στων πικρών γηρατειών την αμάχη

στων πικρών γηρατειών την αμάχη
εκαρτέρα η πείνα κι τ’ ατελειωτο άχτι
τι τα νιατα λαμπρά προμηνούσαν
και στεφάνια στην κόμη φορούσαν
της ιστορίας μαύρο αιώνες γινάτι
στον φτωχό κυκλοφέρνει πάντα την άτη
————————————————-
στων πικρών γηρατειών την αμάχη
εκαρτέρα η πείνα κι τ’ ατέλειωτο άχτι
κι αν τα νιάτα λαμπρά προμηνούσαν
της ιστορίας μαύρο αιώνες γινάτι
τι στεφάνια αν στην κόμη φορούσαν
στον φτωχό κυκλοφέρνει πάντα την άτη

11905387_10153596598774322_308881519187119735_n

φωτο: πρόσφυγες μπροστά απο τo Ελληνικό κοινοβούλιο, πηγή διαδίκτυο

Advertisements

Το ουίσκι

Παντού ένας κύκλος γνώριμων συνηθειών
η ζωή στην κανονικότητα της αποδοχές σιωπηρές
στα δόντια μου βρυγμός της μανίας ο σκοπός
καταστέλλει την ποιητικότητα του έγγαμου βίου ο ρυθμός

θέλω να μιλήσω την αλήθεια
αλλά η αλήθεια κρύπτεται φιλεί
θέλω να αγαπήσω το χειμώνα
αλλ’ η αγάπη την άνοιξη ποθεί

είμαι σε μια κατάσταση ενεή ασύστατη και εφεκτική
το νόημα ψάχνω μα εκείνο σε αλλη αυλή κατοικεί
για χάπια από μπρόκολο διαβάζω που νικούν τον καρκίνο
είναι το ξέσκισμα της σάρκας ηθικό όταν γίνεται από σκύλο;

Το ουίσκι θερίζει τον Στοππάκιους Πάπενγκας η καρδιά μου κρυώνει
και στον αρίθμητο κόσμο ένα περιστέρι ψειρίζει τα φτερά του, Ω Πόπλιε Νάσε
τον πρώτο Αθάνατο φαντάζομαι κάπου στα 2107 σε ένα ατύχημα πεθαίνει
να νικήσουμε το Θάνατο είναι μια εικασία δίχως νόημα, Ρούφα και σκάσε

Peter Henry Emerson2

Η ζωή είναι όμορφη

Η ζωή είναι όμορφη καθώς ένας λαμπρός ήλιος
ζεστά και θωπευτικά λιάζει τα ράθυμα μέλη μου
η γνώση παράδεισος και κόλαση φαντασμένος ψύλλος
εκείνος ο φίλος που το δάχτυλο κουνά και γνέφει μου

Οι αυτοεκδόσεις ματαιοδοξία και ευκαιρία ταυτόχρονα που ανώφελα ζυμώνει
όσοι περισσότεροι καθώς μιλούν μια δημοκρατική τυπογραφική χασμωδία
μένουν όμως και λεφτά σε ανάξιο κόσμο για τα πραγματικά αξιόλογα βιβλία
δεν με ενοχλεί άλλο πάρεξ της φασιστικής βίας που την ελευθερία φιμώνει

και το είναι γκαστρώνει με θάνατο ασχήμια κι ανώφελη τραγωδία
η φτώχεια αδικία και ασχήμια και ο πλούτος ανήκεστη πλέον αντινομία
-ο ιμπεριαλισμός η ολιγαρχία διαρκής αισχρή καταπιεστική δυσωδία –

βυσσοδομούν στο όμορφο μέλλον της ελεύθερης πεταλούδας
του ελεύθερου κάστορα και της αμέριμνης αθώας αρκούδας
του όμορφου συμβιωτικού μας μέλλοντος αισχρά και ίδια
και του σκύλου μου που ο ζεστός ήλιος του λιάζει τ’αρχίδια

Στρατής Φάβρος

Ανέκδοτες ρίμες

 

https://www.facebook.com/mattias.mare

Ω ! ψυχή ερωτευμένη

Της γλώσσας της τέλειας του κόσμου η εικόνα
της αίσθησης συμπλήρωμα θεωρία και νόρμα

κι η έκφραση μια τρελή επιπόλαιη πεταλούδα
που πέταξε, νέμεσις κι ελπίδα φρούδα

τέχνη θεών εικόνισμα
πόλεμε ανθρώπων νόμισμα

βία φόρεμα ορμέμφυτο, απαρέμφατο άνυσμα
στης ιστορίας το ανόσιο πλάγιασμα

ένα ποτήρι μαύρο λάβδανο χυμένο σε μια σταγόνα αψέντι
μια ασθένεια κακιά, κουσούρι μαυροτάβανο, γριμόρια σκόνεςκαι μαντέμι

