Ο Χρόνος που περνά

Ο Χρόνος που περνά, ο κοινός χρόνος ο χρόνος που μετρά
κι ο χρόνος ο δικός μου, που δίχως το γεγονός ν΄αλλάζει κυλά,
ν’ αναζητώ δεν μου ζητά,να υπομένω να στοχάζομαι
κι αγάπη να φθέγγομαι με κάνει σιωπηλά
έρωτα κι υπομονή για το κόσμο κεί έξω που πονεί κι είν΄αυτή μόνη πραγματικότητα στου σύμπαντος την εκκωφαντική σιγή.
Ο κόσμος έξω μεταβάλλεται εντός μου και φιλεί.
Κόσμε φίλε Κόσμε των ματιών μα της εμπειρίας και,
Κόσμε της γνώσης της αμαρτίας και,
το Χρόνο που κυλά τίποτε δεν τον αλλάζει κι ο Κόσμος το χρόνο που τα γεγονότ’ αψηφά κι ολοένα νέα σύνορα χαράσσει ξανά
Ο θάνατος θα ρθεί μια στιγμή μα με τίποτε δεν θα μοιάζει μικρή κι ο Κόσμος η Τετρακτύς, ποτές δεν θα χαθεί παρεκτός, με του Κόσμου μου το τέλος, της εμπειρίας Κίρκης, μικρή, με μιαν βύθιση σιγή παρά μ’ οιμωγές ή του κόσμου ανερμήνευτους γόους κραυγές
Ω κόσμε Ω σιγή

Καλή Χρονιά Φίλοι καλοί
κι εχθροί ορκισμένοι ή φανταστικοί

 

Advertisements

Καλά Χριστούγεννα

‘O,τι μου συμβαίνει γίνεται με το πέρασμα του χρόνου χαρακτήρας
ταξιδεύω στο βαθύ σύμπαν κοιμισμένος ακούγοντας τη μυθολογία του Χατζιδάκη, μια σερενάτα του Σούμπερτ, το adagio από ένα κονσέρτο για βιολί του Βαch
βυθισμένος σε μια βιωματική απραξία, δημιουργώ εγκεφαλικά γεγονότα και θλίβομαι
είναι ίσως ο μόνος τρόπος να ζητώ συγχώρεση από το Θεό της ύπαρξης για τα διαρκή και ανήκεστα λάθη μας
φαίνεται να μην με ταράζει τίποτε, αλλά μιας αγάπης τα κύματα που ζεστά της το χρόνο μου σπουν σε μια λίμνη βυθούν με
και μιλούν για τα σύμπαντα με κλαυθμυρισμούς αληθείς κι αναγκαίους απ’ των γεγονότων τη βία,
σιγή μουσική…μακριά από πράξη και βία

Καλά Χριστούγεννα

το μέσο του λόγου

Η Ηρακλείτειος Ροή, the Argument of Flux, η ροή της Οργόνης, μας πως ήταν σίγουρος για οτιδήποτε πέραν της απελπισίας του για την απαράλλακτη των πραγμάτων υφή, αφού όλοι μες στο καβούκι τους καίγονταν καθώς ο χρόνος αυτή η παραισθητική φούσκα κυλούσε αδιάκοπα, κι έψαχνε πάντα εκείνο το Δῶς μοι πᾶ στῶ,

Όλοι με το δικό τους σκοπό, ειδικά κάτι σαν εκείνους που δεν δεν ορρωδούν προ ουδενός, ο κοινός νους ανερμάτιστος να κοιτά αποσβολωμένος, όταν βαριά τα χάλκεα του φόβου δίχτυα το δόλο επλέκαν,

Είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς το σημείο που στέκεσαι και τις δυνατότητες που έχεις ως προς τη συνθήκη στην οποία βρίσκεσαι κάθε φορά. Οι λαϊκές παροιμίες παρά την ραγδαία αλλαγή των συνθηκών είναι στην πυκνότητά τους σωστές. ΜΑΛΑΚΊΕΣ, ΜΑΛΑΚΙΕΣ σου λέω,

Αξίζει να σιωπάς και ν’ ακούς τον αγέρα πριν σπεύσεις να ξιφουλκήσεις, όχι γιατί θ’ αδικήσεις αλλά γιατί μόνον οι πωρωμένοι εγκληματίες είναι πραγματικά σοφοί, γνώστες των καπρίτσιων της στιγμής και της ανοησίας των ανθρώπων, μόνον εκείνοι καβάλα στον οίστρο της χυδαιότητας δεν αντιμετωπίζουν τον φυσικό δισταγμό της απόφασης.

Δεν μπορεί παρά να υπάρχει βαθύτατος αιτιώδης λόγος που κρατά την γραφή έξ’ απ’ τη λήθη, γιατί βέβαια υπάρχουν πολλοί λόγοι για να φλυαρεί κανείς. Αυτόν οραματίζεται.

Δεν είχε συμφέροντα ούτ’ ελπίδες εναποθέσει σε κανέναν και δεν φοβόταν συνεπώς κανέναν. Δεν θα μιλούσε άλλο, το κάθε μας βήμα μας πηγαίνει πιο βαθιά στο δρόμο που έχουμε διαλέξει να τραβάμε.

Η διαρκής αντίσταση με το μέσο του λόγου και την πειθώ σε μια οιονεί Ελεύθερη δημοκρατική διαπάλη είναι ο δρόμος της απόφασής του.

