η κανονικότητα της ιδιωτικότητας

Αυτή η κανονικότητα της ιδιωτικότητας
αυτή η γενικευμένη σήψη

Ποτέ δεν θα νικήσει το συναίσθημα
ο αδαής άσπιλος ρομαντισμός
η μεγάλες καρδιές

θα σύρονται πάντα ολοφυρόμενες
βυθισμένες στη θλίψη
και την απόγνωση
αδύναμες από τ ‘ολέθρια
τραύματα του κυνισμού

Ποτέ δεν θα νικηθεί το συναίσθημα
ο αδαής άσπιλος ρομαντισμός
η μεγάλες καρδιές

Θα σκάβουν πάντα σιωπηλά και υπόγεια
βαθιά μέσα και πέρα από
τα ορυχεία της ελπίδας

όχι ως μηχανισμός επιβίωσης
αλλά ως η ταυτότητα της ανθρωπιάς
Αυτή είναι η απάντησή μας
στην κανονικότητα της ιδιωτείας σας.
Σε αυτή τη σήψη που λυσσαλέα ξερνάτε

19/01/2022 ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ

Oμορφιά

‘Oταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο κι όλάκερη ζωή


όταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
μια σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο κι όλάκερη ζωή

όταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο μέσα στην πεθυμιά

Όταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο κι όλάκερη ζωή

Ένα μελτέμι δροσερό
το παλικάρι της το νιο
σαν λιγαριά στημένο
κι η κόρη ασπροντυμένη
ειν η ζωή σαν όνειρο, πληγώνει
μια νύχτα μ’ αστρά για ταφτά γυμνώνεται μελώνει

Ευτυχία

Ευτυχία είναι η γνώση του να ζεις στο παρόν
Το πρωί σκεφτόμον τη λέξη ακριτομυθία
και μια φωνή μου απαντούσε με τη λέξη ακρασία
Υπήρξα για πολλά χρόνια μέσα σε μιαν ομίχλη
παλεύοντας με τον αχαλίνωτο εαυτό
ήμουν δυστυχισμένος δίχως να ξέρω το γιατί ·
αλλά κείνο το ποτάμι με φερε ως εδώ
Ξυπνώντας καποια μέρα ξεκίνησα
αλλιώς να βλέπω μα και να κοιτώ
κείνο το ποτάμι τώρα τ’ αγαπώ.

14/9/21 Σε μια συνοικία του μέσα εαυτού

Μου λείπει ένα απόγευμα

Μου λείπει ένα απόγευμα
που θα σε συναντούσα
σαν να ήμασταν έφηβοι πάλι
μέσα σ’ ενα παρκάκι το δείλι


εσύ θα φορούσες ένα φουστανάκι
ανάλαφρο με μοτίβα λουλουδιών πιέτες και φουρώ
θα άφηνε όμορφα τους λευκούς σου μηρούς
να προβάλλουν καθώς θα γυρνούσε
στ’ αλαφρό λίκνισμα του κορμιού σου

τα χείλη σου θα σαν περασμένα
με το κόκκινο μιας καλοκαιρινής
μπουκαμβίλιας και η γεύση του
φιλιού σου θα μ’ άφηνε στη
μνήμη βανίλια υποβρύχιο

Θα θυμόμουν μετά πολλά χρόνια
τα θαύματα κείνου του απογεύματος
και θα πέθαινα κάποτε με τη γεμάτη καρδιά
του αμάλαγου έρωτα της βανίλιας στο στόμα


5/9/2021

Μου λείπει ένα απόγευμα
που θα σε συναντούσα
σαν να μασταν έφηβοι πάλι
μέσα σε ένα παρκάκι το δείλι

εσύ θα φορούσες ένα φουστανάκι
ανάλαφρο με μοτίβα λουλουδιών πιέτες και φουρώ
θα άφηνε όμορφα τους λευκούς σου μηρούς
να προβάλλουν καθώς θα γυρνούσε
στ’ αλαφρό λίκνισμα του κορμιού σου

τα χείλη σου θα σαν περασμένα
με το κόκκινο μιας καλοκαιρινής
μπουκαμβίλιας και η γεύση του
φιλιού σου θα μ’ άφηνε στη
μνήμη βανίλια υποβρύχιο

Θα θυμόμουν μετά πολλά χρόνια
τα θαύματα εκείνου του απογεύματος
και θα πέθαινα κάποτε με τη γεμάτη καρδιά
του αμάλαγου έρωτα
5/9/2021

Τόσα λόγια γράψαμε

Τόσα λόγια γράψαμε τόσο μελάνι χύθηκε ίσως τα πούμε και ψηφιακά σημεία· στον ποταμότης λησμονιάς για να ριχτούνε, τόσα χέρια τσακίστηκαν απ’ της αδικίας την βία

ίσως να είναι μια νομοτέλεια που τη γραφη μας έγραψε στα υποδήματά της τα παλιά τα έργα μας π’ άφησε ν αυξάνονται σαν κλασματα σαθρά ίσως και να ναι αξεπέραστος αυτός ο λάθος ο ντουνιάς

Δεν με νικάς ρε, Δεν με νικάς άδικε κόσμε που κρατάς Μαύρο γάλα θα πίνω και θα ξερνώ την ήττα σαν παρηγοριά

________________________________________________

με εμπνέει πάντα ο παππούς Σεφέρης με τον λυγμό για τη ζωή που χάθηκε μές τα σεντέφια και τα μεταξωτά και μές στην πένθιμη τρυφή· Ω πως ζωή ν αντέξω δίπλα στην πόνο και την λάσπη αντίκρυ με τις κιτρινες γυναίκες διπλά στην ζωντοχήρα του ναυάρχου