Μόνη ελπίδα μιας αθώας αγάπης το χάδι
Μια μικρή δόση τρέλας ένα κορίτσι, κάποιο βράδυ

Στιγμή της αδιάφορης μοίρας η κόρη της τύχης νόθο
προσκύνημα στης αμαρτίας άσχημο τόκο

Σαν τρεχαντήρι στα δίχτυα βαστώ της ημέρας το μόχθο
Της λογικής τον αχό και της νύχτας τον πόθο

Του πύρινου κύκλου Το κλείσιμο
Του ονείρου το ανεξήγητο λύσιμο

της βίαιης στιγμής το απάντημα
της δίκαιης οργής το πάντρεμα

Τριγωνομέτρησα την ψυχή στων αιώνων το πέρασμα
μιαν απάντηση άρρητη στης πυθίας το κάλεσμα

Ω ψυχή ερωτευμένη
Γεωμετρία μαγεμένη

 

Στρατής Φάβρος 2012

 

 

To κρασί

To κρασί ήταν πάντα μια μυθολογία, γλυκά αχανής
το ταβερνάκι του Πάπα στην Κλαζομενών αρχικά
με τη διπλή σειρά βαρέλια ανάμνηση θαρρείς διαρκής
και τις παρέες των φίλων του παππού πυθαγόρεια στοά

Ο παππούς τελικά μύθος και αρχή πεθαίνει από κίρρωση
ο Στυλιανός Σεφεριάδης νομικός,εκείνος υφασματέμπορος, Μπουρντιέ ξεκίνα
ο μπαμπάς μια μυθολογία μόνος του, ούζα τσίπουρα ρετσίνες, πώρωση
ήταν μόνος στο παράδειγμα που ξεκινά ο παππούς, κρασί μόνο ρετσίνα

Ο Λευτέρης ολμιστής του ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά στο Βύρωνα
μάγκας ψαράς στη Βαρβάκειο έπινε ούζο Μυτιληνιό πρώτο
και ο πατέρας που του Λευτέρη από μάνα ανιψιός, στο επέκεινα
το Μπίμπη άλλον παππού μελετά στο μεζέ και στο νόστο

Και πως τα φέρνει η τύχη η πονηρή, ζωής απροσδιόριστη εικασία
και μαθαίνω το 2001 να πίνω κρασιά εμφιαλωμένα
θες η τρυφή, η ανοησία μου, η εύκολη με δανεικά ζήση, του νου παραπληγία
εγώ παράδοξος γιος φιλόδοξου μα γεννημένου εργάτη, στα χαμένα

Πίνω χρόνια τώρα του θανάτου φτηνιάρικια κλεισμένα
θυμάμαι κείνο απ τα πρώτα που χα πιει από τα Σπάτα
με τις τανίνες ζωντανές που μούδιαζαν τη γλώσσα και άνοιγαν τα μάτια
το κτήμα δε θυμάμαι πια μα ήταν επισκέψιμο στα χρόνια με το χρήμα

Και πίνω απόψε ένα του Μπαμπατζημόπουλου που η ετικέτα γράφει
2008, το τέλειωμα του μια πεθαμένη γεύση από γαρύφαλλο
που πάντα όταν γευόμουνα ένιωθα πως απογοητευόμουνα, κι ας κρατάει
το μαρκετνγκ, το φαντασιακό του προλεταριάτου, πάει περίπατο

Της προσδοκίας μου το μεθυσμένο κτήμα, λαβώθηκε ελαφρά
κι ανακρούει πρύμνα της μέθης η λαγνεία και τα λόγια τα παχιά
αλλά σκέφτομαι υπάρχει λόγος που λαϊκά τραγούδια ακούω
και πως στον έρωτα γυναίκες με μπούτια τροφαντά ζητάω να κρατάω

Και τώρα που ο γύρος του θανάτου στη ζήση ολοένα γυρνά
και λίγα μάθαμε και λίγα αποκτήσαμε στης βουής γιουρούσια θολά
τώρα είναι που κατάλαβα πως γι αυτό με μικρά ευχαριστιέμαι, γιατί
οι δρόμοι μου όλοι μικρά μελετούσαν σε ενδελέχεια υπαρκτική

 

 

Μια γελώ και μια κλαίω

Μια γελώ και μια κλαίω
μια πονώ και μια λέω
καθώς στο μικρό της στιγμής αναπνέω
και θυμούμαι πως κάποτε
είχα και γι αυτό έναν πόνο να λέω
Στον έρωτα της αλήθειας σου λέω
προσηλώνομαι απλά δίχως τέλος κι αρχή
δίχως σχήμα και πίστη με ερωτήματα πλήθη
και γιορτάζω, ομνύω τον ατελεύτητο βίο
Και δεν είναι αυτό ηδονή ή λαγνεία
είναι πίστη βαθιά σε μια ανθρώπινη, θεία παιδεία
ανέκδοτο

