στων πικρών γηρατειών την αμάχη

στων πικρών γηρατειών την αμάχη
εκαρτέρα η πείνα κι τ’ ατελειωτο άχτι
τι τα νιατα λαμπρά προμηνούσαν
και στεφάνια στην κόμη φορούσαν
της ιστορίας μαύρο αιώνες γινάτι
στον φτωχό κυκλοφέρνει πάντα την άτη
————————————————-
στων πικρών γηρατειών την αμάχη
εκαρτέρα η πείνα κι τ’ ατέλειωτο άχτι
κι αν τα νιάτα λαμπρά προμηνούσαν
της ιστορίας μαύρο αιώνες γινάτι
τι στεφάνια αν στην κόμη φορούσαν
στον φτωχό κυκλοφέρνει πάντα την άτη

11905387_10153596598774322_308881519187119735_n

φωτο: πρόσφυγες μπροστά απο τo Ελληνικό κοινοβούλιο, πηγή διαδίκτυο

Advertisements

Το ουίσκι

Παντού ένας κύκλος γνώριμων συνηθειών
η ζωή στην κανονικότητα της αποδοχές σιωπηρές
στα δόντια μου βρυγμός της μανίας ο σκοπός
καταστέλλει την ποιητικότητα του έγγαμου βίου ο ρυθμός

θέλω να μιλήσω την αλήθεια
αλλά η αλήθεια κρύπτεται φιλεί
θέλω να αγαπήσω το χειμώνα
αλλ’ η αγάπη την άνοιξη ποθεί

είμαι σε μια κατάσταση ενεή ασύστατη και εφεκτική
το νόημα ψάχνω μα εκείνο σε αλλη αυλή κατοικεί
για χάπια από μπρόκολο διαβάζω που νικούν τον καρκίνο
είναι το ξέσκισμα της σάρκας ηθικό όταν γίνεται από σκύλο;

Το ουίσκι θερίζει τον Στοππάκιους Πάπενγκας η καρδιά μου κρυώνει
και στον αρίθμητο κόσμο ένα περιστέρι ψειρίζει τα φτερά του, Ω Πόπλιε Νάσε
τον πρώτο Αθάνατο φαντάζομαι κάπου στα 2107 σε ένα ατύχημα πεθαίνει
να νικήσουμε το Θάνατο είναι μια εικασία δίχως νόημα, Ρούφα και σκάσε

Peter Henry Emerson2

Η ζωή είναι όμορφη

Η ζωή είναι όμορφη καθώς ένας λαμπρός ήλιος
ζεστά και θωπευτικά λιάζει τα ράθυμα μέλη μου
η γνώση παράδεισος και κόλαση φαντασμένος ψύλλος
εκείνος ο φίλος που το δάχτυλο κουνά και γνέφει μου

Οι αυτοεκδόσεις ματαιοδοξία και ευκαιρία ταυτόχρονα που ανώφελα ζυμώνει
όσοι περισσότεροι καθώς μιλούν μια δημοκρατική τυπογραφική χασμωδία
μένουν όμως και λεφτά σε ανάξιο κόσμο για τα πραγματικά αξιόλογα βιβλία
δεν με ενοχλεί άλλο πάρεξ της φασιστικής βίας που την ελευθερία φιμώνει

και το είναι γκαστρώνει με θάνατο ασχήμια κι ανώφελη τραγωδία
η φτώχεια αδικία και ασχήμια και ο πλούτος ανήκεστη πλέον αντινομία
-ο ιμπεριαλισμός η ολιγαρχία διαρκής αισχρή καταπιεστική δυσωδία –

βυσσοδομούν στο όμορφο μέλλον της ελεύθερης πεταλούδας
του ελεύθερου κάστορα και της αμέριμνης αθώας αρκούδας
του όμορφου συμβιωτικού μας μέλλοντος αισχρά και ίδια
και του σκύλου μου που ο ζεστός ήλιος του λιάζει τ’αρχίδια

Στρατής Φάβρος

Ανέκδοτες ρίμες

 

https://www.facebook.com/mattias.mare

Ω ! ψυχή ερωτευμένη

Της γλώσσας της τέλειας του κόσμου η εικόνα
της αίσθησης συμπλήρωμα θεωρία και νόρμα

