Κόκκινη Κλωστή Δεμένη

Είχα κάποτε μιαν ανάγκη αγάπης ακριβής
κι ήμουν μονάχος και μόνος σαν πουλί
κι ίσως ακόμη να μην είναι κι αυτό
αληθινό, πως πουλάκι σαν ήμουν
θα μουν μοναχό, Είχα κάποτε την ανάγκη
αλήθεια, μιας μικρής αγάπης αργυρής καθώς
μόνος σε θάλασσα μέσα παγωμένη νεκρή,
κι ήταν τότε που μ’ ηύρες εσύ ·

μου μιλούσες γλυκά κι η φωνή σου ζεστή
σ’ αγκάλη μέσα στοργική με καλούσε κρυφά
κι ήταν η μόνη τότε ανάσα μες την πληγή
Αυτήν σου πέμπω την αγάπη θερμή
ως υπόγειο ύδωρ ακοίμητη και σιωπηλή
να φιλεί σε στα χείλη τα γλυκά κι απαλά
Κόκκινη μονάκριβη Εσύ μου Κλωστή
πάντα και πάντα
αρμονική λευκή θεά και Ζωή

Στην Λου

https://www.facebook.com/stratesfabros

Είχα κάποτε μιαν ανάγκη αγάπης ακριβής
κι ήμουν μονάχος και μόνος σαν πουλί
κι ίσως ακόμη να μην είναι κι αυτό
αληθινό, πως πουλάκι σαν ήμουν
θα μουν μοναχό, Είχα κάποτε την ανάγκη
αλήθεια, μιας μικρής αγάπης αργυρής καθώς
μόνος σε θάλασσα μέσα παγωμένη νεκρή,
κι ήταν τότε που μ’ ηύρες εσύ ·

μου μιλούσες γλυκά κι η φωνή σου ζεστή
σ’ αγκάλη μέσα στοργική με καλούσε κρυφά
κι ήταν η μόνη τότε ανάσα μες την πληγή
Αυτήν σου πέμπω την αγάπη θερμή
ως υπόγειο ύδωρ ακοίμητη και σιωπηλή
να φιλεί σε στα χείλη τα γλυκά κι απαλά
Κόκκινη μονάκριβη Κλωστή μου Εσύ
πάντα και πάντα
αρμονική λευκή θεά και Ζωή
Στην Λου

Ξέπνοη καθώς λυσιμέλης, με χορτασμένη τη δίψα για ηδονήγυμνούς τους κάτασπρους μηρούς και τις λαγόνες στ’ ασπρα λινά τυλίχτηκε σεντόνια στην δρόσερη την κάμαρη μέσα στο πύρωμα του εκατόφυλλου μεσημεριού στο καλοκαίρι π’ έσκαγε ο τζίτζικας τ’ οξύφωνο τραγούδι και ένιωθε μιαν ακριβή στιγμή μεστή τη βύθιση στο όλον ρευστό που υπήρχε μυστικά και λέγονταν ζωή

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Κατακρημνίστικε εντός μου η κλίμακα του χρόνου κι όλη η κλίμακα αξιών που μέ σπρωχνε να μεγαλώνω.

Τώρα άλαλος κοιτώ το μέλλον μου μέσα σε ένα αποτυχημένο κοινωνικό σώμα. Αποτύχαμε, μια κούφια διαπίστωση που δεν λέει τίποτα για τη ζωή.Αποτύχαμε που σημαίνει πως δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε τη ζωή.Δίχως μελόδραμα δίχως θλίψη με την πίκρα του θανάτου που στέκει βέβαιος επάνω από τα μελλοντικά μας κουφάρια αποτύχαμε να παράξουμε ζωή με όρους ευημερίας Οι φτωχοί και οι γεροι ζουν άθλια.Οι φτωχοί και οι γέροι πρέπει να πεθαίνουν Είναι ο καπιταλισμός αν δεν το χεις καταλάβει.

Αχ κύριε Κυβερνήτα τι θα σκέφτεστε το βράδυπου γέρον κι αδύναμο ο Xάρος θα σας πάρει

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2018 ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ

Στον δρόμο για την πλατεία

Έχω την φαντασία ότι κάπου υπάρχει ένας κόσμος χωρίς πόνο όπου παίζονται ολημερίς μουσικές που κατοικούν μια χαρούμενη αιωνιότητα, ο κόσμος γυρνά μαγεμένος και η μόνη μας έγνοια είναι να διαβάσουμε ποίηση για να μην αδικήσουμε τον συμπολίτη μας σαν τον χαιρετήσουμε.

