Become

Never Be —
always Become
this Way
you won’t have to Apologise–
for something
you were–Not —
Be only
when in matter of being — Just

By my Doppelanger Mattia

at8

Ευγένιος Ατζέ

Advertisements

Φαντάζομαι ένα κόσμο

Φαντάζομαι ένα κόσμο–
όπου τα πράγματα
φτάνουν στα Ακρα
για το Δίκαιο —
και το Αγαθό–
όχι Ρητορικά–
αλλά ως επίπονες
σπουδές στο Πραγματικό
η αγαθή Επιθυμία —
εκτός Δικαίου κατοικεί

at3

πως σε αγαπώ μέχρις τα πέρατα της γης

Ναι αυτό που λέγεται είναι πάντα λίγο λειψό και πάντα λίγο περσότερο,
οι άντρες πάντα ποθούν και οι γυναίκες σχεδόν πάντα ερωτεύονται,
μου αρέσουν αυτές οι σταθερές είναι μέρος μιας μυθολογίας για μια σκληρότητα
που προσπαθώ σχεδόν από το πέρας της συνείδησης να χαλκεύσω

και πως πέφτω θύμα από το χαμόγελό σου
πως σε αγαπώ μέχρις τα πέρατα της γης–
τόσο τόσο — μα πόσο;
όσο είναι ο ουρανός,
τόσο; ναι ναι —
κι όσο τα άστρα να τόσοοοο —
Μ’άγαπάς; ναι σ’ αγαπώ,
Θα πεθάνω ένα κρύο βράδυ μόνος
Δίχως ένα καντηλάκι να μου λέει σ’αγαπώ–
Γιατί θα χει τελειώσει ο χρόνος
Κι εσύ θα με κρύψεις σε αναμνήσεις που θα πονούν
Δεν θα σε αγαπώ τότε αλλά δε θα σε νοιάζει
Απέραντο πράγμα η αγάπη
Φτάνει ως τους ωχρούς ήλιους
Και στα «σαπφείρινα των παραλλήλων τόξα»
Αλλά τι μικρό πράγμα η ύπαρξη

στην

913995_631218476917763_1822064954_o

στιλπνή κόκκινη ράχη

Θα ήθελα να ήμουν νέος άγραφος
και γυμνός να καβαλήσω αντάμα
στον ήπιο εωθινό άνεμο
μιας γκαστρωμένης άνοιξης
τη στιλπνή κόκκινη ράχη
και να ουρλιάξω

Aristide Maillol Les deux Dina, 1939 Huile sur toile, 130 x 98 cm © Adagp Paris 2014

Aristide Maillol Les deux Dina, 1939 Huile sur toile

Elk is elk is elk now or ever

Κλωθογυρίζουν αράθυμες σκέψεις
Καθώς κοιτά τις μορφές
Στο μεγάλο κανάλι με αέρα

Μορφές μορφές μορφές
Πόσοι λαοί κοιμήθηκαν σ΄αυτό το χωνευτήρι
Απότοκα της ζωής ζώα όπως τα ζώα

Theory of Flux
Θεωρία των ιδεών
Θεωρία των αριθμών

Ροή όντων
άφθαρτες ιδέες
άπειροι πρώτοι

όντα ιδέες αριθμοί
ταξινομητική αναγκαιότητα
παντού παντού, Παντούμ

νιώθει την αγρυπνία
ενός ενδόμυχου ρατσισμού
επειδή μόνον

Τι είναι η ψευδής ιδέα της ψευδούς ιδέας,
ελλοχεύουν μυριάδες μυριάδων μόνες, αιώνιες ;
η μέσα μας κοιμούνται η αγρυπνούν, εύθραυστες

To ωραίο αγόρι με την φωτεινή επιδερμίδα
Τα φιλήδονα απαλά νεανικά χείλη
Τόσο τέλειο μέσα στη φύση του, λάθος ;

Γυρίζει τώρα το κορίτσι, ένα κόκκινο
εφαρμοστό σορτς ,Αγκαλιάζει τρυφερά
τους μαλακούς δίχως εσώρουχο γλουτούς

Ο νεαρός λέει, την έγλειφα sic από τα νύχια
Νιώθει τώρα τόσο δυστυχισμένος Τειρεσίας
Θεέ μου γλύτωσε τον απ’ τις ορμόνες του

Elk is elk is elk now or ever never
H Γερτρούδη ο Λούντβιχ
Υπάρχουν δια της ιδέας ;

Υπάρχει κάτι όμοιο στις λάθος ιδέες μου
Οι η ιδέες είναι μια λάθος χρήση
Είναι η Verisimilitude μια οιωνοί ολοκλήρωση;

«I am filling the room
with the words from my pen.
Words leak out of it like a miscarriage. «

Δαμάζω την περιέργεια Δαμάζω τη σιωπή
Δαμάζω την ηδονή δαμάζω το μηδέν
Δαμάζω την επιθυμία δαμάζομαι

η μουσική θάλλει και θάλπει
πως γίνεται από τόσες γλώσσες
να ξεπηδά μια αμφίσημη αντικειμενικότητα

η ζωγραφική σύνταξη ασύνταχτη
αυτόματη αναγωγή
στην εξαιρετική ολότητα του όντος

Θα ήθελε τώρα να διεισδύσει
Αβρός δυνατός και πηγαίος με θεόρατα κέρατα
Στο υπογάστριο μια θηλυκιάς στα χιόνια

Μαθιός Θαλασσινός Συλλογή Ασκήσεις Θανάτου

at11 flaneries Ευγένιου Ατζέ,

Ευγένιος Ατζε Φωτογραφίες

Μoch- heroic

«If we must die, O let us nobly die,»

Νάρκισσος μες την μορφο-συντακτική σπατάλη
Την αμετροέπεια του λίγο τυφλού
γραμματοσκώληκα Που έφτασες να είσαι
Σε καταλαβαίνω πρέπει και εσύ
να φας ένα πιατί φαγί να εσοδέψεις
για τ’ άμοιρο το σπιτικό , της συντυχιάς το μάζεμα

όχι μομφή δεν θα προσάψω ούτε σε ψέγω
για τους τρόπους που έχεις να πορίζεσαι
μα μη το λαχταράς να στους παινέψω

Άσε με δω στη λύσσα μου στη μαύρη
Την κατάντια,
Θάνατος μου ο φόβος του θανάτου
Θάνατος δίχως βουλή και δίχως έρμα
Χίλιες φορές σταυρό να κουβαλώ

Μέσα σε τόπο ίσα μια χεσιά
Με ρεμεδίες και μουσικές
Αλοσυδνές τρυφής μικρής της μοίρας
Και μαλαδίες σε χωρία δίχως τελειωμό
και δίχως δόξαση και δίχως ζήση
Και που μ’ αλυσοδένανε με να γκωνάρια
Δε μου λαχε να μου πρέπε Ήρωας να πεθάνω

“The rare original heartsbleed goes,
in the folds and wizenings, flows”
γίνεται ο κόσμος μια μηχανή από
μεθυσμένους ολοένα γρίφους γύρω μου
καραβοτσακισμένος στο σκοτεινό
σαν νοσταλγώ γιατάκι μου να είμαι
και βλέπω καθαρότερα κείνον
που πάνω στέκεται
στου κύκλου μου το κέντρο

Διψάει η ψυχή, μα θα βρεθούν οι μουσικές
που θα τηνε ποτίσουν και κείνες
παύουν σαν του κάτω κόσμου νυχτερίδες
να τσιρίζουν σαν την ψυχή
που δίψασε αντικρίσουν
If we must die, O let us nobly die,

at2

Photo : Eugene-Atge