Η βουή

Η βουή, ο θόρυβος, η α-νοησία, τα μυθεύματα μου κλείνουν το στόμα

τι να πω, που και μεταξύ μας φτάσαμε να διαφωνούμε

να καταφύγω πάλι στην τρυφερή απόγνωση του ποιητή

και τα πεθαμένα τριαντάφυλλα;

Να αναρωτηθώ για τους σκληρούς καιρούς

για ποιητές κι ανθρώπους;

Τι να πρωτοκάμω μέσα σ’αυτή τη χασμωδία

όπου πρωθύστερα κατασκευάσαμε την απώλεια νοήματος;

Και τι να κάμω άλλο απ’ το να περπατώ

και να μ’ αρέσει η απόκοσμη θλίψη των πεθαμένων γαρύφαλλων στον Επιτάφιο,

η μαύρη νυχτιά κι η η διαυγής σιωπή του πλήθους με τα κεριά να τρεμοπαίζουν

μια ανοησία πιθανόν, για την ανύπαρκτη πείνα της αγάπης.

Κουβαλούσα

 

Κουβαλούσα για χρόνια μια πέτρα κρεμασμένη στο λαιμό μου,

Σχεδόν μ’ αρρώστησε

Δεν το παιρνα απόφαση τη πέτρα να βγάλω απ το λαιμό μου

Ένιωθα πως υποχρέωση την είχα στον εαυτό μου

Παρακαλούσα το θεό να με λυτρώσει

Τον σιχτιρούσα άλλοτε που δεν με καταλάβαινε

Κάποια στιγμή μια πληγή στο πόδι κακοφόρμισε

Μα δεν την είχα έννοια την πληγή μου

Από την πέτρα που είχα δεμένη στο λαιμό μου

Γάγγραινα έγινε η πληγή και πράσινη γλίτσα

Εχύνονταν από μέσα

Έφτασε η πληγή στην πέτρα μα κείνη δε πρασίνισε

Μον χτύπησε την καρδιά μου, που σταμάτησε

 

Ποτέ δεν με ξελάσπωσε τίποτα απ τους λάκκους που η καταγωγή κατά πως θα λεγε  το μάθημα θρησκευτικών και κοινωνικής αγωγής ή μια αστή κακιασμένη Θεία μου  με έριξε με όλη της τη δύναμη.

Ό,τι με βρήκε με βρήκε γιατί ονειρεύτηκα τρυφή κι έκαμα υποχωρήσεις  όλες  που «έπρεπε» να κάμω, υποτασσόμενος στο κυνισμό της αγοράς, υποτασσόμενος σε αρχές έξω απ τις δικές μου.

Όταν η γάγγραινα έχει προχωρήσει κόβεις το πόδι για να γλιτώσεις το θάνατο αυτό είναι μια αρχή που τη μαθαίνεις μόνο βιωματικά δυστυχώς, η θεωρία είναι πάντα τρυφερή σε σχέση με την πραγματικότητα.

Δεν έχω πληρώσει το σύνολο των οιονεί αδικιών που έπραξα, αλλά τα 7 χρόνια κατάρας που αναμενόμενα πέρασα  δεν ξέρω αν στην περίπτωση μου θα φτάσουν. Καλή είναι κι η κατάρα σε μαθαίνει πώς να ζείς με τις ακρίδες.

το κατώφλι

Κάποιοι ξεφεύγουν μέσα από τον κύκλο τραβούν μια τεθλασμένη προς μια άγνωστη πρωτοπορία είναι σαν το μέλλον να περιέχει εγκαυστικά γραμμένο τ’ όνομα τους

Άλλοι πάλι καμώνονται πως πήραν ύψος μα είναι τόσο κοινή η συμπεριφορά τους, βρέχουν τα χείλια τους μ’ επαναλήψεις

Ο συγγραφέας πρέπει να περάσει το κατώφλι της εποχής του προς εναν ορίζοντα, το τίμημα είναι η μοναξιά, εκείνη η μοναξιά της ερμητικής παράδοσης στον εαυτό αυτή είν’ η μαθητεία

Σημειώσεις για τον επόμενο αιώνα

Εχω την αίσθηση ότι το παρελθόν
με εγκαταλείπει με τη μεγαλύτερη ταχύτητα
κι ένα μέλλον απροσδιόριστα κουφό και ανάλγητο
με τυλίγει σαν γκρίζος μανδύας που με δένει

 

Δεν γνωρίζω αν οι Κούρδοι έχουν την ανάγκη οποιουδήποτε στο κόσμο, όταν γεννούν και μεγαλώνουν τέτοια παιδιά τέτοια κορίτσια κι αγόρια, αυτές τις ηρωίδες.
Ίσως εμείς έχουμε ανάγκη να συζητάμε γι αυτούς για να αντικατοπτρίζουμε την ύπαρξή μας στο αθάνατο είδωλό τους.

 

αν στρέψεις το βλέμμα με την απαραίτητη επιμονή
σε μια κατεύθυνση, θα αρχίσεις να διακρίνεις τον παράδεισο.
Ένα μάθημα που με διδάσκουν οι εξαιρετικοί άνθρωποι.

 

Αγαπητή μου Σοφία δεν ξέρω τι κινεί τη σκέψη σου αλλά σου γράφω όντας σε διακοπές από τον Πλανήτη Ο στον διπλανό γαλαξία όπου έφτασα με μόνο μέσο τη σκέψη, ένας φίλος εδώ μου λέει ότι η καλλιέργεια και η γνώση είναι αγαθές και η κακότητα και η βλακεία έχουν χιλιάδες χρόνια τώρα εξαλειφθεί, αυτά που αντιμετωπίζετε είναι προσωρινά φαινόμενα που τελειώνουν σε καμιά εκατοστή χρόνια.