Στον δρόμο για την πλατεία υπάρχουν λεύκες και στην πλατεία μια δροσερή πηγή και ένα πλατάνι, με πέτρες είναι στρωμένη η δημοσιά και η πλατεία και το απόγευμα κινούμε για μια κοντινή πλαγιά, όπου στρωμένο ένα θέατρο παλιό μας περιμένει.

Μαθιός Θαλασσινός 2020

ΣΤΡΑΤΗΣ ΦΑΒΡΟΣ

Ο Στρατής Φάβρος είναι γεννημένος στις 3 Ιουνίου 1968, όταν ο Μάης ήταν ακόμη ζωντανός. Είναι αναγνώστης ποίησης και ένας στην καρδιά ποιητής. Μπορείτε λοιπόν να λέτε ότι ο ποιητής είναι τα λόγια του.

Είναι συντάκτης διάφορων ηλεκτρονικών «επιφυλλίδων» όπως τα διαδικτυακά group ή περιοδικά: Poetry Aesthetic Ethics, και Poetry Translation Project. Διατηρεί επίσης το blog: Στρατής Φάβρος Poetry Aesthetic Ethics.

Μεταφράζει από την Αγγλική και άλλες γλώσσες με κίνητρο του την αγάπη για την γλώσσα και την τέχνη αλλά και ενίοτε για βιοποριστικούς λόγους

Τα κείμενα του βρίσκονται αποθησαυρισμένα σχεδόν στο σύνολο τους στο blog που διατηρεί. Είναι ως προλετάριος εξαιρετικά επιφυλακτικός με τους μηχανισμούς της έκδοσης πράγμα που τον αποτρέπει κάθε φορά που ξεκινά να το σκέφτεται. Η ποιητική λήθη θα τον εύρει ικανοποιημένο ότι αποπειράθηκε, Έτσι τα κείμενά του φαίνεται ότι θα παραμένουν ανέκδοτα.

Τα κείμενα είναι γραμμένα σε μακρινούς εσωτερικούς τόπους στην Έρημη Χώρα της Υπερπραγματικότητας κα στους φυσικούς χώρους μιας προσωπικής μυθολογίας. Και γι αυτό είναι όλοι οι κατά καιρούς τόποι, από το Τράνσβααλ ως το Μπραζίλι. Κι Ο Χρόνος, ας μένει ως ένδειξη.

Ο Άνθρωπος πίσω από τον ποιητή ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

«Μπορείτε να πείτε ότι ο ποιητής είναι τα λόγια του»

α

Είμαι σε ένα βαθύ πηγάδι
όχι ανίκητος σαν τον Άγγλο ποιητή
αλλά δεμένος σε ένα σπήλαιο και δεν βλέπω σκιές
αλλά τις αναμνήσεις τους
και σκαλίζω σκαλίζω και σκαλίζω με μίσος το χώμα
για να βρω τα μικρά σπασμένα γυαλάκια
απ’ το πράσινο μπουκάλι
στον αποτεφρωτήρα του νοσοκομείου,
Ω Γουίλιαμ Κάρλος Γουίλιαμς
η εικασία της ομορφιάς, αυτή είναι η ικεσία μου

“Ένας στρατιώτης που επιστρέφει
από μια μάχη που χάθηκε”

β

Στοχαστικός για τον πόνο κι έπειτα για την ομορφιά
με σκοπό σου την πράξη που δυναστεύει το βίο
ας τον δυναστεύει δίκαια.
Δεν στοχάζομαι ποτέ τη ζωή σαν σύνολο ούτε φυσικά βολεύομαι σε ισχυρισμούς λογοτεχνικούς.
Ποιος αλήθεια μπορεί να ισχυριστεί την εμπειρική μετοχή στην Ιστορία;
Βλέπω μόνο τον ορίζοντα της μέρας μου και πως θα γίνω δυνατός, να αποφύγω την αδικία, που με τσιγκλάει σαν αλογόμυγα.