Poetry Aesthetic Ethics – Η Ποίηση ως Αισθητική ηθική ( Από την ποίηση ως το τέλος της γλώσσας )

Poetry Aesthetic Ethics – Η Ποίηση ως Αισθητική ηθική
( Από την ποίηση ως το τέλος της γλώσσας )
Μια απόπειρα προς μιαν Αναρχική ποιητική Πολιτεία

«K᾿ ὅταν τὸ ἐσπέριον ἄστρον
ὁ οὐρανὸς ἀνάπτῃ,
καὶ πλέωσι γέμοντα ἔρωτος
καὶ φωνῶν μουσικῶν
θαλάσσια ξύλα· »
Α.Κάλβος

Η ομάδα είναι ένα αναρχικό ποιητικό κύτταρο, αναπνέουμε έναν διαλεκτικό δημοκρατικό ρομαντισμό. Είμαστε συνεπώς ελεύθεροι να πράττουμε με βάση αυτήν την υποκείμενη αισθητική πολιτική ηθική.

Έχουμε τη θέση ότι η αισθητική ηθική των κειμένων διαμορφώνει συνειδητά ή ασυνείδητα την υποκειμενική αισθητική. Πιστεύουμε ότι ο δρόμος της ποίησης και των κειμένων εν γένει είναι εν τέλει ο δρόμος της αισθητικής ηθικής μας. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από ανάγνωση και επιστροφή. Δεν υπάρχουν άλλες φιλοδοξίες πέραν του να απολαμβάνουμε ενίοτε τα κείμενα ακροαματικά

Η ομάδα έχει επίσης ξεκάθαρη πολιτική θέση αλλά αυτή χάνεται μέσα στην αγωνία να βαθύνουμε την αναγνωστική και ποιητική εμπειρία μας να στοχαστούμε την ολιστική θέση των ποιητικών κειμένων και στο πως αυτά διαμορφώνουν την αισθητική ηθική μας.

Πήλινα παιχνίδια του χρόνου, με πνοή και έρωτα, διακινούμε τις ελαφρές αυταπάτες μας ως το τέλος της ύπαρξης.
Μας παρακινώ να αφεθούμε στην ποίηση και το βίωμα της.

Θα ήθελα να παρακαλέσω τους νέους φίλους της ομάδας να διαβάζουν τα κείμενα που συνοδεύουν τη φωτογραφία του γκρουπ για να ενημερώνονται για τις αισθητικές αρχές που διέπουν το ποιητικό βίωμα που μας εμπνέει.

Είναι φυσικά δεκτές αντιγνωμίες και προτάσεις. Παρακαλώ τέλος να μην υπερβάλλετε στον ενθουσιασμό της στιγμής με πλήθος αναρτήσεων σας ώστε να μην καταργείται η δυνατότητα όλων να εκφραστούν.

Στρατής Φάβρος – Η Ποίηση ως Αισθητική Ηθική –

Advertisements

Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο/ Σονέτο

Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο
Σονέτο

Πασχίζουμε να αδράξουμε το νήμα
στο νόημα να βάψουμε το γέρμα
πώς να σβήσεις τα σημάδια με το έκπαγλο ντύμα
που είναι εσύ ταυτότητας βάμμα στο αίολο τέρμα

Μυστήριας συνθήκης αγώνες το στεφάνι χαρίζουν
Ένα βήμα μπρος δυο βήματα πίσω
Της ζήσης οι αμφίσημες ροπές σε ταλανίζουν
σε τούτο το μαύρο αλώνι θα σε βρει ο χάροντας ίσως

Τι να πεις τι να πω γι άλλης μιας μέρας τον δίχως αιτία παλμό
Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο και στην αισχύνη μόνος θα μπεις
Ότι κι αν πουν την εμπειρία για ένα μονάχα δίνει εγώ

Ω του νόμου εσείς μαχητές της δικαιοσύνης σφαχτάρια τυφλά
Ο ήλιος που ζητάτε ξεραίνει την ύπαρξη στο απόλυτο του αδίκου λευκό
Στ’ άλμπουρα τώρα μαύρα της θλίψης σηκώνονται μόνο πανιά

Σ. Φάβρος

Μάρτιος 2015

———————————

Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο
Σονέτο

Ν’ αδράξουμε πασχίζουμε το νήμα
στο νόημα να βάψουμε μήπως το γέρμα
πώς να σβήσεις τα σημάδια με έκπαγλο ντύμα
που είναι εσύ ταυτότητας βάμμα σ’ αίολο τέρμα

Μυστήριας συνθήκης αγώνες το στεφάνι χαρίζουν
Ένα βήμα μπρος δυο βήματα πίσω
Της ζήσης οι αμφίσημες ροπές σε ταλανίζουν
σε τούτο το μαύρο αλώνι θα σε βρει ο χάροντας ίσως