κι η έκφραση μια τρελή επιπόλαιη πεταλούδα
που πέταξε, νέμεσις κι ελπίδα φρούδα

τέχνη θεών εικόνισμα
πόλεμε ανθρώπων νόμισμα

βία φόρεμα ορμέμφυτο, απαρέμφατο άνυσμα
στης ιστορίας το ανόσιο πλάγιασμα

ένα ποτήρι μαύρο λάβδανο χυμένο σε μια σταγόνα αψέντι
μια ασθένεια κακιά, κουσούρι μαυροτάβανο, γριμόρια σκόνεςκαι μαντέμι

Μόνη ελπίδα μιας αθώας αγάπης το χάδι
Μια μικρή δόση τρέλας ένα κορίτσι, κάποιο βράδυ

Στιγμή της αδιάφορης μοίρας η κόρη της τύχης νόθο
προσκύνημα στης αμαρτίας άσχημο τόκο

Σαν τρεχαντήρι στα δίχτυα βαστώ της ημέρας το μόχθο
Της λογικής τον αχό και της νύχτας τον πόθο

Του πύρινου κύκλου Το κλείσιμο
Του ονείρου το ανεξήγητο λύσιμο

της βίαιης στιγμής το απάντημα
της δίκαιης οργής το πάντρεμα

Τριγωνομέτρησα την ψυχή στων αιώνων το πέρασμα
μιαν απάντηση άρρητη στης πυθίας το κάλεσμα

Ω ψυχή ερωτευμένη
Γεωμετρία μαγεμένη

 

Στρατής Φάβρος 2012

 

 

To κρασί

To κρασί ήταν πάντα μια μυθολογία, γλυκά αχανής
το ταβερνάκι του Πάπα στην Κλαζομενών αρχικά
με τη διπλή σειρά βαρέλια ανάμνηση θαρρείς διαρκής
και τις παρέες των φίλων του παππού πυθαγόρεια στοά

Ο παππούς τελικά μύθος και αρχή πεθαίνει από κίρρωση
ο Στυλιανός Σεφεριάδης νομικός,εκείνος υφασματέμπορος, Μπουρντιέ ξεκίνα
ο μπαμπάς μια μυθολογία μόνος του, ούζα τσίπουρα ρετσίνες, πώρωση
ήταν μόνος στο παράδειγμα που ξεκινά ο παππούς, κρασί μόνο ρετσίνα

Ο Λευτέρης ολμιστής του ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά στο Βύρωνα
μάγκας ψαράς στη Βαρβάκειο έπινε ούζο Μυτιληνιό πρώτο
και ο πατέρας που του Λευτέρη από μάνα ανιψιός, στο επέκεινα
το Μπίμπη άλλον παππού μελετά στο μεζέ και στο νόστο

Και πως τα φέρνει η τύχη η πονηρή, ζωής απροσδιόριστη εικασία
και μαθαίνω το 2001 να πίνω κρασιά εμφιαλωμένα
θες η τρυφή, η ανοησία μου, η εύκολη με δανεικά ζήση, του νου παραπληγία
εγώ παράδοξος γιος φιλόδοξου μα γεννημένου εργάτη, στα χαμένα

Πίνω χρόνια τώρα του θανάτου φτηνιάρικια κλεισμένα
θυμάμαι κείνο απ τα πρώτα που χα πιει από τα Σπάτα
με τις τανίνες ζωντανές που μούδιαζαν τη γλώσσα και άνοιγαν τα μάτια
το κτήμα δε θυμάμαι πια μα ήταν επισκέψιμο στα χρόνια με το χρήμα

Και πίνω απόψε ένα του Μπαμπατζημόπουλου που η ετικέτα γράφει
2008, το τέλειωμα του μια πεθαμένη γεύση από γαρύφαλλο
που πάντα όταν γευόμουνα ένιωθα πως απογοητευόμουνα, κι ας κρατάει
το μαρκετνγκ, το φαντασιακό του προλεταριάτου, πάει περίπατο

Της προσδοκίας μου το μεθυσμένο κτήμα, λαβώθηκε ελαφρά
κι ανακρούει πρύμνα της μέθης η λαγνεία και τα λόγια τα παχιά
αλλά σκέφτομαι υπάρχει λόγος που λαϊκά τραγούδια ακούω
και πως στον έρωτα γυναίκες με μπούτια τροφαντά ζητάω να κρατάω

Και τώρα που ο γύρος του θανάτου στη ζήση ολοένα γυρνά
και λίγα μάθαμε και λίγα αποκτήσαμε στης βουής γιουρούσια θολά
τώρα είναι που κατάλαβα πως γι αυτό με μικρά ευχαριστιέμαι, γιατί
οι δρόμοι μου όλοι μικρά μελετούσαν σε ενδελέχεια υπαρκτική