Poetry Aesthetic EthicsΈνα Μανιφέστο

Poetry Aesthetic Ethics
Ένα Μανιφέστο

Έχω την φαντασία ότι κάπου υπάρχει ένας κόσμος χωρίς πόνο όπου παίζονται ολημερίς μουσικές που κατοικούν μια χαρούμενη αιωνιότητα, ο κόσμος γυρνά μαγεμένος και η μόνη μας έγνοια είναι να διαβάσουμε ποίηση για να μην αδικήσουμε τον συμπολίτη μας σαν τον χαιρετήσουμε. (αυτό σημαίνει Poetry Aesthetic Ethics)
Στο δρόμο για την πλατεία υπάρχουν λεύκες και στην πλατεία μια δροσερή πηγή και ένα πλατάνι• με πέτρες είναι στρωμένη η δημοσιά και η πλατεία, και το απόγευμα κινούμε για μια κοντινή πλαγιά, όπου στρωμένο ένα θέατρο παλιό μας περιμένει.

Σιγά σιγά περνούμε το δάσος και φτάνουμε σε ένα ξέφωτο όπου ένα δείλι μας φανερώνεται. Οι δυνάμεις μας αρχίζουν να εξαντλούνται, γελάμε κουρασμένοι στην προοπτική μιας συνάντησης στο ξέφωτο στο κέντρο του δάσους ένα βράδυ με τα χλωμά φώτα από φωτιές αλαργινές. Οι φρυκτωρίες μας στέλνουν μηνύματα φιλίας ο καιρός βουίζει από το γούστο του παρόντος και τις αδικίες που φτάνουν στ’ αυτιά μας πιο γρήγορα απο ποτέ. Μια χλωμή θλίψη μας ζώνει για την αδύναμη θέση μας μα και η επίταση της ζωής. Είθε να κάναμε την Ποίηση Ζωή.

Εισήγηση στην Εκδήλωση της Poetry Aesthetic Ethics στις 22/07 στο Καφέ του Αρχαιολογικού Μουσείου

Είναι όμως αναγκαίος ο Δημόσιος Χαρακτήρας της Ποίησης; Eίναι σημαντική η προφορικότητα στην ποίηση; H απάντηση είναι νομίζω ξεκάθαρα, ΝΑΙ!


Τα τελευταία χρόνια και τουλάχιστον ήδη εδώ και μια δεκαετία από το 2012-13 αλλά και από τo ξεκίνημα του group Poetry Aesthetic Ethics το καλοκαίρι του 2014 με ενδιέφεραν οι δημόσιες απαγγελίες Ποίησης ως εργαλεία καθιέρωσης της δημόσιας λειτουργίας της. Μάλιστα πολλά παλιά μέλη της ομάδας όπως η Μαριάννα Παπουτσοπούλου, η Koula Krystallidou, η Irini Vergopoulou, η Poly Hatjimanolaki λίγο αργότερα η Κατερίνα Ατσόγλου η Elpida Gounari και φυσικά ο Konstantinos Loukopoulos μπορούν να καταθέσουν υπέρ της εμμονής μου να κάνω δημόσιες συναντήσεις απαγγελίας ποίησης που παρουσίαζα με τον όρο «Δημοκρατικές», με την έννοια της συμμετοχής σε αυτές τις δημόσιες λειτουργίες όσο δυνατόν περισσότερων ενεργών ποιητριών και ποιητών που θα απήγγειλαν. Η Ποίηση εν τέλει είναι Αισθητική Ηθική και Πολιτική δημόσια αλλά και ιδιωτική λειτουργία.


Ο Σκοπός της εκδήλωσης αυτής είναι να ανακαλύψουμε ξανά τον Διονυσιακό χαρακτήρα της ποίησης να εκπαιδευτούμε και να εκπαιδεύσουμε αλλήλους στην βίωση νόστου και μετρημένης ηδονής, και στην αγωγή μέσα από αυτό το δημόσιο δρώμενο και στην μέθεξη «ανώτερων» αισθητικών ποιοτήτων και μιας κατα το μέτρο συναισθηματικής κάθαρσης.
Σκέφτομαι πως όσο κι αν ακούγομαι ρομαντικά γραφικός πως ο στόχος είναι ωραίος όπως ωραία φαντάζομαι είναι η σκοπούμενη αγωγή μιας Δημοκρατίας του συναισθήματος.
Έχω την φαντασία ότι κάπου υπάρχει ένας κόσμος χωρίς πόνο όπου παίζονται ολημερίς μουσικές που κατοικούν μια χαρούμενη αιωνιότητα, ο κόσμος γυρνά μαγεμένος και η μόνη μας έγνοια είναι να διαβάσουμε ποίηση για να μην αδικήσουμε τον συμπολίτη μας σαν τον χαιρετήσουμε. (αυτό σημαίνει Poetry Aesthetic Ethics)
Στο δρόμο για την πλατεία υπάρχουν λεύκες και στην πλατεία μια δροσερή πηγή και ένα πλατάνι• με πέτρες είναι στρωμένη η δημοσιά και η πλατεία, και το απόγευμα κινούμε για μια κοντινή πλαγιά, όπου στρωμένο ένα θέατρο παλιό μας περιμένει.


Σιγά σιγά περνούμε το δάσος και φτάνουμε σε ένα ξέφωτο όπου ένα δείλι μας φανερώνεται. Οι δυνάμεις μας αρχίζουν να εξαντλούνται, γελάμε κουρασμένοι στην προοπτική μιας συνάντησης στο ξέφωτο στο κέντρο του δάσους ένα βράδυ με τα χλωμά φώτα από φωτιές αλαργινές. Οι φρυκτωρίες μας στέλνουν μηνύματα φιλίας ο καιρός βουίζει από το γούστο του παρόντος και τις αδικίες που φτάνουν στ’ αυτιά μας πιο γρήγορα απο ποτέ. Μια χλωμή θλίψη μας ζώνει για την αδύναμη θέση μας μα και η επίταση της ζωής. Είθε να κάναμε την Ποίηση Ζωή.


