ΜΑΡΣΕΛ ΠΡΟΥΣΤ σχετικά με τον Μπωντλαιρ – μετάφραση Μαριάννα Παπουτσοπούλου

« Μή εἶναι βασιλικήν ἀτραπόν ἐπί γεωμετρίαν.»

Λέγεται ότι είπε ο Ευκλείδης στον Πτολεμαίο Α’, και πως να διαφωνήσει κανείς με τον Ευκλείδη. Μήπως όμως μπορεί να υπάρξει βασιλική οδός στην ανάγνωση για τον αναγνώστη Γεωμέτρη;
Οι ορειβάτες στο Θιβέτ προσλαμβάνουν ντόπιους οδηγούς για να τους οδηγήσουν σε ασφαλή μονοπάτια. Θα μπορούσα ενδεχομένως να οδηγηθώ και σε άλλες παρόμοιες όμορφες υπερβολές όπως ότι τα μαντεία είχαν τις Σίβυλλες κ.ο.κ, οδηγημένος από την ευδαιμονική διάθεση στην γαλήνη της οποίας με έφερε απαλά η ηχώ της συνεχιζόμενης πρωινής μου ανάγνωσης στο μετρό, της επιστολής του Μ. Προύστ προς τον Ζακ Ριβιέρ όπως μεταφράστηκε από την άοκνη οδηγό στα μονοπάτια της γαλλικής ποίησης Μαριάννα Παπουτσοπούλου.
Η μεταφράστρια ανακάλεσε ωραία με τη μετάφραση της την λεπταίσθητη Σίβυλλα της πένας του Προυστ
– στην προσεγμένη έκδοση των εκδόσεων κουκούτσι πράγμα που εκτός των άλλων μαρτυράται από την έλλειψη τυπογραφικών, πλήν ενός μικρού που ανακάλυψα στο αυτί του οπισθόφυλλου όπου ένα «γεννήθηκε» έχει γίνει «γεννήθηκλε» –
Η ανάγνωση μου σημειώνει τα εξής:
Η σκέψη για τη βασιλική οδό στοιχειοθετείται από το γεγονός της μετάφρασης ενός κειμένου που μας οδηγεί στην ειδική άποψη του Μ. Προυστ στην γαλλική ποίηση όπου ο τελευταίος ανθολογεί θαυμάσιους στίχους του Κ. Μπωντλαίρ του Β. Ουγκό αλλά και άλλων μεγάλων Γάλλων ποιητών του 19ου, ποιος άραγε θυμάται τον «ευγενή Συλύ Πριντόμ», πρώτο Νόμπελ λογοτεχνίας,
εισάγοντας μέσα από την προσεκτική δίγλωσση μετάφραση των στίχων με την οποία μπορεί κανείς να διαφωνήσει, επειδή ακριβώς του δίνεται η ευκαιρία, σε μια οιονεί βασιλική οδό τον Γεωμέτρη αναγνώστη που έχοντας περάσει την γέφυρα, Pons Asinorum, σαν θα λέγαμε της εύκολης γνώσης,γεύεται τους πολυσχιδείς καρπούς της έξοχης μεταφραστικής επιμέλειας της οδηγού.
Η εργασία σταλάζει ως ένα θαυμάσιο θεωρητικό απόσταγμα της σκέψης του Μ. Προυστ.

Μια ευτυχής ματιά

uuuuu

Advertisements

Μισοΰπνι

Μισοΰπνι

Μας κατοικούν αγάπες.
αναμνήσεις των χαδιών, χέρια ανθρώπων
ματιές, αρώματα, σκιές στον Άδη`
μόνο καμμιά φορά
στο μισοΰπνι του πρωιού
σα να αδειάζει η θέση τους
και η μοναχική ζωή
ολόγυμνη από παρηγορίες
προβάλει`
δεν έχεις να της πείς
παρά μονάχα:
«σε γνωρίζω»
κι ευθύς,
σα να τρομάζουν οι καλές σκιές
σου στέλνουν τους θορύβους
της ζωής, μιλήματα
ή κελαϊδίσματα νεαρά
του ανέμου.

Μαριάννα Παπουτσοπούλου /2016

Ρόδια

Ρόδια

Οι χάντρες σπόρια του ροδιού που ξεκουκκίστηκαν
στα γόνατα της πρώτης μας χρονιάρας νύχτας
κρυφά μια-μια κατρακυλούν στα μάρμαρα κατώφλια σου
τρώνε και πίνουν στις χλωρές πηγές του νόστου συντροφιά μας.

Χάντρες που μέτρησαν φροντίδες ώριμες και ώρες των χαδιών
που παραχώσαν χέρια μητρικά, φλουριά σε αρμυρά καρβέλια.
ανακατεύουν τα τσιγγάνικα μαντάτα στα χαρτιά,
και κομπολόγι σπέρνουνε τραγούδια ξεχασμένα.

Σπόρια που πιάσαν και φυτρώσανε σε φτωχικές αυλές
χάντρες που εδωσαν στο κοκκινέλι μας θολά ρουμπίνια,
αίμα μεταλαβιά σ’ ασημοκαπνισμένο κύπελο παλιό,
κι αγίασμα που κύλησε γλυφό νερό σε μάντρες και σε ξερονήσια.

Μα οι χάντρες που εδώ κυλούν από τα μάτια σου
μιλούν για όσα μπόρεσες, για όσα χέρια αλλάζοντας σωθήκαν
κείνα που σ’ εγδαραν κρυφά, που τ’ αφησες να σε πονούν
γιατι πολύ μετρούσαν, κι όσα σού μαθαν πολύ τ’ αξίζαν..

Μαριάννα Παπουτσοπούλου

ανέκδοτο ποίημα 2014

rodia