όνειρο μέσα σ’ όνειρο

όνειρο μέσα σ’ όνειρο

Τρυφερά χανόταν ο Ιούλιος
μέσα σ’ εναν τσιγκούνη Αύγουστο
δίχως αμμοθίνες κι αραποσυκιές
κι όνειρα

μεθυστικά γυρνούσε ο χρόνος
Ο αιώνιος χρόνος
κι εκείνος ο ένας
που το σύμπαν επόπτευε
δίχως καμιά απολύτως ισχύ

και ξαφνικά στ αγέρι μέσα
του θέρους το πολύ
τα όνειρα εκείνου του ανθρώπου
για τη γυμνή του αγάπη
γυμνή να χορεύει
κάτω απο τις φοινικιές
στον πλατύ ποταμό

που γυρίζαν σε άλλα όνειρα
αφήνοντας πίσω
μονάχα εκείνο το απροσδιόριστο λίκνισμα
που μας ζάλισε μιας αψηλής φοινικιάς
ΚΑΙΡΟ 08/06/….

Γρήγορα που περνά ο χρόνος

Γρήγορα που περνά ο χρόνος
αυτό που θαυμάστηκε γερνά

και κείνο που την πρωτοπορία
εξέφραζε, έξω από το κάδρο
στον άχρονο χρόνο περνά

το breaking bad
στο νετφλιξ είναι μεγαλύτερο
απ ολόκληρο τον ιμαζισμό

ο εμπειρίκος διαβάζεται
δεν διαβάζεται
και η Τζειν Μπιρκιν είναι μια γριούλα

ας αφήσουμε τις πιο μεγάλες ύβρεις
για την ιστορία που ξέρει καλά
πως ν αποκαθηλώνει

Η ΠΡΟΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ή συνομιλώντας με τον Πλάτωνα – ΝΙΚΟΣ ΒΑΡΑΛΗΣ

Η ΠΡΟΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
ή συνομιλώντας με τον Πλάτωνα
Στον Στρατή Φάβρο

Προϋπάρχει το καλοκαίρι μες στα βλέφαρα
στα ξεχασμένα στου αιώνιου θυρωρού την απόχη
Ανάμεσα στα βράχια υπάρχει το πέρασμά του
είναι κρυμμένο από τα φώτα της γιορτής
και σέρνεται πάνω στη γη
απόλυτα τυφλό όπως ο ήλιος.
Όμως το καλοκαίρι προϋπάρχει
προσπερνάει στην εθνική τα μεγάλα ρήματα
διαπερνάει το σώμα και σταλάζει στο νερό
αυτό που κυλάει στα μάτια σου
όταν το σύμπαν κυρτώνεται και φεύγει.
Οπως είναι όλα τα καλοκαίρια μέσα σου
όταν ο ήλιος κάθεται στον ώμο του θανάτου
και περιμένει με υπομονή για να θαφτεί στο χιόνι.
Το ξέρουν και τα παιδιά και ρίχνουν ένα τόπι
στη σκιά που κάθεται κυρτή
στην άκρη εκεί του βράχου.
Το καλοκαίρι προϋπάρχει με προϋπόθεση το θάνατο
αλλιώς είναι μια γκρίνια που στοιβάζεται
να ζήσει διακοπές εις τα νησιά,
εις τα ακρωτήρια του λάθους
εκεί που διασταυρώνονται οι παλάμες
και μένουν ακουμπισμένα τα χείλια
ως μια άυλη απόδειξη του πένθους.
Το καλοκαίρι προϋπάρχει μέσα μας
αν δεν το βρεις θα κάθεσαι μαραζωμένος
στις καρέκλες που βουλιάζουν στη λευκή άμμο
λέγοντας παραμύθια στα καβούρια
πως κάποτε εσύ μπορεί να ζούσες.
Μέσα μας ο ήλιος
θα κουβαλάει
την φευγάτη ευκαιρία
να ζήσουμε
τουλάχιστον
για μια στιγμή
αυτό που λένε
αιωνιότητα
και μια μέρα.
Ν.Β. ΝΙΚΟΣ ΒΑΡΑΛΗΣ

Εισήγηση στην Εκδήλωση της Poetry Aesthetic Ethics στις 22/07 στο Καφέ του Αρχαιολογικού Μουσείου

Είναι όμως αναγκαίος ο Δημόσιος Χαρακτήρας της Ποίησης; Eίναι σημαντική η προφορικότητα στην ποίηση; H απάντηση είναι νομίζω ξεκάθαρα, ΝΑΙ!


Τα τελευταία χρόνια και τουλάχιστον ήδη εδώ και μια δεκαετία από το 2012-13 αλλά και από τo ξεκίνημα του group Poetry Aesthetic Ethics το καλοκαίρι του 2014 με ενδιέφεραν οι δημόσιες απαγγελίες Ποίησης ως εργαλεία καθιέρωσης της δημόσιας λειτουργίας της. Μάλιστα πολλά παλιά μέλη της ομάδας όπως η Μαριάννα Παπουτσοπούλου, η Koula Krystallidou, η Irini Vergopoulou, η Poly Hatjimanolaki λίγο αργότερα η Κατερίνα Ατσόγλου η Elpida Gounari και φυσικά ο Konstantinos Loukopoulos μπορούν να καταθέσουν υπέρ της εμμονής μου να κάνω δημόσιες συναντήσεις απαγγελίας ποίησης που παρουσίαζα με τον όρο «Δημοκρατικές», με την έννοια της συμμετοχής σε αυτές τις δημόσιες λειτουργίες όσο δυνατόν περισσότερων ενεργών ποιητριών και ποιητών που θα απήγγειλαν. Η Ποίηση εν τέλει είναι Αισθητική Ηθική και Πολιτική δημόσια αλλά και ιδιωτική λειτουργία.