κείνο που λεει ο ποιητής / τρία ποιήματα

κείνο που λεει ο ποιητής
Μην ζητάς νά βρεις
κείνο π’αφήνει ο ποιητής ·
κοίτα πως τα σημάδια του
της τέχνης τ΄ακριβά του αποστάγματα
μόνα κι αιώνια μοναχά, να φτάνουνε
στην άσπρη κόλλα τη ξερή
σπονδή στο αιώνιο ο ποιητής
μοιραία μπρός σου αφήνει
τ’ αμάλγαμα όλο εκεί
μαύρο χρυσάφι κατάστικτο ολούθε

ένα ιερατείο της τέχνης φτωχό
διασπασμένο κι επιλεκτικό
κωφό μα όχι μουγγό
με μια τέχνη που το ίδιο αφορά
κι άλλη μια τέχνη αγορά
την καλοπέραση της τάξης προωθεί
και τα αυτιά του τέρπει κι ευχαριστεί

μες την πολλή συνάφεια το μύθο σου τον έχασες αγαπητή προσπάθεια/
γίνου και λίγο σπάνια ν΄αυξάνεσαι να γίνεσαι απ’ την αδημονία /
την άχραντη αλήτισσα την θεία προσδοκία

10536918_10152523647167348_5099022944404544176_n

Γνώριζα ένα ζευγάρι αγροτών

Γνώριζα ένα ζευγάρι αγροτών
που δεν είναι πια στη ζωή
όπου ο πατέρας έβριζε σαν γυρνούσε
απ’ όπου ήταν,
με βάναυσο τρόπο,
τη μητέρα σύζυγο,
εκείνη τον έβριζε πίσω απ’ τα έρκη των δοντιών της,
η καημένη νευρασθενική, θα λέγαν στο χωριό,
όλα μπροστά στα τέσσερα παιδιά τους,
κι αυτό θλιβερά ήταν η ρουτίνα τους
γιατί έκαμαν κι άλλα χειρότερα,
οι άνθρωποι αυτοί έζησαν και πέθαναν ήσυχα
δίχως τηλεόραση,
η θλιβερή εικόνα τους δυνητικά τετραπλασιάστηκε
στις οικογένειες των τεσσάρων παιδιών τους.
Η τηλεόραση κι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές
χαρακτηριστικά της υπουδούλωσης των καιρών μας,
οι καιροί μας θλιβεροί
δίχως το επίθετο να περιγράφει μπορεί
την έκταση και την ζωή

ήταν περίεργος άνθρωπος

ήταν περίεργος άνθρωπος

ενοχλούνταν από την ελάχιστη υποψία εστετισμού
και μετά έβαζε τα γέλια για το γελοίο του πολιτισμού
και την αβάσταχτη της ύπαρξης ελαφρότητα

ερεθίζονταν από την υποψία της γυμνής σάρκας
και μετά έβριζε τον εαυτό του
που πιάστηκε σα μαθητούδι στα πράσα

———-

o ποιητής ο επιστήμονας
διαφορετικές πορείες

οι μικρές σοφές ομάδες
οι μεγάλες γραφειοκρατίες

η αλήθεια στέκει σ’όλα αυτά
στέκει ακόμη στη φόρμα
που έχει τις δικές της απαιτήσεις
για τον χειριστή

συνεχώς μια πορεία
απ τ’ ατομικό στ’ ομαδικό
βράδυ πρωί και βράδυ
όπου το εγώ σε πνίγει τελικά

————

το μέτρο δεν είναι μια φενάκη
ή ένας υπόγειος συντηρητισμός
μια επιταγή του μέτριου για της
τάξης την τήρηση
το μέτρο είναι το θεμέλιο
της αισθητικής στα μάτια του ποιητή

——————————

Καμιά φορά δίνουμε μεταφυσικές διαστάσεις στα ζητήματα
ενώ είναι απλά το αποτέλεσμα
της συντακτικής μας δραστηριότητας
εμπρός ένα δυο αριστερά δεξιά
και τανάπαλιν και Ω Το θαύμα ξεπηδά !

————————————-

Σ’ έναν Τριακονταετή Πόλεμο

«Σ’ έναν Τριακονταετή Πόλεμο πολλοί είναι εκείνοι που εκούσια ή ακούσια θυσιάζονται. Υπάρχουν όμως και κάποιοι δεξιοτέχνες της επιβίωσης που μεθοδικά και αδίσταχτα αξιοποιώντας τα όσα προσόντα τους χάρισε η φύση επιδιώκουν ένα και μοναδικό σκοπό: να διολισθήσουν μέσα από τη κοινή δοκιμασία αλώβητοι.»
Α. Κοτζιά Αντιποίηση Αρχής

ο πεσιμισμός μου έλκεται από την αντικειμενική αλήθεια οτι τούτα τα ηθικά αποβράσματα διαμορφώνουν την ιστορία, η ιστορία είναι το κατακάθι της ανθρώπινης ηθικής.

Πλησίστιοι αυταπατών το πικρό μονοπάτι τραβούμε
Που οι θεσμοί και η εσωτερική τους ερμηνεία
συναρμόζουν

Προσέρχομαι στη θλίψη κουρασμένος
Με την απέλπιδα ευχή να διαθλαστεί ποιητικά
εις το εγγύς και το απώτερο.

ανάμνηση του 2013