Άφιξη / William Carlos Williams

Άφιξη

Κι όμως φτάνει κανείς με κάποιον τρόπο,
βρίσκει τον εαυτό του να χαλαρώνει τα μεταλλικά
του φορέματος της άγκιστρα
σε ένα παράξενο δωμάτιο —
αισθάνεται το φθινόπωρο
ν’ αποθέτει τα μεταξωτά και λινά φύλλα του
γύρω από τους αστραγάλους της.
Το κορμί της από γαλάζια δαντέλα αναδύεται
συστραμμένο γύρω απ’ τον εαυτό του
σαν χειμωνιάτικος άνεμος !

Μτφρ: Στρατης Φάβρος
________________________________________

Arrival

And yet one arrives somehow,
finds himself loosening the hooks of
her dress
in a strange bedroom–
feels the autumn
dropping its silk and linen leaves
about her ankles.
The tawdry veined body emerges
twisted upon itself
like a winter wind . . . !

William Carlos Williams

χωρίς τίτλο

Advertisements

Between Walls

Between Walls
BY WILLIAM CARLOS WILLIAMS
the back wings
of the
hospital where
nothing
will grow lie
cinders
in which shine
the broken
pieces of a green
bottle
———————————
Ανάμεσα στους Τοίχους
στις πίσω πτέρυγες
του
νοσοκομείου όπου
τίποτα
δεν φυτρώνει κείτονται
στάχτες
που μέσα τους λάμπουν
τα σπασμένα
κομμάτια από ‘να πράσινο
μπουκάλι

when serpents bargain for the right to squirm

όταν τα ερπετά για το δικαίωμά τους να έρπουν παζαρεύουν
και ο ήλιος απεργεί της επιβίωσης για να κερδίσει το μισθό —
όταν τ’ αγκάθια βλέπουν τα ρόδα τους μ’ανησυχία
και τα ουράνια τόξα για τα γεράματα θ’ ασφαλιστούν

όταν καμιά κιχλίδα το νέο φεγγάρι δεν θα μπορεί να τραγουδήσει
αν όλες οι κουκουβάγιες δεν έχουνε εγκρίνει τη φωνή της
-και κάθε κύμα στη γραμμή των ορίζοντων υπογράφει
αλλιώς ένας ωκεανός να κλείσει θαν’ αναγκασμένος

όταν απ’ τη σημύδα η δρυς την άδεια με παρακαλετά ζητήσει
να κάμει ένα βελανίδι – οι κοιλάδες κατηγορούν τους
τα βουνά που χουν υψόμετρο – κι ο μάρτης
τον απρίλη ως σαμποτερ αρνήθει

τότε σ’εκείνη την φανταστική αθηριώδη
θα πιστέψουμ’ ανθρωπότητα (άλλ όχι ώσπου)

απόδοση Στρατής Φάβρος

 

e.e cummings
when serpents bargain for the right to squirm
and the sun strikes to gain a living wage –
when thorns regard their roses with alarm
and rainbows are insured against old age

when every thrush may sing no new moon in
if all screech-owls have not okayed his voice
– and any wave signs on the dotted line
or else an ocean is compelled to close

when the oak begs permission of the birch
to make an acorn-valleys accuse their
mountains of having altitude-and march
denounces april as a saboteur

then we’ll believe in that incredible
unanimal mankind (and not until)

1944

https://books.google.gr/books?id=Fb7wAAAAQBAJ&pg=PA158&lpg=PA158&dq=when%20serpents%20bargain%20for%20the%20right%20to%20squirm%20and%20the%20sun%20strikes%20to%20gain%20a%20living%20wage%20-&source=bl&ots=e6zNCVfJDW&sig=pvTIVz4X7JtnVIpBJApJ6mMPBkU&hl=el&sa=X&ved=0ahUKEwihl6miv7rSAhVCtBQKHcROC_IQ6AEIPjAF#v=onepage&q=when%20serpents%20bargain%20for%20the%20right%20to%20squirm%20and%20the%20sun%20strikes%20to%20gain%20a%20living%20wage%20-&f=false

 

10603272_10152768251042348_7040701443679928106_n

 

 

 

Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά Dylan Thomas

Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά
Νεκροί γυμνοί άνδρες θα γίνουν ένα
Με τον άνδρα στον αγέρα και το δυτικό φεγγάρι ·
Όταν λευκά τα κόκαλα τους ανασυρθούν και τα λευκά τα κόκαλα χαθούν,
Άστρα στον αγκώνα θα ‘χουν και τα πόδια ·
Κι ενώ τα λογικά τους χάνουν θα παραμένουν λογικοί
Κι ενώ στη θάλασσα βουλιάζουν θα αναδυθούν ξανά ·
Κι ενώ οι εραστές θα ‘χουν χαθεί η αγάπη θ’ απομένει ·
Και ο Θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία καμιά

Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά
Κάτω από της θάλασσας τ’ άγριο τ’ανέμου γύρισμα
Αυτοί που χρόνο αναπαύονταν πολύ, αφύλαχτοι στον άνεμο δεν θα πεθάνουν ·
Στα δεσμά σφαδάζοντας, καθώς παραδίνοντ’ οι κλειδώσεις,
Δεμένοι στο τροχό, και όμως δεν σπουν ·
Η πίστη στα χέρια τους θα λυγίσει στα δυό,
Μονόκεροι δαίμονες που τους τρυπούν ·
Ολότελα σχίστε τους στα δυο κι αυτοί δεν θα ληγούν ·
Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά

Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά
Δεν θα μπορούν άλλο πια οι γλάροι στ’ αυτιά τους να κλαίν
Η τα κύματα στις ακτές δυνατά να ηχούν ·
Λουλούδι όπ’ άνθισε, να μην μπορεί λουλούδι πια
το κεφάλι να τείνει στης βροχής τις ριπές ·
Τρελοί ας είναι και σαν καρφιά νεκροί
Τα κεφάλια τους τρυπούν τις μαργαρίτες ·
Tον ήλιο κεντούν μέχρι να πέσ’ ο ήλιος,
Και ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά.

Απόδοση Στρατής Φάβρος

And Death Shall Have No Dominion
By Dylan Thomas

And death shall have no dominion.
Dead men naked they shall be one
With the man in the wind and the west moon;
When their bones are picked clean and the clean bones gone,
They shall have stars at elbow and foot;
Though they go mad they shall be sane,
Though they sink through the sea they shall rise again;
Though lovers be lost love shall not;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
Under the windings of the sea
They lying long shall not die windily;
Twisting on racks when sinews give way,
Strapped to a wheel, yet they shall not break;
Faith in their hands shall snap in two,
And the unicorn evils run them through;
Split all ends up they shan’t crack;
And death shall have no dominion.

And death shall have no dominion.
No more may gulls cry at their ears
Or waves break loud on the seashores;
Where blew a flower may a flower no more
Lift its head to the blows of the rain;
Though they be mad and dead as nails,
Heads of the characters hammer through daisies;
Break in the sun till the sun breaks down,
And death shall have no dominion.

Σονέτο XVII Πάμπλο Νερούδα

Σονέτο XVII
Πάμπλο Νερούδα

Δε σ’ αγαπώ σαν ρόδο να’ σουν αλατιού, ή σαν τοπάζι,
βέλη από γαρίφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
ως αγαπιούνται σ’αγαπώ, πράγματα κάπως θολά,
μυστικά, μέσα απ την ψυχή μα και την σκιά.

καθώς φυτό που τους ανθούς του ρίχνει σ’αγαπώ,
που μέσα του κρύβει το φως εκείνων των ανθών,
και χάρις στον έρωτά σου σκοτεινό μες στο κορμί μου ζει
άρωμα κυκλωτικό που απ’ το χώμα έχει βγεί

Σε αγαπώ μην γνωρίζοντας το πώς, ούτε το πού μήτε το πότε,
σε αγαπώ ευθέως δίχως προβλήματα και δίχως περηφάνια:
έτσι σε αγαπώ γιατί δεν ξέρω με άλλον τρόπο ν’αγαπώ,

παρά μ’ ετούτον τον τρόπο όπου δεν Είμαι μήτε Είσαι,
τόσο κοντά που το χέρι σου πάνω στο στήθος μου είναι το δικό μου
τόσο κοντά που τα μάτια σου κλείνουν με τ’ονειρά μου.

Απόδοση Στρατής Φάβρος

SONETO XVII

No te amo como si fueras rosa de sal, topacio
o flecha de claveles que propagan el fuego:
te amo como se aman ciertas cosas oscuras,
secretamente, entre la sombra y el alma.

Te amo como la planta que no florece y lleva
dentro de sí, escondida, la luz de aquellas flores,
y gracias a tu amor vive oscuro en mi cuerpo
el apretado aroma que ascendió de la tierra.

Te amo sin saber cómo, ni cuándo, ni de dónde,
te amo directamente sin problemas ni orgullo:
así te amo porque no sé amar de otra manera,

sino así de este modo en que no soy ni eres,
tan cerca que tu mano sobre mi pecho es mía,
tan cerca que se cierran tus ojos con mi sueño.