Ο Σκοπός της εκδήλωσης αυτής είναι να ανακαλύψουμε ξανά τον Διονυσιακό χαρακτήρα της ποίησης να εκπαιδευτούμε και να εκπαιδεύσουμε αλλήλους στην βίωση νόστου και μετρημένης ηδονής, και στην αγωγή μέσα από αυτό το δημόσιο δρώμενο και στην μέθεξη «ανώτερων» αισθητικών ποιοτήτων και μιας κατα το μέτρο συναισθηματικής κάθαρσης.
Σκέφτομαι πως όσο κι αν ακούγομαι ρομαντικά γραφικός πως ο στόχος είναι ωραίος όπως ωραία φαντάζομαι είναι η σκοπούμενη αγωγή μιας Δημοκρατίας του συναισθήματος.
Έχω την φαντασία ότι κάπου υπάρχει ένας κόσμος χωρίς πόνο όπου παίζονται ολημερίς μουσικές που κατοικούν μια χαρούμενη αιωνιότητα, ο κόσμος γυρνά μαγεμένος και η μόνη μας έγνοια είναι να διαβάσουμε ποίηση για να μην αδικήσουμε τον συμπολίτη μας σαν τον χαιρετήσουμε. (αυτό σημαίνει Poetry Aesthetic Ethics)
Στο δρόμο για την πλατεία υπάρχουν λεύκες και στην πλατεία μια δροσερή πηγή και ένα πλατάνι• με πέτρες είναι στρωμένη η δημοσιά και η πλατεία, και το απόγευμα κινούμε για μια κοντινή πλαγιά, όπου στρωμένο ένα θέατρο παλιό μας περιμένει.


Σιγά σιγά περνούμε το δάσος και φτάνουμε σε ένα ξέφωτο όπου ένα δείλι μας φανερώνεται. Οι δυνάμεις μας αρχίζουν να εξαντλούνται, γελάμε κουρασμένοι στην προοπτική μιας συνάντησης στο ξέφωτο στο κέντρο του δάσους ένα βράδυ με τα χλωμά φώτα από φωτιές αλαργινές. Οι φρυκτωρίες μας στέλνουν μηνύματα φιλίας ο καιρός βουίζει από το γούστο του παρόντος και τις αδικίες που φτάνουν στ’ αυτιά μας πιο γρήγορα απο ποτέ. Μια χλωμή θλίψη μας ζώνει για την αδύναμη θέση μας μα και η επίταση της ζωής. Είθε να κάναμε την Ποίηση Ζωή.


Μπορούμε να φανταστούμε την σύγχρονη ποίηση ως μια συνολική αφήγηση. Τίποτα δεν εχει μεγαλύτερη σημασία από την ιστόρηση της. Ελάτε να απαγγείλουμε τις προσωπικές και συλλογικές μας ιστορίες, γιατί η ποίηση αφηγείται επίσης την ιστορία τους καθενός μας και όλων μαζί.

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ/ ΔΥΟ ΕΠΟΧΕΣ

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ/ ΔΥΟ ΕΠΟΧΕΣ
Ξέπνοη καθώς λυσιμελής, με χορτασμένη τη δίψα για ηδονή
γυμνούς τους κάτασπρους μηρούς και τις λαγόνες
στ’ άσπρα λινά τυλίχτηκε σεντόνια στην δροσερή την κάμαρη
μέσα στο πύρωμα του εκατόφυλλου μεσημεριού
στο καλοκαίρι π’ έσκαγε ο τζίτζικας τ’ οξύφωνο τραγούδι
και ένιωθε μιαν ακριβή στιγμή μεστή τη βύθιση
στο όλον ρευστό που υπήρχε μυστικά και λέγονταν ζωή
Οκτώβριος 2021


αναζητούσε τον έρωτα
στην πιο λιτή του μορφή
στην μεσημεριανή του σώματος ηδονή
στο ανατρίχιασμα της γυναικείας σάρκας
που θα μύριζε πορτοκάλι
και θα είχε τη χροιά του παντός
κλεισμένη ως μια πολύτιμη σταγόνα αψέντι
στη φιαλίδιο της μνήμης
η σκιά θα έπεφτε θεραπευτική
κάτω από ένα ήλιο δυνάστη
και το ροδάκινο της θα περίμενε
τρυφερά να φαγωθεί μέσα
σε δροσερές σταγόνες νερού
που θα χοροπηδούσαν ανέμελες και ανυπόταχτες
στην καρδιά του εκατόφυλλου μεσημεριού
κι όλο αυτό θα μπορούσε να είναι
εκείνη η στιγμή μέχρι το τέλος του χρόνου
Ιούλιος 2017