Ο Χρόνος που περνά

Ο Χρόνος που περνά, ο κοινός χρόνος ο χρόνος που μετρά
κι ο χρόνος ο δικός μου, που δίχως το γεγονός ν΄αλλάζει κυλά,
ν’ αναζητώ δεν μου ζητά,να υπομένω να στοχάζομαι
κι αγάπη να φθέγγομαι με κάνει σιωπηλά
έρωτα κι υπομονή για το κόσμο κεί έξω που πονεί κι είν΄αυτή μόνη πραγματικότητα στου σύμπαντος την εκκωφαντική σιγή.
Ο κόσμος έξω μεταβάλλεται εντός μου και φιλεί.
Κόσμε φίλε Κόσμε των ματιών μα της εμπειρίας και,
Κόσμε της γνώσης της αμαρτίας και,
το Χρόνο που κυλά τίποτε δεν τον αλλάζει κι ο Κόσμος το χρόνο που τα γεγονότ’ αψηφά κι ολοένα νέα σύνορα χαράσσει ξανά
Ο θάνατος θα ρθεί μια στιγμή μα με τίποτε δεν θα μοιάζει μικρή κι ο Κόσμος η Τετρακτύς, ποτές δεν θα χαθεί παρεκτός, με του Κόσμου μου το τέλος, της εμπειρίας Κίρκης, μικρή, με μιαν βύθιση σιγή παρά μ’ οιμωγές ή του κόσμου ανερμήνευτους γόους κραυγές
Ω κόσμε Ω σιγή

Καλή Χρονιά Φίλοι καλοί
κι εχθροί ορκισμένοι ή φανταστικοί

 

Advertisements

Επίκαιρα πάντα επίκαιρα

Στον Μανώλη Γλέζο
και τον Πατέρα μου
Για τα λάθη και π’ αγαπούμεν τους
Οι Γέροι οι συναισθηματικοί μας γέροι
οι γενναίοι κάποτε γέροι
ήταν ήρωες οι γέροι μας
που δεν θέλουν να πεθάνουν οι γέροι
οι καλοί μας γέροι οι μπερδεμένοι
που ζουν τη ζωή έξ’ απ’ το κάδρο μας
που υπάρχουν πάντα το μεσημέρι οι γέροι μας
να στρώνουν το τραπέζι οι γέροι μας
της Κυριακής το φαί να μας φτιάνουν οι γέροι μας
να καπνίζουν αρειμάνιως οπουδήποτε
να μην καταλαβαίνουν οι γέροι μας
ας κάνουν ότι θέλουν οι γέροι μας
κι ας είναι λάθος
τους αγαπάμε τους γέρους μας

Επίκαιρα πάντα επίκαιρα

προσπαθώ ν’ αντιστέκομαι
στο πορνογραφικό της εικόνας κράτος
που χει μάτια θολά μπανιστιρτζή σερνικού
και καθρέφτη θηλυκού
και που κρύβει θέλει το πραγματικό
καθώς ξέρει πως το ηδονικό μπορεί να
το φαντασιακό κυβερνά