Μπορούμε να φανταστούμε την σύγχρονη ποίηση ως μια συνολική αφήγηση. Τίποτα δεν εχει μεγαλύτερη σημασία από την ιστόρηση της. Ελάτε να απαγγείλουμε τις προσωπικές και συλλογικές μας ιστορίες, γιατί η ποίηση αφηγείται επίσης την ιστορία τους καθενός μας και όλων μαζί.

Χάνω το χρόνο μου εργατικός σαν τη μέλισσα

Χάνω το χρόνο μου εργατικός σαν τη μέλισσα
μ’ ενδιαφέρει μια δημοκρατία του συναισθήματος
μ’ ενδιαφέρει αυτό που αφαιρετικά λέμε αλήθεια
και που πάντα χάνεται ώσπου να μικρύνει τόσο
στις προτάσεις του ορθολογισμού
μ’ ενδιαφέρει η ακροαματικότητα της γλώσσας
το ίδιο με την αφηγηματικότητα της
μ’ ενδιαφέρει η ευδαιμονία όπως αν ήμουν μέλισσα
θα με ενδιέφερε το νέκταρ
μ’ ενδιαφέρει η μαγεία που δεν είναι μαγεία
και τα μύχια της αρμονίας μυστικά
μ’ ενδιαφέρει η σύνταξη που κρύβει τα μυστικά της παντού
μ’ ενδιαφέρουν τα κείμενα, οι παύσεις τους, η στίξη
οι εκθλίψεις, οι αποκοπές, οι αφαιρέσεις,
οι ασκήσεις γραμματικής στο δημοτικό
αναζητώ εντατικά μιαν αισθητική δημοκρατία της ανάγνωσης
αναζητώ τις πολλαπλές ερμηνείες στις γραμμές των κειμένων
τις υπερκείμενες τις υποκείμενες και τις ενδιάμεσες
μ’ ενδιαφέρει η απαγγελία ως φορέας συνθετικού νοήματος
η κρυμμένη μουσική του κόσμου
η αρμονία που λέμε μέτρο κι η στον στίχο επανάληψη
μ’ ενδιαφέρει η διαμόρφωση του βιώματος
μ’ οδηγό τις ας πούμε παραπάνω αρχές


H τέχνη δεν αποτελεί πανάκεια ούτε βέλος
επομένως δεν προωθεί τις πεποιθήσεις αλλά τις
αποδιαρθρώνει, είναι η διαρκής υπενθύμιση του ερωτήματος
μαζί με μια αγωγή στη δημοκρατία του συναισθήματος.
Η τέχνη συνεπώς δεν στρατεύεται αλλά μαθαίνει στην αντίσταση
Ο άξιος θάνατος του Τεχνίτη είναι ο θάνατος του ηττημένου.
Αφήστέ μας λοιπόν Πατριδοκάπηλοι να πορευτούμε
την ειρήνη της ήττας μας.
Ως σύνθημα, θα τραγουδούμε την Τέχνη μας
πάντα στο δρόμο για τα κρεματόρια.

Στρατής Φάβρος 03/02/2018

Η τελική κάθοδος

Τι άραγε θέλω να πω και πως καλύτερα τους στίχους να βάλω να μιλήσουν. Τι ανάγκη θα είχε η Ιστορία από προβλέψεις που αποσιωπήθηκαν μέσα στου παντοτινού παρόντος τους χειμάρρους.
Μπορεί να είναι η τελική κάθοδος της υπαρξιακής της πορείας μπορεί να είναι ένα πολυετές καθοδικό τμήμα σε μια τεράστια σπείρα στις αέναες υπαρξιακές της οδύνες. Αυτά δεν μπορεί το μάτι του θνητού να τα δεί καθαρά καθώς ξεπερνούν το εμπειρικό πλέγμα, είναι κάτι σαν μεταφυσική της ιστορίας, ένα μαύρο κουτί του οποίου το όλον δεν μας αποκαλύπτεται έγκαιρα.

Βιοιατρική

Κάθομαι σε ενα καθισματάκι στην Βιοιατρικη δίπλα στις τουαλέτες και διαβάζω ποστ στο fb.
Ειμαι σε δημόσιο χώρο αλλά δεν παρατηρω ταξιδεύω στο έσω διάστημα.
Η Ποίηση στον παρόντα χρόνο είναι η ποιηση του παρελθόντος χρόνου,θα μάθουμε τα νέα της πολυ αργότερα ισως εντελως αργά, οταν πια εχει προκριθεί από τα φληναφήματα του μαρκετινγκ που θα έχουν αγκιστρωθεί στη μελλοντική γραμματεία. Κανείς δεν ειναι ακόμη ποιητής παρεκτός κάποιων συνταξιούχων που τους αγκάλιασε η ρηχή κοινή γνώμη, εκείνους λένε ποιητές. Που να γράφει άραγε ο νέος Σολωμός ετούτη την ώρα.
Δύσκολο πρόγραμμα σήμερα πρέπει να πάω πιο βαθιά και ταυτόχρονα να παραμείνω επίκαιρος για χάρη του μεροκάματου. Νιώθω το μαστίγιο της υπεπραγματικότητας να χαράσσει βαθιά τη σκέψη μου. Το φαντασιακό μου βυθίζεται στη λάσπη της προπαγάνδας. Αργοπεθαίνω το καταλαβαίνω.
ΥΓ
Μη ξεχάσεις το είδωλο, μη σταματάς ν’ αγαπάς, σταμάτα να θέλεις.