Τι να πεις τι να πω γι άλλης μιας μέρας τον δίχως αιτία παλμό
Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο και στην αισχύνη μόνος θα μπεις
Ότι κι αν πουν την εμπειρία για ένα μονάχα δίνει εγώ

Ω του νόμου εσείς μαχητές της δικαιοσύνης σφαχτάρια τυφλά
Ο ήλιος που ζητάτε ξεραίνει την ύπαρξη στο απόλυτο τ’ αδίκου λευκό
Στ’ άλμπουρα τώρα μαύρα της θλίψης σηκώνονται μόνο πανιά

Σ. Φάβρος

Μάρτιος 2015
Διορθώσεις Δεκέμβριος 2017

το μέσο του λόγου

Η Ηρακλείτειος Ροή, the Argument of Flux, η ροή της Οργόνης, μας πως ήταν σίγουρος για οτιδήποτε πέραν της απελπισίας του για την απαράλλακτη των πραγμάτων υφή, αφού όλοι μες στο καβούκι τους καίγονταν καθώς ο χρόνος αυτή η παραισθητική φούσκα κυλούσε αδιάκοπα, κι έψαχνε πάντα εκείνο το Δῶς μοι πᾶ στῶ,

Όλοι με το δικό τους σκοπό, ειδικά κάτι σαν εκείνους που δεν δεν ορρωδούν προ ουδενός, ο κοινός νους ανερμάτιστος να κοιτά αποσβολωμένος, όταν βαριά τα χάλκεα του φόβου δίχτυα το δόλο επλέκαν,

Είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς το σημείο που στέκεσαι και τις δυνατότητες που έχεις ως προς τη συνθήκη στην οποία βρίσκεσαι κάθε φορά. Οι λαϊκές παροιμίες παρά την ραγδαία αλλαγή των συνθηκών είναι στην πυκνότητά τους σωστές. ΜΑΛΑΚΊΕΣ, ΜΑΛΑΚΙΕΣ σου λέω,

Αξίζει να σιωπάς και ν’ ακούς τον αγέρα πριν σπεύσεις να ξιφουλκήσεις, όχι γιατί θ’ αδικήσεις αλλά γιατί μόνον οι πωρωμένοι εγκληματίες είναι πραγματικά σοφοί, γνώστες των καπρίτσιων της στιγμής και της ανοησίας των ανθρώπων, μόνον εκείνοι καβάλα στον οίστρο της χυδαιότητας δεν αντιμετωπίζουν τον φυσικό δισταγμό της απόφασης.

Δεν μπορεί παρά να υπάρχει βαθύτατος αιτιώδης λόγος που κρατά την γραφή έξ’ απ’ τη λήθη, γιατί βέβαια υπάρχουν πολλοί λόγοι για να φλυαρεί κανείς. Αυτόν οραματίζεται.

Δεν είχε συμφέροντα ούτ’ ελπίδες εναποθέσει σε κανέναν και δεν φοβόταν συνεπώς κανέναν. Δεν θα μιλούσε άλλο, το κάθε μας βήμα μας πηγαίνει πιο βαθιά στο δρόμο που έχουμε διαλέξει να τραβάμε.

Η διαρκής αντίσταση με το μέσο του λόγου και την πειθώ σε μια οιονεί Ελεύθερη δημοκρατική διαπάλη είναι ο δρόμος της απόφασής του.

Τι ναν’ ο έρωτας ρωτούν

Του άξιζε μόνο του να βγεί πέρα απ τον Μυρτία
είμαι μικρός και χαίρομαι τον έρωτα Σοφία

Τι ναν’ ο έρωτας ρωτούν τα πλήθη όλου του κόσμου
μα είν΄ο έρωτας αυτός που γεύση δίνει φως μου
στης ζήσης μας τ΄αδιάκοπο σύρε και πηγαινέλα

μα πέρα από τον έρωτα υπάρχει η αγάπη
που είν’ η ζωή κι η γλύκα της το ήσυχο ραχάτι

Δώσε μου μια γλυκάλμυρη ρουτίνα για την μέρα
κι έρωτα μια ή δυο στον χρόνο παραπέρα
να ναι η ζωή χωρίς βραχνά και πόνο και γινάτι
να ροβολάμε ξέγνοιαστα στις ρούγες και στα πλάτη

http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=77&cat=1

διατάξεις των νόμων της γραφής

Σημασία δεν έχει αν ένα γραπτό τηρεί
τις διατάξεις των νόμων της γραφής
ούτε αν εμπίπτει σε μια γνωστή ταξινόμηση
ούτε αν τα μορφολογικά του χαρακτηριστικά
μας επιτρέπουν να πούμε ή να μην πούμε γι αυτό
αυτά είναι όλα εκεί για την σχολαστική της τέχνης διάσταση
σημασία έχει μόνον αν τα λάβαρα σηκώνει της διάνοιας
κι αν του συναισθήματος κινεί τη ροή

