Δεν μπορούν όλα στο πόπολο να είναι προσιτά

Δεν μπορούν όλα στο πόπολο να είναι προσιτά

ο άνθρωπος τιμά αλίμονο  την καταγωγή του

από τα ζώα και απ’ την εκεί ανάλλαχτη δομή της εξουσίας

στην κοινωνία από την α-νόητη φύση την βγαλμένη


Και 30 χιλιάδες χρόνια πολιτισμού από τις πρώτες

στ’ ανήλιαγα βάθη σπηλαιογραφίες

δεν φτάνουν να ξεπλύνουν εκατοντάδες χιλιάδες

και εκατομμύρια φυσικής βαρβαρότητας


αν μιλάμε λοιπόν για νομοτέλεια

καλύτερα να μιλούμε για μια νομοτέλεια

της βαρβαρότητας και της ανισότητας

του πιθήκου που σκοτώνει τον πίθηκο


για να χει ελεύθερο στις θηλυκές

το εγωιστικό γονίδιο να πρυτανεύσει

στο αίμα να πνιγεί η χαρά, στη λήθη

να πορευτούν τα δικαιώματα κι η ισότητα


Δεν μπορούν στο πόπολο λοιπόν

να είναι όλα προσιτά

μα όσα μπορούν θα πρέπει και να είναι

γιατί αυτά δημιουργούν μιαν άλλη ελευθερία


μιαν άλλη τάξη πνευματική κι ιστορική

μιαν άλλη νομοτέλεια

μια νομοτέλεια νέα της ισότητας

και του πολιτισμού που είν ακόμη νέος.


Γι αυτό Λόγιοι κι άνθρωποι των γραμμάτω

κοιτάξτε σαν θα γράφετε, τ αυτί σας να γυρίζετε

σαν του ανθρώπου να ακούει, κειίνος που είναι

ο βαρκάρης σας , κείνος ο από τη λήθη λυτρωτής σας

H Ελάδα (αγρίκισα να πι)

«Ciudi nella tua anima la Grecia»

H Ελάδα (αγρίκισα να πι)

το τούρκικο

χιλιάρμενο, το στρατεβμα παρεκι

το μισολογι το μικρό χορίς βοιθια στεκι

Στίχοι με τη γραφή του Σολωμού από : 

Ελεύθερoι Πολιορκημένοι

[ Β Σχεδίασμα ]

Τα Ιταλικά Περικείμενα

Εισαγωγή Μετάφραση Διομηδης Βλάχος

Εκδόσεις Γαβριηλίδης

____________________________________________________________________

Νομίζω ότι Ο Σολωμός καταγράφει την προφορικότητα της εποχής του μέσα στις ιταλικές φόρμες δημιουργεί έτσι μια καινούργια εντελώς ιδιοσυγκρασιακή γλώσσα αμόλευτη από λόγια στοιχεία της εποχής του μια γλώσσα Ελεύθερη όπως το φρόνημα του Σολωμού. Οφείλουμε την Εθνική μας ποίηση σε ένα γλωσσικό παράδοξο.

Στράτής Φάβρος

Facebook

Ρόδο της λύπης  και της λησμονιάς

Τραγούδι ημιτελές

Ρόδο της λύπης  και της λησμονιάς

Με το χρόνο ψηλώνει το φράγμα της λήθης

αδύναμες οι εικασίες μας μπρος στο επέκεινα

οι αριθμοί κάμαν πάλι τη δουλειά τους

Aπ’ το φράχτη των Ηλυσίων θα σε βλέπω Αναξίμανδρε

πρόσφυγας στη χώρα του ωραίου θανάτου

μ’άγνωστο κλέος κατακείμενος στου κανενός τη χώρα

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Όσα ξενύχτησα στην χώρα εκείνη θα χαθούν

Κι όσα αξίζαν νέον ικέτη θα ζητούν

Δεν θα μου πέμπεις και μήτε θα μηνάς

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Μιαν αδιόρατη επιθυμία θα χεις για  ζωή

Μια λύπη καρφωμένη θα χω που θα ναι φυλακή

Ρόδο της λύπης και της λησμονιάς

Θολώνει η ζωή κι ο ερωτας φονιάς

Facebook

H ποιητής

H ποιητής βρίσκεται πάντα σε μια κατάσταση τεταμένης ευαισθησίας υπερβάλλουσας ελπίδας και δραματικής ήττας, έτσι φαντάζομαι την ποίηση και το υποκείμενο που την επιδιώκει.

_________________________________________________________________________

Στην μυθώδη άγνωστη Λυ_Πη

Αναθυμούμαι το μαγευτικό γυμνό γλυπτό της

τα φιλήδονα γεμάτα άγρια προσμονή χείλη τη

Το στήθος της αρμονική Υπερβολή

με ρόδο πορφυρό στην κορυφή

Το κορμί της υπέρκομψο τόξο

τανυσμένο, γλυπτό του Μπερνίνι

Τον πολιτισμό της ηδονής, την τέχνη

του έρωτα της, υπόδειγμα θυμούμαι

Tον πόθο της που άχραντα μέ λουζε

με τη δύναμη του μήποτε πραγματικού

____________________________________________________________________

Η Ποιητής είναι σαν γράφει μια ξεχασμένη νυχτοπεταλούδα

που βλέπει ονείρατ’ ανείπωτα για τον κόσμο που μέλλεται,

κάποτε τα ρήματά του φαντάζουν γραφικά και μόνον

πολύ αργότερα ίσως όταν είναι βέβαια πολύ αργά

κείνα παίρνουν σχήματα ανάμεσα στα σχήματα του κόσμου

και φανερώνεται η κοφτερή διαύγεια του πνεύματος του

να μιλήσει για την αλήθεια του όντος με μια γλώσσα

που κατανοεί την ομορφιά του παρόντος.

Ρόδα ελπίδας ένα σονέτο παραίτησης ~ Στρατής Φάβρος

Προοίμιον

Κυλάω από το καθαρό ποτάμι
κλέβω από λόγια που ρίζωσαν
γιατί σε όλες τις πιο τρυφερές σου στιγμές
ήταν τα χέρια μου μέσα στα δικά σου
ήμουν, είμαι παντοτινός δίχως να είμαι
τρυφερός σαν αγέρι
δροσερός σαν την χλόη
θα σε γνωρίσω στην τρυφερότητα
θα σε αφήσω να με πληγώσεις
γιατί μόνο πληγώνομαι
και από το αίμα μου ανθίζουν
ρόδα ελπίδας

Αφροδίτες 2016

Στην Λου

Δείτε την αρχική δημοσίευση