ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ;

Τι είναι η ποίηση;
(Ακούγεται να σβήνει ο ήχος της σκέψης
δίχως ο στίχος να ακουστεί)
Την απάντηση αυτή ίσως να φυλά
το πρωτότυπο του Ομήρου
βαθιά στην κοιλιά μιας παλιάς
ιερής ακρόασης της Λ ραψωδίας,
είναι να τώρα σαν ν’ ακούω τ’ αρχαία κύμβαλα
να ψιθυρίζουν τη μαγεία της
Ή… (παύση ήχου)
μπορεί ακόμη η ποίηση να κυλά
στις φλέβες του νοτιά
μέσα ας πούμε στη μετάφραση
και τη μουσική απόδοση των στίχων
του Ματωμένου Γάμου
τι να ναι η ποίηση;
ακούγονται τα νερά της να κυλούν
σε αρχαία χάσματα στων ανθρώπων
το νου να φλοισβίζουν,
τι να ναι ποίηση, μην είναι ο στίχος
εκείνος που έπαψε να ακούγεται
στο θαλάμι της σκέψης;
(Ήχοι από πουλιά από λύρα ήχοι από πνευστά
που γίνουνται παραδοσιακά όργανα).

Σύνορα Ηλιόπαυσης Ημερολόγιο Ταξιδιώτη

Σύνορα Ηλιόπαυσης Ημερολόγιο Ταξιδιώτη
Το ημερολόγιο (του πλοίου) λέει ψέματα η ημερομηνία δεν υπάρχει αφού ακύρωσα τη σύμβαση με τον φορέα του.
Το ημερολόγιο από εδώ και πέρα θα παίρνει αυθαίρετες ονομασίες από τον αλγόριθμο της μοναξιάς.
Νομίζω ότι πρέπει να βρω ένα τρόπο που να συμφωνεί με τον εαυτό για να μετράω το χρόνο όπως άλλωστε και άλλα πράγματα, σαν ας πούμε την Iστορία, την οποία άρχισα να αντιμετωπίζω san ένα μυθιστόρημα για όντα.
Αρχίζο να αδιαφωρό και για τους κανόνες γραματικις, το ξέρω πως πρακτικά είναι αδύνατο να βγάλο αυτό το σαράκι απώ πάνο μου κι έπειτα φοβούμαι οτι αν θελήσω να συνεννοηθώ μαζί μου θα έχω ξεχάσει πως να το κάνω και θα μοιάζω με τους μουγγούς που ξεχύνουν ακατανόητους απελπισμένους φθόγγους.
Η σύγχυση επιτείνεται καθώς είναι ορατό πλέον το όριο της ηλιόσφαιρας, σκέφτουμαι πως θα είναι τα πράγματα όταν οι μόνοι ήχοι στο σκάφος θα είναι οι ήχοι της τριβής από το σώμα μου στο κήτος.
Δεν μου είναι ξεκάθαρο με ποιες συμβάσεις θα έπρεπε να συνεχίσω αλλά η εμμονική εσωτερική φλόγα του εγώ δεν με αφήνει ακόμη να πεθάνω.
P.S
Έδωσα εντολή στον υπολογιστή του σκάφους να παίζει όλη μέρα Ντεμπουσύ (δεν είμαι καν σίγουρος αν ειναι μέρα) . Αυτός ο Ντεμπούσυ όπως τον λέει η Λου-Λι ( η συνομιλητής μου υπολογιστής) μου ασκεί μια ακατανόητη έλξη. Της ζήτησα επίσης να μου διαβάζει Πόου με τη φωνή του Πάουντ όπως την ανακατασκεύασε από ψηφιακά αρχεία

1 Ιανουαρίου 2019

Κάναμε την αυτοκριτική μας;

Ποιος να ξέρει, το στριφογύρισμα του κόσμου για τους αγαθούς και αδαείς θα συνεχίσει, σωρεύοντας πίκρες κι αναμνήσεις (οι δεύτερες έχουν καμιά φορά με τρόπο σταθερό κι άλλες γεύσεις)
και Ναι, με τον αργόσυρτο λυγμό των αθώων και την αταλάντευτη πεποίθηση των ισχυρών,
ο κόσμος τούτος θα χαθεί,
«Γιατί ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής δεν υπάρχουν δίχως να τα ζητήσει ο άνθρωπος.»
Χάσαμε όπως μαθαίνω τη συντροφιά του Μάρκου Μέσκου ( 7 Σεπτεμβρίου 1935 – 1 Ιανουαρίου 2019), γιατί οι ποιητές μας αφήνουν παρακαταθήκη το έργο τους !
Ας είναι ο νεαρός χρόνος γέμων Αγάπης και Έρωτος, ως τις μόνες αληθώς Αναγκαίες συνθήκες της ζήσης.

Ο Μπάρμπα Θύμιος ο Βοσκός

2 Ιανουαρίου 2016 ·

Ο Μπάρμπα Θύμιος ο Βοσκός

Σχήματα συναισθήματα, αρετές φιλήματα.
Γιατί η Αρετούσα φοβόνταν τον λύκο; ερωτήματα
Γιατί γύρω απ’ όχι λικνίζονται οι ελπίδες
Του ήχου η σκιά στου ήχου το φως, Ω Ευπατρίδες

Ζητήματα και κρίματα στης μνήμης σκιρτήματα
ένα δυό σε χορό ξεκινώ καταλήγω σε μνήματα
της αυγής δόλωμα της πίστης μου θαλάμι
που κρύφτηκες τρελή που σου μιλώ για αγάπη

Ένα μοβόρο θεριό στο χωριό ξεκάμει χωριανούς
και μές τη λίμνη τη ξερή η ελπίδα φυτρώνει ανθούς
Πέθανε ο μπάρμπα Θύμιος ο βοσκός, ήταν λές τυφλός;
αρχινά της ζήσης το άπλωμα, μαρτυρά ο καιρός

Σώμα Γλωσσικοαισθητικόν 2016

δεισιδαιμονία η μορφή κι η ομορφιά η ίδια

Σκυφτός μέσα στο πελιδνό της λάμπας φως
στοχάζουνταν τα μεγάλα μελλούμενα
δίχως να μπορεί λύση μεγάλη να τους δώσει
κι ούτε θαρρούσε πως καποιος άλλος σ’αλλη θέση
καλύτερη, θα τανανε ίσως μπορετό να τ’ απαντήσει


σκυφτός μέσα στης λάμπας τ’ ωχρό φως
θυμούταν το σχήμα της ομορφιάς
και μόνος του έναν στίχο άφατο πάλευε ν’ αθροίσει
δεισιδαιμονία η μορφή κι η ομορφιά η ίδια
και τίποτες στον κόσμο τούτη τη δεισιδαιμονία δεν περνούσε


σκυφτός μέσα στα μεινεσμένα ρούχα και
του αδύναμου φωτός το κουρασμένο χάδι
συλλογιζόταν τα πολλά μα ήταν λίγα
όλα όσα στ’ Αλήθεια χρειαζόταν
και δεν ήταν η ομορφιά μα μήτε η μορφή


Μα μια μικρή αγάπη ήταν τρυφερή
μόνος καθώς μέσα στο πελιδνό το φως
και τη γεμάτη στίχους ερημία