Αν μόνον Αν για τη σκέψη μόνον
εξασφαλίζονταν για όλους μια καλή κατοικία
ένα σπίτι να φυλάει τα όνειρα
κι οι δήμοι κείνα τα σερνάμενα κάτεργα
των δημοτικών τελών της ΔΕΗ
επένδυαν συστηματικά στις τέχνες
μικρές βιβλιοθήκες ανάγνωσης μουσικής
ζωγραφικής ποίησης λογοτεχνίας θεάτρου
για όλους τους δημότες
και σε ένα δύο καλά γηπεδάκια
θα χαμε αίφνης μικρές εγκιβωτισμένες
ουτοπίες στο μεγάλο γκρίζο χειμώνα
του καπιταλισμού τον χειμώνα βαρύ
Κι αν λέω αν οι Αριστεροί της Δημοκρατίας
ανοίγαν ένα διάλογο που είναι διαρκώς κλειστός
με τη συστηματική επιδίωξη σε κάθε γειτονιά
της δημοκρατίας των πολιτων
να καταλάβουμε αδελφέ τι μας συνέβη
και τι μας συμβαίνει ερήμην μας
λέω αν

έχει η Ελλάδα ευτυχώς μεγάλο καλοκαίρι
κι είν’ ετσι έξω καλύτερ’ απο μέσα
ειναι μια παρηγοριά για των συστημάτων τη σκληρότητα
η σκέψη πως ο τόπος είναι συμπονετικός

ποίηση και η αυτοαναφορά

Η ποίηση δεν είναι το δικαστικό το σώμα
η ποίηση δεν είν’ η ακαδημία
η ποίηση δεν είναι το Λονδον σκουλ οβ εκονομικς
δεν είναι καν η ποίηση δια το ωραίον της γνώμης
η ποίηση δεν ειναι φυσικά φιλοσοφία
η ποίηση δεν είναι καν θρησκεία
η ποίηση δεν είναι ερωμένη
την ποίηση μην την κάνετε δια την ειμαρμένη
η ποίηση δεν είναι μια ωραία κυρία
η ποίηση δεν είναι φούμαρα και κορδέλες σ’ ωραία πεδία
η ποίηση δεν τελειώνει ούτ’ αρχίζει
η ποίηση δεν καθορίζει
η ποίηση ποίηση είναι και γελά
η ποίηση δεν είναι λίστα ονομάτων
η ποίηση δεν είναι ευπώλητες παρουσιάσεις
και κλέος μοδάτων
η ποίηση δεν είναι απλή ιστορία
η ποίηση επίσης δεν είναι μια ιστορία
η ποίηση δεν είναι κείνο ή τ’ άλλο
η ποίηση δεν είναι το δικό σου ή το δικό μου
η ποίηση δεν είναι ο θρόνος
δεν είναι καν ο Σολωμός και ο Καβάφης μόνος
η ποίηση δεν είναι έρωτας ή μόνο πόνος
η ποίηση δεν εξαντλείται διότι δεν είναι
η ποίηση δεν είναι δεν είναι κι όλα είναι
η ποίηση δεν είναι μια χοντρή κυρία
Χρειάζεται κάποια ψυχραιμία

13767244_10154289735947348_5601085039243293900_o

House at Dusk, 1935 by Edward Hopper

Επίκαιρα

Αμετανόητος με τα πεσμένα δόντια
και το χωλό βάδισμα
εμφανίστηκε ο γέροντας κι αδικημένος
από παλιότερες κάτι ψιθυρίζει ρητορείες
στο στόμα του το τωρινό
μοιάζανε τόσο κωμικές οι ρητορείες οι παλιές
που με πνίξαν τα δάκρυα
για της μοίρας κάποτε όλων την άκρια
στον κύκλο της άτης δεν καταλαβαίνει
πως η ώρα του πάθους
άλλη απ’ αυτή, την ώρα του μάθους

—————————-

36 Χρόνια στον Σεισίδη
που τ’ αποτύπωμα του
η εξουσία κραδαίνει
σύμβολο σκοτεινό
θα μένει ο χειρισμός
ο αποφασισμένος της εξουσίας
πνιγηρός δεσμός
36 Χρόνια κι εμείς
τα λέμε ακόμα στα σαλόνια

——————————–

Κοιτούμε πάντα τους μεγάλους θηρευτές
την όρκα φάλαινα ή το λιοντάρι
μα ίδια όλοι είν’ αδυσώπητοι οι θηρευτές
μονάχα ο άνθρωπος τους ξεπερνάει

————————————–

στη ροή του σύμπαντος κόσμου
ο ωραίος κομήτης καταβυθίστηκε
στης γης τα έγκατα
τους αγαθούς δεινόσαυρους
και το υπόδειγμα τους αφανίζοντας

--------