ποίηση και η αυτοαναφορά

Η ποίηση δεν είναι το δικαστικό το σώμα
η ποίηση δεν είν’ η ακαδημία
η ποίηση δεν είναι το Λονδον σκουλ οβ εκονομικς
δεν είναι καν η ποίηση δια το ωραίον της γνώμης
η ποίηση δεν ειναι φυσικά φιλοσοφία
η ποίηση δεν είναι καν θρησκεία
η ποίηση δεν είναι ερωμένη
την ποίηση μην την κάνετε δια την ειμαρμένη
η ποίηση δεν είναι μια ωραία κυρία
η ποίηση δεν είναι φούμαρα και κορδέλες σ’ ωραία πεδία
η ποίηση δεν τελειώνει ούτ’ αρχίζει
η ποίηση δεν καθορίζει
η ποίηση ποίηση είναι και γελά
η ποίηση δεν είναι λίστα ονομάτων
η ποίηση δεν είναι ευπώλητες παρουσιάσεις
και κλέος μοδάτων
η ποίηση δεν είναι απλή ιστορία
η ποίηση επίσης δεν είναι μια ιστορία
η ποίηση δεν είναι κείνο ή τ’ άλλο
η ποίηση δεν είναι το δικό σου ή το δικό μου
η ποίηση δεν είναι ο θρόνος
δεν είναι καν ο Σολωμός και ο Καβάφης μόνος
η ποίηση δεν είναι έρωτας ή μόνο πόνος
η ποίηση δεν εξαντλείται διότι δεν είναι
η ποίηση δεν είναι δεν είναι κι όλα είναι
η ποίηση δεν είναι μια χοντρή κυρία
Χρειάζεται κάποια ψυχραιμία

13767244_10154289735947348_5601085039243293900_o

House at Dusk, 1935 by Edward Hopper

της Κυριακής οι αφορμές

της Κυριακής οι αφορμές

κάποιοι ψηλά απ της θέσης τ’ αφιόνι /
σκοτεινά μας μιλούν για της κτήσης τ’αλώνι /

και με ψέματα ρηχά της ζωής απωλέσαν το δίκαιο στίχο /
ρητορείες καμώνονται μα γοργά θα χαθούν στης ιστορίας τον ήχο /

Εχθροί και αυτοί στου λαού την ελπίδα /
το ψέμα μεγάλο μα τα πόδια του κοντά στου χρόνου τη φλύδα

Σεπτέμβριος 2015

 

 

 

καμία ελπίδα καμιά

To μέλλον είναι κρυπτικά ολιγαρχικό,
οι κοινωνικές δομές σθεναρά εξουσιαστικές,
τα μέλη των μορφωμένων ολιγαρχιών
εκτιμούν τη γνώση του θεωρήματος
της επιβίωσης του ικανοτέρου
πάνω από την αλτρουιστική ηθική,

δεν έχω καμία ψευδή ελπίδα
για τον κόσμο στο σύνολο του
καμία ελπίδα καμιά, παρά

το μαύρο και κατάμαυρο μίσος μου
που στο φιλιατρό του μαύρου
του πηγαδιού μου του άραχλου
σε μιαν συσκοτισμένη προσευχή
δέομαι να λυτρωθώ απ τη άθλια νόσο του

με την γνώση θεραπευτική πως ηττημένοι παρίες
και αδέσποτοι πεινασμένοι σκύλοι με ψωρίαση
κρατούν στο ανοιχτό θησαυροφυλάκιο τους
όλη την ελεύθερη αθωότητα

εξιλέωση για τον τετελεσμένα άδικο Κόσμο
ενός Ανόητου Σκληρού και Αδιάφορου θεού.

Στρατής Φάβρος
ανέκδοτο
Ιανουάριος 2014

 

μια φλογίτσα καντηλήθρας

Η Ιδιωτική δυνατότητα της ουτοπίας
Η αφοσίωση, η εξάντληση του εαυτού
μέσα στην ωραία εμμονή
κάνει ορατό το αόρατο
σημαίνει το ανόητο
νοηματοδοτεί το ανώφελο.

Μια τέτοια ουτοπία είναι η ποίηση
μια τέτοια ουτοπία ο αγώνας μέσα της
μια τέτοια ουτοπία είναι η φιλία
σαν όλες τις ουτοπίες ολοσχερώς
αντιφατικές, μια σταγόνα ελπίδας
στην αναίτια ξηρή μοναξιά της ύπαρξης
μια φλογίτσα καντηλήθρας
στον μαβί της νόησης μου ορίζοντα

Στρατής Φάβρος
Ιούνιος 2014 (Ανέκδοτη Συλλογή Δοκιμές)

 

Στο λίκνο του κόσμου

Ένα σκουπίδι τρεμάμενο κρέμεται στο λίκνο του κόσμου
βυθισμένο σε ατμούς και μυρωδιά κανέλας και δυόσμου
κόκκινοι σαρκοβόροι έρωτες και λευκά πον πον
γλουτοί βούτυρο μυρωδιά από μπέικον καψαλισμένα κρουτόν

Οι βαρύτονες κόρνες του καραβιού σφύριξαν για το τελευταίο ταξίδι
σκαμπό από πέος φάλαινας ουίσκι καστανό και ένα τελετουργικό φίδι
μια ομορφιά ολέθρια σε μαγεμένους ουρανούς που χύνουν μωβ δάκρυα
μια Παναγιά πικραμένη στην άκρη ενός θόλου κλαίει από βία μακάβρια

Ο βίος σκύλος σε όνειρο ψηφιακό αργά κατρακυλά σε λήθαργο βαρύ
σε ένα κινέζικο χαμαιτυπείο μυρίζει σπέρμα όπιο και όξινη βροχή
ο Μαθουσάλας η Madame Sosostris η Σίβυλλα Κυμαία ο Μικυ Μάους
ο Μπατμαν ο Φάβρος ο Σιντ Κορμαν τα μαθηματικά του χάους

Ασύγγνωστε αστέ οιηματία ποιητή χάσου, Ω χάφτη
απ τα μάτια της υψηλής μου μορφής της λεπτής
που σμίλη κριτικής εκστόμισες θρασύς
Τι φρίκης σημάδι στων τέλειων μου στίχων την ράχη

Μια αλέα ανοιχτή σβήνει σε μια ερεβώδη μελανή οπή
γαλάζιο υδάτινο ψύχος κάτω από μιαν άπειρη λευκή φυλακή
αχνός ύπνος του καλοκαιριού σε ένα αγέρι απαλό ως αντίστιξη
κόκκινα φθινοπωρινά δάση φυλλορροούν σε πεισιθάνατη έκσταση

Κι ένα τέλος σαν ύαινα ουρλιάζει παράτονα στα ανύπαρκτα σύμπαντα
εφιάλτης και χίμαιρα ιδρωμένα μου σήμερα, καβαλήστε τα κύματα
σε ρυθμούς προαιώνιους τα τραγούδια μιλούν τους πυρρούς τους σκοπούς
του μίσους το όνειδος προς στιγμήν ξεγελνούν μα και πάλι ηχούν πολέμους φριχτούς

Στρατής Φάβρος