Poetry Aesthetic EthicsΈνα Μανιφέστο

Poetry Aesthetic Ethics
Ένα Μανιφέστο

Έχω την φαντασία ότι κάπου υπάρχει ένας κόσμος χωρίς πόνο όπου παίζονται ολημερίς μουσικές που κατοικούν μια χαρούμενη αιωνιότητα, ο κόσμος γυρνά μαγεμένος και η μόνη μας έγνοια είναι να διαβάσουμε ποίηση για να μην αδικήσουμε τον συμπολίτη μας σαν τον χαιρετήσουμε. (αυτό σημαίνει Poetry Aesthetic Ethics)
Στο δρόμο για την πλατεία υπάρχουν λεύκες και στην πλατεία μια δροσερή πηγή και ένα πλατάνι• με πέτρες είναι στρωμένη η δημοσιά και η πλατεία, και το απόγευμα κινούμε για μια κοντινή πλαγιά, όπου στρωμένο ένα θέατρο παλιό μας περιμένει.

Σιγά σιγά περνούμε το δάσος και φτάνουμε σε ένα ξέφωτο όπου ένα δείλι μας φανερώνεται. Οι δυνάμεις μας αρχίζουν να εξαντλούνται, γελάμε κουρασμένοι στην προοπτική μιας συνάντησης στο ξέφωτο στο κέντρο του δάσους ένα βράδυ με τα χλωμά φώτα από φωτιές αλαργινές. Οι φρυκτωρίες μας στέλνουν μηνύματα φιλίας ο καιρός βουίζει από το γούστο του παρόντος και τις αδικίες που φτάνουν στ’ αυτιά μας πιο γρήγορα απο ποτέ. Μια χλωμή θλίψη μας ζώνει για την αδύναμη θέση μας μα και η επίταση της ζωής. Είθε να κάναμε την Ποίηση Ζωή.

The Sorrow of LoveBY WILLIAM BUTLER YEATS

Ο καυγάς ενός σπουργίτη κάτω από το γείσο τη στέγης,
Το λαμπρό φεγγάρι κι όλος ο γαλακτώδης ουρανός,
Κι η όλη διάσημη εκείνη αρμονία των φύλλων,
του ανθρώπου αποδιώξαν την εικόνα και την κραυγή

Ένα κορίτσι τότε ξεπρόβαλλε με κόκκινα του πένθους χείλη
κι έμοιαζε σαν το μεγαλείο του κόσμου δακρυσμένου,
καταδικασμένο σαν τον Οδυσσέα και τα θαλασσοδαρμένα πλοία,
και σαν τον Πρίαμο περήφανο τον με τους συντρόφους του σφαγμένο ·

Ξεπρόβαλε, και στη στιγμή γείσα της στέγης που βοούσαν
Ένα φεγγάρι που σκαρφάλωνε έναν άδειο ουρανό,
Κι όλος ο θρήνος των φύλλων δεν μπορούσαν
Παρά του ανθρώπου ν’ ανασυνθέσουν την εικόνα και την κραυγή

W.B. Yeats
Η θλίψη της αγάπης
απόδοση : Στρατής Φάβρος

The Sorrow of Love
BY WILLIAM BUTLER YEATS
The brawling of a sparrow in the eaves,
The brilliant moon and all the milky sky,
And all that famous harmony of leaves,
Had blotted out man’s image and his cry.

A girl arose that had red mournful lips
And seemed the greatness of the world in tears,
Doomed like Odysseus and the labouring ships
And proud as Priam murdered with his peers;

Arose, and on the instant clamorous eaves,
A climbing moon upon an empty sky,
And all that lamentation of the leaves,
Could but compose man’s image and his cry.

κάτω από το κίτρινο φως

Ξαφνικά ένιωσα να κοιτώ τον κόσμο
μέσα σε έναν ξυλιασμένο επαρχιακό δρόμο
κάτω από το κίτρινο φως ενός χλωμού
έρημου και σκουριασμένου φανοστάτη,

το ανυπόφορο κέρας του καιρού
λόγχισε το ρούχο της νύχτας
κι ή ατέλειωτη μοναξιά μου ως ελεγεία
μελαγχολική έψαλε θλιμμένα
ένα κάντο της ύπαρξης σάμπως ηχώ
από κείνο το τέλος που δεν ήταν ούτε
θόρυβος ούτε λυγμός, παρά σκοτάδι και ψύχος

