Η τελική κάθοδος

Τι άραγε θέλω να πω και πως καλύτερα τους στίχους να βάλω να μιλήσουν. Τι ανάγκη θα είχε η Ιστορία από προβλέψεις που αποσιωπήθηκαν μέσα στου παντοτινού παρόντος τους χειμάρρους.
Μπορεί να είναι η τελική κάθοδος της υπαρξιακής της πορείας μπορεί να είναι ένα πολυετές καθοδικό τμήμα σε μια τεράστια σπείρα στις αέναες υπαρξιακές της οδύνες. Αυτά δεν μπορεί το μάτι του θνητού να τα δεί καθαρά καθώς ξεπερνούν το εμπειρικό πλέγμα, είναι κάτι σαν μεταφυσική της ιστορίας, ένα μαύρο κουτί του οποίου το όλον δεν μας αποκαλύπτεται έγκαιρα.

Βιοιατρική

Κάθομαι σε ενα καθισματάκι στην Βιοιατρικη δίπλα στις τουαλέτες και διαβάζω ποστ στο fb.
Ειμαι σε δημόσιο χώρο αλλά δεν παρατηρω ταξιδεύω στο έσω διάστημα.
Η Ποίηση στον παρόντα χρόνο είναι η ποιηση του παρελθόντος χρόνου,θα μάθουμε τα νέα της πολυ αργότερα ισως εντελως αργά, οταν πια εχει προκριθεί από τα φληναφήματα του μαρκετινγκ που θα έχουν αγκιστρωθεί στη μελλοντική γραμματεία. Κανείς δεν ειναι ακόμη ποιητής παρεκτός κάποιων συνταξιούχων που τους αγκάλιασε η ρηχή κοινή γνώμη, εκείνους λένε ποιητές. Που να γράφει άραγε ο νέος Σολωμός ετούτη την ώρα.
Δύσκολο πρόγραμμα σήμερα πρέπει να πάω πιο βαθιά και ταυτόχρονα να παραμείνω επίκαιρος για χάρη του μεροκάματου. Νιώθω το μαστίγιο της υπεπραγματικότητας να χαράσσει βαθιά τη σκέψη μου. Το φαντασιακό μου βυθίζεται στη λάσπη της προπαγάνδας. Αργοπεθαίνω το καταλαβαίνω.
ΥΓ
Μη ξεχάσεις το είδωλο, μη σταματάς ν’ αγαπάς, σταμάτα να θέλεις.

Αζιμούθιο

Δεν μπορείς να ξεπεράσεις την αλήθεια που κρύφτηκε από το λόγο κι έμεινε άρρητη σαν την νεράιδα του παραμυθιού, διότι είναι η προσδοκία της ουτοπίας, ο μονόκερως με το χρυσό κέρας στο σμαραγδένιο σύννεφο είναι η νίκη του αγαθού επάνω στο προπατορικό αμάρτημα της ύπαρξης. Αυτό είναι ο Ελευθεριακός Κομμουνισμός η τελική νίκη της γνώσης απέναντι στην αδιαφορία του Θεού.

Όταν κοιτώ εκεί που άλλοτε ήταν πράσινα λιβάδια χαράς βλέπω μια γκρίζα πεδιάδα προσωπικής ζωής και ιστορικού χρόνου. ίσως φταίει η ηλικία το σώμα και η φθορά του.
Tο βήμα μου έχει χάσει τη σιγουριά του και το καλοκαίρι φαντάζει μακρινό, το ολέθριο ταξίδι έχει ξεκινήσει, το βήμα δεν έχει τόση σημασία όσο η ουσία όχι σαν ντόπα αλλά ως πεμπτουσία της σύντηξης του ιδιωτικού με την δυναμική της ιστορίας.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ;

Τι είναι η ποίηση;
(Ακούγεται να σβήνει ο ήχος της σκέψης
δίχως ο στίχος να ακουστεί)
Την απάντηση αυτή ίσως να φυλά
το πρωτότυπο του Ομήρου
βαθιά στην κοιλιά μιας παλιάς
ιερής ακρόασης της Λ ραψωδίας,
είναι να τώρα σαν ν’ ακούω τ’ αρχαία κύμβαλα
να ψιθυρίζουν τη μαγεία της
Ή… (παύση ήχου)
μπορεί ακόμη η ποίηση να κυλά
στις φλέβες του νοτιά
μέσα ας πούμε στη μετάφραση
και τη μουσική απόδοση των στίχων
του Ματωμένου Γάμου
τι να ναι η ποίηση;
ακούγονται τα νερά της να κυλούν
σε αρχαία χάσματα στων ανθρώπων
το νου να φλοισβίζουν,
τι να ναι ποίηση, μην είναι ο στίχος
εκείνος που έπαψε να ακούγεται
στο θαλάμι της σκέψης;
(Ήχοι από πουλιά από λύρα ήχοι από πνευστά
που γίνουνται παραδοσιακά όργανα).

1 Ιανουαρίου 2019

Κάναμε την αυτοκριτική μας;

Ποιος να ξέρει, το στριφογύρισμα του κόσμου για τους αγαθούς και αδαείς θα συνεχίσει, σωρεύοντας πίκρες κι αναμνήσεις (οι δεύτερες έχουν καμιά φορά με τρόπο σταθερό κι άλλες γεύσεις)
και Ναι, με τον αργόσυρτο λυγμό των αθώων και την αταλάντευτη πεποίθηση των ισχυρών,
ο κόσμος τούτος θα χαθεί,
«Γιατί ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής δεν υπάρχουν δίχως να τα ζητήσει ο άνθρωπος.»
Χάσαμε όπως μαθαίνω τη συντροφιά του Μάρκου Μέσκου ( 7 Σεπτεμβρίου 1935 – 1 Ιανουαρίου 2019), γιατί οι ποιητές μας αφήνουν παρακαταθήκη το έργο τους !
Ας είναι ο νεαρός χρόνος γέμων Αγάπης και Έρωτος, ως τις μόνες αληθώς Αναγκαίες συνθήκες της ζήσης.