Επικήδειος Αποχαιρετισμός

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την παρουσία σας εδώ και τη συμμετοχή σας στο πένθος μας.

Ο πατέρας μου είχε επιλέξει να ταφεί με πολιτική κηδεία
κι έτσι έπεσε σ’εμένα το βάρος του αποχαιρετισμού.

Νιώθω ξαφνικά ότι μου κόψανε τη γλώσσα
Νιώθω ότι μου λύγισαν την θέληση
Νιώθω ότι μ΄αφαίρεσαν τη δύναμη
Νιώθω ότι μου σύνθλιψαν την αντοχή
Νιώθω ότι μου κλέψαν την ψυχή

Νιώθω ότι γελάνε και χορεύουνε
Νιώθω ότι μόνος περπατώ
Νιώθω ότι έχασα ανεπίστρεπτα
Νιώθω ότι στα ψέματα βυθίστηκα
Νιώθω ότι απ’ τον άνεμο χωρίστηκα
Νιώθω ότι χαζά παραμιλώ

Νιώθω πως βροχή φέρνουν τα σύννεφα
Νιώθω εχθρούς που παραμόνευαν
Νιώθω την μοναξιά να με κρατεί
Νιώθω την αγάπη πως μου χάθηκε
Νιώθω την πλάση να μ’ εχθρεύεται
Νιώθω την ρώμη που μου χάνεται

Νιώθω τη θλίψη μου που μαίνεται
Νιώθω ένα δάσος που το κάψανε
Νιώθω ένα δάκρυ αλμυρό
Νιώθω ένα ζώο που πληγώσανε
Νιώθω τον πόνο μου καυτό
Νιώθω πατέρα μόνος και θρηνώ

Μαθιός Θαλασσινός
ανέκδοτο

Σας διαβάζω απόσπασμα από μιαν Έκθεση του ΟΗΕ : Στην Υεμένη πεθαίνει ένα παιδί κάθε 10 λεπτά από υποσιτισμό. Η Σαουδική Αραβία βομβαρδίζει ακόμη και αποστολές βοήθειας.
Θα μπορούσα να διαβάζω για ώρα αποσπάσματα σαν κι αυτό που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για την ανήκεστη τετελεσμένη σκληρότητα του κόσμου αυτού.

Σε αυτό το κόσμο πέθανε εχθές 28/11/2017 ο Πατέρας μου σε πλήρη ηθική διάσταση με αυτή την σκληρότητα

Ο πατέρας του Παππού μου από τη μεριά του πατέρα μου ήταν αγρότης από τα Βρύουλα ή Βουρλά της μικράς Ασίας. Όλες οι γιαγιάδες μου και όλοι οι παππούδες μου ήταν από τη μικρά Ασία. Σώθηκαν και μεγάλωσαν στη φτώχεια της προσφυγιάς της Αθήνας.

Ο Παππούς μου γλύτωσε το εκτελεστικό, επειδή καθώς ο πατέρας μου είπε, ξύστριζε τον αλιτζέ ενός Τούρκου αξιωματικού. Είμαστε παιδιά μιας περίεργης τύχης. Ο Τούρκος ξεχώρισε το παιδί και το έστειλε ορφανό στη φυγή για να πεθάνει 46 ετών στο Μαρκομιχελάκειο απ’ την καλή ζωή.
Η φάρα μας γλύτωσε πολλούς θανάτους αντί όμως για μίσος ανέπτυξε μια προσήλωση στη τρυφερότητα.

Τρυφερός ήταν ο πατέρας
ήταν Σύζυγος ήταν Πατέρας ήταν Παππούς
ήταν ένας άνθρωπος με βαθιά γλυκύτητα
και ανοιχτά χέρια
πέθανε φτωχός
χωρίς να βαρύνει κανέναν

Ο Πατέρας ήταν Κομμουνιστής
κι αυτό που μου δίνει ελπίδα είναι
ότι με τον τρόπο που επέλεξε να ταφεί
αναζητούσε ενδόμυχα να συναντηθεί
στα λιβάδια του άφευκτου ύπνου
με τον αγαπημένο του Αδερφό Γιώργο
που είχε κι εκείνος επιλέξει τον ίδιο δρόμο να φύγει,
τον πατέρα του που ποτέ δε χόρτασε
και τη μάνα του την κυρ’ Άννα.