 

Εθνική εορτή

Εθνική εορτή

Πρέπει να δώσω ετικέτες πάρε δώσε πάρε δώσε σε εορτή μαζική
πουλάμ αγοράζουμ κυρίες και κύριοι μαιμούδες κανάγιες και τράγοι
μπανάλ ταρατατζουμ εορταστικά σε εορτή εθνική όλοι μαζί

εγώ ο γύφτος με το βεσπάκι και τα τζιτζιράκια
μαζί με την Ακανέ και τον Γρηγόρη απ την Αιθιοπία
στο υπόγειο, τη ζωή τη ζούμε σα γαβράκια

ο χωροφύλακας με τη μανικιουρίστα του τρίτου και τα δυό τους
παιδιά, ολημερίς σκούζουν αφού ποτέ δεν βρήκαν το θεό τους

ο ασφαλίτης με την καθωσπρέπει κυρία του τετάρτου
σιωπηρές πράξεις άκρα του τάφου σιωπή
λιβανιστήρια και αστυνομικές διατάξεις εθνικής τάξης

ο δεξιός νοικοκύρης υιός στρατηγού πρώην επιχειρήσεων σύμβουλος
με την δευτέρα του σύζυγο εικαστικό στους τοίχους πίνακες πιάνο μαραμέ
μοναχοί τους στον έβδομο και στο σπίτι πράσινη ησυχία της λήθης προάγγελος

ο παπάς με την παπαδιά και τα τέσσερα τους παιδιά
με τον ψιλικατζή και την ψιψίνα, στο δεύτερο γρικούν ελληνικά
χαμένοι σε ακατανόητους συμβολισμούς του καθενός τα σπιτικά

Ο γιατρός του Γενικού κρατικού με τη δημαρίτισα δικηγόρο στον πέμπτο
υψηλές της νόησης αρετές το σπίτι κυκλώνουν μα του στερουν τ’οξυγόνο

κι η φοιτήτρια και δασκάλα χορού στο ίδιο όροφο τη ζωή ανασαίνει φιλήδονα
για του ματιού τη θαλπωρή με τα διαφανή βρακάκια σουλατσάρει ανόρεκτα

ο συνδικαλιστής του ΚΚΕ με την κοκόνα του και ο μανάβης
με την Πόπη στον πρώτο, χασμωδία γνωστή της οδού Νιόβης

Η κυρία έφορος μετά του συζύγου φοροτεχνικού στον έκτο
Ο υδραυλικός και η μαμά του στο ισόγειο μ’ένα σπαρματσέτο

οι παππούδες του τετάρτου στο δεύτερο διαμέρισμα ιδιοκτησίας των του τρίτου
η πουκαμισού με το γιο και τον λεσχιάρχη γκόμενο στο ρετιρέ της αβύσσου

Λέμε η κοινωνία είναι σε αφασία
Μια παρέλαση πήγα να δω, το πουλάκι μου δηλαδή
Το Λευτεράκι μου που τα ματάκια του ανοιχτά σε αθώα απορία

Λέμε είναι η κοινωνία σε δυσαρμονία
Η υπάλληλος στην εφορία ξεφυσά με αγωνία
για τις εφτά ρημάδες της βεβαίωσης γραμμές η κυρία

Ο Τύπος η της λεπτομέρειας θηριωδία
σκοτώνει, στα φτερά του αν σε πιάσει
φρικτά σκαιά και μαύρα φτερά σε παγώνει

Περνούν οι επίσημοι Ψηλοί κοντοί χοντροί
άσχημοι καλοβαλμένοι ροδαλοί ξερακιανοί
μιας άγνωστης μου φυλής σε εορτή αμφίσημη

Κι εγώ στου Βοριά τα πρώτα παγωμένα φουσάτα
στέκομαι με μαύρα γυαλιά τις σκέψεις μου σάμπως
πως κρύβω από διάνοιες ανύπαρκτες στα δικά μου καράβια

Κι εκείνη από μιας φοβίας λες πιασμένη τον κόμπο
στο δρόμο βλέπει και μιλά δίχως σκέψη
για το Θέμη και το είναι και την εμπειρία και τ’ όλο

Ω του Θεού μυστήριο στης ζωής της τον μόλο

Και συνεχίζει αυτή η πολύχρωμη μεταξοτυπία
ολοένα να διπλούται και να ξεδιπλούται μ΄αρμονία
δίχως καθώς η επιστήμη μας λεει μια εναρμονισμένη θεωρία

Στρατής Φάβρος

Photo  Don McCullen