_______________________________________

Ξαφνικά ένιωσα να κοιτώ τον κόσμο
μέσα σε έναν ξυλιασμένο επαρχιακό δρόμο
κάτω από το κίτρινο φως ενός χλωμού
έρημου και σκουριασμένου φανοστάτη,
το ανυπόφορο κέρας του καιρού
λόγχισε το ρούχο της νύχτας
κι ή ατέλειωτη μοναξιά μου ως ελεγεία
μελαγχολική έψαλε θλιμμένα
ένα κάντο της ύπαρξης σάμπως ηχώ
από κείνο το τέλος που δεν ήταν ούτε
θόρυβος ούτε λυγμός, παρά σκοτάδι και ψύχος

__

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ;

Τι είναι η ποίηση;
(Ακούγεται να σβήνει ο ήχος της σκέψης
δίχως ο στίχος να ακουστεί)
Την απάντηση αυτή ίσως να φυλά
το πρωτότυπο του Ομήρου
βαθιά στην κοιλιά μιας παλιάς
ιερής ακρόασης της Λ ραψωδίας,
είναι να τώρα σαν ν’ ακούω τ’ αρχαία κύμβαλα
να ψιθυρίζουν τη μαγεία της
Ή… (παύση ήχου)
μπορεί ακόμη η ποίηση να κυλά
στις φλέβες του νοτιά
μέσα ας πούμε στη μετάφραση
και τη μουσική απόδοση των στίχων
του Ματωμένου Γάμου
τι να ναι η ποίηση;
ακούγονται τα νερά της να κυλούν
σε αρχαία χάσματα στων ανθρώπων
το νου να φλοισβίζουν,
τι να ναι ποίηση, μην είναι ο στίχος
εκείνος που έπαψε να ακούγεται
στο θαλάμι της σκέψης;
(Ήχοι από πουλιά από λύρα ήχοι από πνευστά
που γίνουνται παραδοσιακά όργανα).

Σύνορα Ηλιόπαυσης Ημερολόγιο Ταξιδιώτη

Σύνορα Ηλιόπαυσης Ημερολόγιο Ταξιδιώτη
Το ημερολόγιο (του πλοίου) λέει ψέματα η ημερομηνία δεν υπάρχει αφού ακύρωσα τη σύμβαση με τον φορέα του.
Το ημερολόγιο από εδώ και πέρα θα παίρνει αυθαίρετες ονομασίες από τον αλγόριθμο της μοναξιάς.
Νομίζω ότι πρέπει να βρω ένα τρόπο που να συμφωνεί με τον εαυτό για να μετράω το χρόνο όπως άλλωστε και άλλα πράγματα, σαν ας πούμε την Iστορία, την οποία άρχισα να αντιμετωπίζω san ένα μυθιστόρημα για όντα.
Αρχίζο να αδιαφωρό και για τους κανόνες γραματικις, το ξέρω πως πρακτικά είναι αδύνατο να βγάλο αυτό το σαράκι απώ πάνο μου κι έπειτα φοβούμαι οτι αν θελήσω να συνεννοηθώ μαζί μου θα έχω ξεχάσει πως να το κάνω και θα μοιάζω με τους μουγγούς που ξεχύνουν ακατανόητους απελπισμένους φθόγγους.
Η σύγχυση επιτείνεται καθώς είναι ορατό πλέον το όριο της ηλιόσφαιρας, σκέφτουμαι πως θα είναι τα πράγματα όταν οι μόνοι ήχοι στο σκάφος θα είναι οι ήχοι της τριβής από το σώμα μου στο κήτος.
Δεν μου είναι ξεκάθαρο με ποιες συμβάσεις θα έπρεπε να συνεχίσω αλλά η εμμονική εσωτερική φλόγα του εγώ δεν με αφήνει ακόμη να πεθάνω.
P.S
Έδωσα εντολή στον υπολογιστή του σκάφους να παίζει όλη μέρα Ντεμπουσύ (δεν είμαι καν σίγουρος αν ειναι μέρα) . Αυτός ο Ντεμπούσυ όπως τον λέει η Λου-Λι ( η συνομιλητής μου υπολογιστής) μου ασκεί μια ακατανόητη έλξη. Της ζήτησα επίσης να μου διαβάζει Πόου με τη φωνή του Πάουντ όπως την ανακατασκεύασε από ψηφιακά αρχεία