Reverie

Reverie
Η αγαπημένη καθώς άφηνε το σώμα απαλά
επάνω στη πορφυρή έκλαμψη
μέσα στο ζεστό δώμα
τυλιγμένη στη φωτοχυσία
μιας έκλαμπρης ακτινοβολίας
είπε μια μόνη λέξη, σαν αυτή η λέξη
να ήταν όλη η ύπαρξη
από στίχους της Άννας Δερέκα

Σύνορα Ηλιόπαυσης Ημερολόγιο Ταξιδιώτη

Σύνορα Ηλιόπαυσης Ημερολόγιο Ταξιδιώτη
Το ημερολόγιο (του πλοίου) λέει ψέματα η ημερομηνία δεν υπάρχει αφού ακύρωσα τη σύμβαση με τον φορέα του.
Το ημερολόγιο από εδώ και πέρα θα παίρνει αυθαίρετες ονομασίες από τον αλγόριθμο της μοναξιάς.
Νομίζω ότι πρέπει να βρω ένα τρόπο που να συμφωνεί με τον εαυτό για να μετράω το χρόνο όπως άλλωστε και άλλα πράγματα, σαν ας πούμε την Iστορία, την οποία άρχισα να αντιμετωπίζω san ένα μυθιστόρημα για όντα.
Αρχίζο να αδιαφωρό και για τους κανόνες γραματικις, το ξέρω πως πρακτικά είναι αδύνατο να βγάλο αυτό το σαράκι απώ πάνο μου κι έπειτα φοβούμαι οτι αν θελήσω να συνεννοηθώ μαζί μου θα έχω ξεχάσει πως να το κάνω και θα μοιάζω με τους μουγγούς που ξεχύνουν ακατανόητους απελπισμένους φθόγγους.
Η σύγχυση επιτείνεται καθώς είναι ορατό πλέον το όριο της ηλιόσφαιρας, σκέφτουμαι πως θα είναι τα πράγματα όταν οι μόνοι ήχοι στο σκάφος θα είναι οι ήχοι της τριβής από το σώμα μου στο κήτος.
Δεν μου είναι ξεκάθαρο με ποιες συμβάσεις θα έπρεπε να συνεχίσω αλλά η εμμονική εσωτερική φλόγα του εγώ δεν με αφήνει ακόμη να πεθάνω.
P.S
Έδωσα εντολή στον υπολογιστή του σκάφους να παίζει όλη μέρα Ντεμπουσύ (δεν είμαι καν σίγουρος αν ειναι μέρα) . Αυτός ο Ντεμπούσυ όπως τον λέει η Λου-Λι ( η συνομιλητής μου υπολογιστής) μου ασκεί μια ακατανόητη έλξη. Της ζήτησα επίσης να μου διαβάζει Πόου με τη φωνή του Πάουντ όπως την ανακατασκεύασε από ψηφιακά αρχεία

Περνάω

Περνάω μέσα από τους ερειπιώνες μιας αντιποιητικής πολιτείας, έχει αρχίσει αυτό το άνυδρο περιβάλλον να μεταβάλλει τη δομή του χαρακτήρα μου, σου γράφω σε μια πράξη απελπισμένης άμυνας σαν ένα εμβόλιο που τα αποτελέσματά του δεν γνωρίζω αλλά αισθάνομαι ότι χρειάζεται να το κάνω.


Η ερημία εδώ είναι σαν την ερημία μέσα στις δικές σας πολιτείες μόνο που είναι πιο καθαρή και το μίσος έχει για παραλήπτη τον εαυτό και τις αδυναμίες του. Ίσως μετά από εβδομάδες όλα αυτά να μην έχουν νόημα ίσως να με περιμένουν μπροστά ολάνθιστοι λειμώνες, σήμερα όμως αυτή η ξηρασία είναι ότι μπορώ να αισθανθώ.

1 Ιανουαρίου 2019

Κάναμε την αυτοκριτική μας;

Ποιος να ξέρει, το στριφογύρισμα του κόσμου για τους αγαθούς και αδαείς θα συνεχίσει, σωρεύοντας πίκρες κι αναμνήσεις (οι δεύτερες έχουν καμιά φορά με τρόπο σταθερό κι άλλες γεύσεις)
και Ναι, με τον αργόσυρτο λυγμό των αθώων και την αταλάντευτη πεποίθηση των ισχυρών,
ο κόσμος τούτος θα χαθεί,
«Γιατί ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής δεν υπάρχουν δίχως να τα ζητήσει ο άνθρωπος.»
Χάσαμε όπως μαθαίνω τη συντροφιά του Μάρκου Μέσκου ( 7 Σεπτεμβρίου 1935 – 1 Ιανουαρίου 2019), γιατί οι ποιητές μας αφήνουν παρακαταθήκη το έργο τους !
Ας είναι ο νεαρός χρόνος γέμων Αγάπης και Έρωτος, ως τις μόνες αληθώς Αναγκαίες συνθήκες της ζήσης.

Ο Μπάρμπα Θύμιος ο Βοσκός

2 Ιανουαρίου 2016 ·

Ο Μπάρμπα Θύμιος ο Βοσκός

Σχήματα συναισθήματα, αρετές φιλήματα.
Γιατί η Αρετούσα φοβόνταν τον λύκο; ερωτήματα
Γιατί γύρω απ’ όχι λικνίζονται οι ελπίδες
Του ήχου η σκιά στου ήχου το φως, Ω Ευπατρίδες

Ζητήματα και κρίματα στης μνήμης σκιρτήματα
ένα δυό σε χορό ξεκινώ καταλήγω σε μνήματα
της αυγής δόλωμα της πίστης μου θαλάμι
που κρύφτηκες τρελή που σου μιλώ για αγάπη

Ένα μοβόρο θεριό στο χωριό ξεκάμει χωριανούς
και μές τη λίμνη τη ξερή η ελπίδα φυτρώνει ανθούς
Πέθανε ο μπάρμπα Θύμιος ο βοσκός, ήταν λές τυφλός;
αρχινά της ζήσης το άπλωμα, μαρτυρά ο καιρός

Σώμα Γλωσσικοαισθητικόν 2016