Oμορφιά

‘Oταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο κι όλάκερη ζωή


όταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
μια σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο κι όλάκερη ζωή

όταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο μέσα στην πεθυμιά

Όταν σαν μέσα σε ταξίδι σκοτεινό
φτάνεις σε ξέφωτο κρυφό
την ομορφιά κρυστάλλινη και φοβερή
για να αντικρύσεις
σαγήνη σε ζώνει μια πληγή
σε πνίγει ο φόβος κι η αυγή
στην λίμνη λύπη σε ρίχνει μια λιγοθυμιά
για θάνατο κι όλάκερη ζωή

Ένα μελτέμι δροσερό
το παλικάρι της το νιο
σαν λιγαριά στημένο
κι η κόρη ασπροντυμένη
ειν η ζωή σαν όνειρο, πληγώνει
μια νύχτα μ’ αστρά για ταφτά γυμνώνεται μελώνει

Ρόδο της λύπης  και της λησμονιάς

Τραγούδι ημιτελές

Ρόδο της λύπης  και της λησμονιάς

Με το χρόνο ψηλώνει το φράγμα της λήθης

αδύναμες οι εικασίες μας μπρος στο επέκεινα

οι αριθμοί κάμαν πάλι τη δουλειά τους

Aπ’ το φράχτη των Ηλυσίων θα σε βλέπω Αναξίμανδρε

πρόσφυγας στη χώρα του ωραίου θανάτου

μ’άγνωστο κλέος κατακείμενος στου κανενός τη χώρα

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Όσα ξενύχτησα στην χώρα εκείνη θα χαθούν

Κι όσα αξίζαν νέον ικέτη θα ζητούν

Δεν θα μου πέμπεις και μήτε θα μηνάς

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Μιαν αδιόρατη επιθυμία θα χεις για  ζωή

Μια λύπη καρφωμένη θα χω που θα ναι φυλακή

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Θολώνει η ζωή κι ο ερωτας φονιάς

Facebook

στο πιο βαθύ σκοτάδι

Strates Fabbros
25/01/2019

στο πιο βαθύ σκοτάδι
εσύ θ’ αναζητάς την ομορφιά
δεν έχει σημασία που δεν ξέρεις
γράμματα πολλά,
ο νους δίχως πολλά
καταλαβαίνει στη γλώσσα
π ‘εκείνη του μιλά
απλότητα τη λένε κι ανθρωπιά

Αιθάλη

Είναι περίπλοκος ο κόσμος και μέσα στη καθημερινή του πάλη

το μέτρο χάνουμε μεθυσμένοι απ’ την αιθάλη

Σκύβουμε πάνω απ τα γραπτά το νόημα του να βρουμε σε βαθιά

σαν μια προσωπική στην ουσία ξύνουμε πληγή

κι όταν το πρόσωπο κοιτούμε στον καθρέπτη

νάρκισσοι θαμπωμένοι πικρά ξεχνούμε τον κόσμο ικέτη

Δυο στροφές

Καμιά γνώμη δεν ακούγεται σωστή

βουλιάζουν τα βήματά μας

στην επανάληψη του χρόνου

στημένο παιγνίδι η μοίρα του κόσμου

φτωχοί φτωχά μας κυβερνούν

στ΄αλλόκοτα των καιρών τα γυρίσματα

κι εμείς νωθρά κουλούκια τυφλά πατήματα

στον οίστρο της αχόρταγης φθοράς