Ἐδῶ ἡμεῖς οἱ νεκροὶ
παντοτινὴν εἰρήνην
ἀπολαύσαμεν, ἄφοβοι,
ἄλυποι, δίχως ὄνειρα
ἔχομεν ὕπνον. 85

Λέει ο Ανδρέας Κάλβος στις Ωδές του
ως μια ελάχιστη παρηγοριά στο Θάνατο

Θέλω να σας διαβάσω στίχους από τα
Νεκρώσιμα Ἰδιόμελα Του (Ἰωάννη Μοναχοῦ,
τοῦ Δαμασκηνοῦ), όπως είναι μεταφρασμένα στη δημοτική.
Ψάλλονται στην Εξόδιο ακολουθία

Ἦχος α´.
Ποιὰ ἀπόλαυση τῆς ζωῆς βρίσκεται ἀμέτοχη λύπης; Ποιὰ δόξα γήινη μένει σταθερὴ καὶ ἀμετάθετη; Ὅλα εἶναι ἀσθενέστερα ἀπὸ τὴν σκιὰ κὶ ἀπὸ τὸ ὄνειρο πιο απατηλά, μία ροπή καὶ ὅλα τὰ διαδέχεται ὁ θάνατος.

Ἦχος β´.
Σὰν τὸ λουλούδι μαραίνεται καὶ σὰν ὄνειρο φεύγει καὶ διαλύεται κάθε ἄνθρωπος. .

Κι ο Θάνατος δεν θα χει εξουσία καμιά
μας παρηγορεί ο Αγγλος ποιητής
Ντύλαν Τόμας

Κλείνοντας το οδοιπορικό του μικρού χαιρετισμού σας διαβάζω

Τα Επικήδεια Blues Wystan Hugh Auden (1907-1973)
σε μετάφραση Σ. Φάβρου

Των τηλεφώνων κόψτε τις γραμμές και τα ρολόγια σταματήστε,
με ένα κόκκαλο λαχταριστό το σκύλο να γαυγίζει εμποδίστε
και με τα τύμπανα τα μπουκωμένα, τα πιάνα αφού σιγήστε
Βγάλτε τα φέρετρα, τους θρηνητές να έρθουνε αφήστε

Απ’ το κεφάλι πάνω τα αεροπλάνα σε κύκλους να θρηνούν ελευθερώστε
Στο ουρανό το μήνυμα: Είναι νεκρός, να σχηματίζει ζωγραφίστε
μαύρη κορδέλα στης τελετής λευκούς περιστεριών λαιμούς να κυματίζει
Στους τροχονόμους μαύρα λινά τα γάντια να φορούν, ο κώδικας τιμής που καθορίζει.

Ήταν Βορράς και Νότος μου και Δύση μου κι’ Ανατολή
Η εβδομάδα μου η εργάσιμη και η αργία μου την Κυριακή
Το μεσημέρι μου και τα μεσάνυχτα και η κουβέντα μου και τα τραγούδια μου
Λάθος μου και πως θαρρούσα, που για πάντα η αγάπη αυτή θε να κρατούσε μου

Και τα άστρα δεν τα θέλω πια, όλα να τα σβήστε
Το φεγγάρι πάρτε, τον ήλιο λύστε
Τα δάση εξαφανίστε και τους Ωκεανούς να χύστε
Αφού τίποτα πια καλό να γίνει λέω μην ελπίστε

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει

Καλό Ταξίδι Πατέρα

Advertisements

Αλυχτώ

Είμαι ένα δαρμένο σκυλί που μυαλό δεν λέει να βάλει
και το βράδυ στο χιονιά πικρά αλυχτώ
της μοναξιάς μου το βιός και στο ντουνιά το θολό
τριγυρνώ σε ένα διάφανο μα κλειστό πεταμένο μπουκάλι

Στρατής Φάβρος 2016

Weegee-Clown (1944, New York)