μαζί του, δέρνονταν χωρίς ποτέ στο νου να βάζει πως το, σε κείνον που συνέβαινε, είχε ολοένα συμβεί σ’όλους που φάρα του ονομάζαν, από το μεγάλο βάθος που έφτανε η ύπαρξη του ανθρώπου και πως πάντα φωνές μυριάδες ακατάληπτες ήταν δεμένες με τη ζήση και που την διάκριση τους δεν έκαμαν γιατί η ζωή μικρή και το κεφάλαιο τους πενιχρό και ολιγότερο.

Η φόρμα κατοικούσε από το σύντομο καιρό της ερμηνείας όλα τα όντα και όλα τα στερεά μετακόμιζε κάποτε και σε υγρά και αέρια. Κατοικούσε στην Ποίηση και την Λογοτεχνία και σε κάθε πνευματική δραστηριότητα καθώς μπορούμε να πούμε είναι ιδιότητα της ταξινομικής αναγκαιότητας της διάνοιας, μέρος της δομής και της ουσίας της.

Εκείνος με τα χρόνια και τα βάσανα πολλά, είχε μάθει για την αδήριτη του κόσμου σύνταξη που δεν άλλαζε, παρά μπορούσε μοναχά να ξεγελαστεί στο προσωπικό. Είχε με τον καιρό και τη σκουριά του χρόνου ειρήνη κάνει με όσα μπόρεσε και όσα ποτέ θα έφτιανε, και με της γυναίκας τη σοφία και τις πολλές επιθυμίες και του έρωτά της την ανάγκη.

Και κείνο που ακούγονταν εκείνο το καιρό πάνω απ’όλα όπως μιλούσε στον νου και την καρδιά ήταν ο κρυμμένος κανόνας της ευαισθησίας στα κείμενα, η αναζήτηση μιας ποιητικής του πραγματικού που φαντάζονταν να είναι απολύτως αναγκαία από τη ζωή. Κι ενώ ελεύθερος ένιωθε από τη θλίψη του αινίγματος και ειρηνεμένος με τον μόχθο της ανάγνωσης, αρκούσε πάντα μόνο μια στιγμή για να γκρεμίζεται.

10603272_10152768251042348_7040701443679928106_n

 

Μοτίβα

Μοτίβα

Η ζωή έχει στην άκρη της μέλι, έτσι τα καταφέρνει και δεν σε αφήνει,πάρα μόνον όταν κάθε μάσκα πέσει.

Όταν αυτή η αδήριτη συνθήκη να ζεις,γίνει μια βαριά και ανίκητη,ανάγκη των πραγμάτω για να φύγεις.

Αναζητώ την αγωγή που κάνει την ανάγκη ευδαιμονία,  το ανεκλάλητο ψαύω σε αυτό το μονοπάτι,
και όλα τα κείμενα σε κάθε γλώσσα είναι διαμορφωτές της υποκείμενης ηθικής αισθητικής αγωγής μου

Απομακρύνω με υπομονή κάθε στερεότυπη σοβαρότητα, με όχημα την γλώσσα και τις φόρμες της

Το cogito και η απορία είναι από παλιά οδηγοί σε μιαν ασκητική για αυτή την ηθική αισθητική αγωγή.

Είμαι και Γίνομαι στην ροή του παντός,Υπάρχω Γνωρίζοντας και αναζητώντας το όλο που Είναι.
Αναζητώ τη Δημοκρατία, Αναζητώ την Ελευθερία στη Δημοκρατία,
που δεν είναι σύμφυτη αλλά επιτακτική του βιώματος.
Αναζητώ τη Διαλεκτική, η αγωγή της Δημοκρατικής Ελευθερίας είναι η Ηθική Αισθητική μου

Αυτές είναι οι βασικές αρχές που προεκτείνω από το γενικό στο ειδικό και ξανά,
κάθε άλλη απαίτηση είναι θεώρημα αυτής της βασικής αναζήτησης μου

Στην διαρκή απορηματική άσκηση για τη διασαφήνιση της Γλώσσας της Ποιητικής μου και του καθολικού Αινίγματος .

 

 

Mellissini Vatana