Ρόδο της λύπης  και της λησμονιάς

Τραγούδι ημιτελές

Ρόδο της λύπης  και της λησμονιάς

Με το χρόνο ψηλώνει το φράγμα της λήθης

αδύναμες οι εικασίες μας μπρος στο επέκεινα

οι αριθμοί κάμαν πάλι τη δουλειά τους

Aπ’ το φράχτη των Ηλυσίων θα σε βλέπω Αναξίμανδρε

πρόσφυγας στη χώρα του ωραίου θανάτου

μ’άγνωστο κλέος κατακείμενος στου κανενός τη χώρα

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Όσα ξενύχτησα στην χώρα εκείνη θα χαθούν

Κι όσα αξίζαν νέον ικέτη θα ζητούν

Δεν θα μου πέμπεις και μήτε θα μηνάς

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Μιαν αδιόρατη επιθυμία θα χεις για  ζωή

Μια λύπη καρφωμένη θα χω που θα ναι φυλακή

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Θολώνει η ζωή κι ο ερωτας φονιάς

Facebook

Η Γυναίκα μου

Η Γυναίκα μου βιτριόλικο με πότισε φαρμάκι

Γεννάω την Υδρα ξερνάω σαράκι

Μα πρώτος την πότισα ο νέος εγω

άθλιος νέος ασυνάρτητος κι άλαλος ο Τζο

Κίτρινος τώρα χολερικός

στο πράσινο του ποταμού της λήθης

ενα τελειωμένο σαλό ξωτικό κλαίω τη ζήση

που μο δειχνε πως άλλος θα ήμουν

ο τελειωμένος όμως τωρινός μου εγώ

Κάτω με πατάει την πατάω κι εγώ

Πως η Ζωή αγιάτρευτα φθείρει κάθε νέο βλαστό

Αθανασία

Αθανασία

«Αιωνιότητα τ’ όνομά σου είναι Σολωμός.
Καθισμένη σε μεταξωτά μαξιλάρια, πάνω
σε σκαλισμένο θρόνο, αγέρωχη, κουνώντας
πεισματικά το κεφάλι, φωνάζοντας όχι
σ’ εκείνους που ζητούν να σου πιάσουν το χέρι.»

Και ξαφνικά εκεί που «τα φώτα σβήνουν» κι όλοι δίκαιοι
ωραίοι κι αθώοι σπρώχνονται για το ποιος αίμα θα πιεί
απ’ τις χοές των βιβλίων στους υπαιθριους πάγκους
στο μοναστηράκι και την πανεπιστημίου, 2 ευρώ το βιβλίο
ισχνές οι ψυχές πετούν πίσω στα μαύρα σκοτάδια
τσιρίζοντας την ταυτότητα που χάσαν ολολύζοντας

«η πρώτη στροφή κλεμμένη απ την αίθουσα του Νάσου Βαγενά η δεύτερη από τον όμηρο και άλλου.»

Στρατής Φάβρος
30 Ιουλίου 2020

 

Μπορεί η ποίηση

«Δεν πιστεύουμε σε νύμφες ή τρίτωνες. /

Η ποίηση πρέπει να είν’ αυτό: /

μια κοπελιά ανάμεσα στα στάχυα /

ή να μην είναι τίποτε».

Nicanor Parra (5 September 1914 – 23 January 2018) – «Διακήρυξη», μετάφραση: Αργύρης Χιόνης

 

-Μπορεί η ποίηση να μην πρέπει να είναι αυτό ή κάτι άλλο, ή τίποτε,

μπορεί απλώς να είναι ένας σπασμός προς την αναζητούμενη ευαισθησία.-

 

-Ή Μπορεί η ποίηση να είναι η ανάγκη μας,

να μην κόβουν το ρεύμα σε άνεργους καρκινοπαθείς.

Ο δυσεξήγητος έρωτας μας για την Σύλβια Πλάθ ή

την Άνν Σέξτον ή ακόμη την Τζόυς Μανσούρ και την Αχμάτοβα.-

Σ.Φ

 

 

Ρόδο της λύπης ή Canto της λησμονιάς

Με το χρόνο ψηλώνει το φράγμα της λήθης
αδύναμες οι εικασίες μας μπρος στο επέκεινα
οι αριθμοί κάμαν πάλι τη δουλειά τους

απ’ το φράχτη των Ηλυσίων θα σε βλέπω Αναξίμανδρε
πρόσφυγας στη χώρα του ωραίου θανάτου
μ»άγνωστο κλέος κατακείμενος στου κανενός τη χώρα