Δεν υπάρχει απάντηση

Συλλογίζομαι ότι δεν υπάρχει απάντηση στον μύθο της ζωής
και πως ο μόνος λόγος που αξίζει
να συλλογιέμαι τα λόγια των νεκρών
είναι για την οππορτουνιστική ηδονή της γλώσσας.
Η μόνη λύση είναι να της αποδοθείς ολόψυχα
αδιαφορώντας για την ηθική,
όσο πιο «κύριος» είσαι σ’αυτή τη ζήση τη θολή
τόσο πιο πουπουλένιο το κρεβάτι σου.
Μον να προσέχεις
μην σκυλέψουν το πτώμα σου
οι αδικημένοι αυτό να προσέξεις μόνο.
Ποιος ήρθε πίσω από τη λήθη
για να νοιαστώ γι αυτήν.

Μαϊος 2014

Οι κύριοι έτσι,…. έτσι

Οι κύριοι έτσι,…. έτσι

έτσι στα υπερώα τιτιβίζουν έτσι

κι έτσι ξημέρωσε και πάλι

μ’ Άπλετη κομματική

δημοκρατία στο χαρτί

στο πνεύμα της προοδευτικής μας διαπάλης

Αχ το κακό μας το κεφάλι !

Μέσα από πλέρια και συστημική

μια σύγχρονη σκηνοθεσία κομματική

κι ό,τι ελπίσαμε στο μέλλον ρίξαμε

δίχτυα ξανά να πιάσομ’ αδειανά

Τα αθώα και τα μεγάλα όνειρα

πως μέσα από ψυχές βρώμικες περνούν

την δημοκρατία τελικά να προσπερνούν

κατάλαβα δεν κατάλαβα

μια πίκρα στο στήθος

σαν λεκές από καφέ σαν λεκές από λακέ

το πράγμα εγίνη σοβαρό

Λέω πως το πράγμα εγίνη σοβαρό
δεν επιτρέπεται να είμαι ποιητής
δίχως ν’ ανήκω σε κύκλο σοβαρό

θα θέσω υποψήφιοτητα σε μιαν εταιρία
σ’ενα κύκλο, δεν δικαιώνεται αλλιώς

του κύκλου μου η εμβριθής κυκλότητα
εμπρός για μέλος σ’ εταιρίας πέλος

εμπρός στων ποιητών σεμνό τον κύκλο
δεν δικαιώνεται αλλιώς της ύπαρξης το λίκνο

Δώστε μου και βραβείο ! Ω ποιητές,
δαφνοστεφής να γίνω, φίνο κρασί

να με κερνούν, με χείλη αχόρταα να πίνω
και με γιατρούς και δικαστές, καθηγητές μαζί
Ω ποιητές, πόνο κομψό να πνίγω

 

———-

Λέω πως το πράγμα έγινε σοβαρό
δεν επιτρέπεται να είμαι ποιητής
δίχως ν’ ανήκω σε κύκλο σοβαρό
θα θέσω υποψήφιοτητα σε μιαν εταιρία
σ’ενα κύκλο, δεν δικαιώνεται αλλιώς
του κύκλου μου η εμβριθής μου ότητα
εμπρός για μέλος σ’ εταιρίας πέλος
εμπρός στων ποιητών σεμνό τον κύκλο
δεν δικαιώνεται αλλιώς της ύπαρξης το λίκνο

 

 

 

Όλες οι γενιές

Όλες οι γενιές θέλουν ένα «μέρος» ηδονή που αργά αλλά σταθερά και τελικά ακαριαία δίνει τη θέση της στη ξεχασμένη σύντροφο ασφάλεια, Έτσι το διάλυμα γίνεται κάμποση ασφάλεια και λίγη ηδονή συνήθως σε ζάχαρη και αλάτι. Μετά απ’ αυτά κάποιοι ξεκινούνε να μεθούνε αν τη γλύτωσαν δηλαδή στην άστατη νιότη ( προσθέτω τώρα δα που το καταλαβαίνω παραμέτρους μπας και καλύψω τα φαινόμενα), άλλοι προσπαθούν να τους λένε ποιητές, οι ποιητές θέλουν να τους πιάνουν το χεράκι και τα μαλακά μόρια χέρια χοντρά και μαλακά για να χαρούν κι αυτοί στα γηρατειά λίγη απ’την ασφάλεια που τόσο μισήσαν, και έτσι κάπου ξαφνικά μας προφταίνει ο υπομονετικός βαρκάρης κι ότι αν κι αν έχουμε πει ή κάνει δεν έχει πια προσωπικό νόημα.Ίσως τελικά το σώμα της Ιστορίας το σώμα της ποίησης να είναι μια ωραία πρωθύστερη ελπίδα για την τραγική απώλεια του προσωπικού νοήματος. ίσως πάλι το νόημα να είναι το μέγα σφάλμα του Θεού.

Είναι κι η ποίησις

Είναι κι η ποίησις ο θρόνος που ποθούμε.
τη ματαιοδοξία μας να τρέφει, κι ας θρηνούμε
τιμές που δεν εδόθησαν,
τα κλέη που θαμβώθηκαν
εις τον σκληρό κι ανηλεή του βίου μισεμό
είναι η ποίησις καταφύγιο · υπαρκτικό