Για μια γλώσσα αγκυλωμένη 

Μια σιχαμάρα μέσα μου θεριεύει
Για την ρητορική την καθεστωτική
Για μια γλώσσα αγκυλωμένη
Και για τις πτυχές τις τετρακόσιες
Της τιμημένης φουστανέλας
«όταν οι έλληνες ομονοούν» sic
Και σίχαμα ξερνούν
Όλα ωραία και γλαφυρά
Στο γαλανό της αττικής τον ουρανό
Τα αεροπλάνα και τα απάτσι περνούν
Αμερικανικά σύμβολα τιμής εθνικής
Να μην σας πω τι μου ζητούν
Γιατί ηλίθιος κοιμόμουν εσμός
Το ένδοξον και αρχαίον των ελλήνων κλέος
Σαν οι προεστοί να ταν ποτέ το ίδιο
Με τους πληβείους έθνος, Σκασμός !
Πριγκίπων και τοκογλύφων λακέδες ως
Να να μη γίνεται τριγύρω χαμός
Ως να μην παίρνουν σπίτια και ζωή
Κι ο γέρος απ τα Γιάννενα κοτζάμπασης
Που το κονάκι του ξύλα έχει για φωτιά
«Χρόνια Πολλά»……
Αχ Τζιβαέρι μου

25/03/2014
Αναμνηστική ανάρτηση για μια εποχή βιωματικών αυταπατών

 

Advertisements

Poetry Aesthetic Ethics – Η Ποίηση ως Αισθητική ηθική ( Από την ποίηση ως το τέλος της γλώσσας )

Poetry Aesthetic Ethics – Η Ποίηση ως Αισθητική ηθική
( Από την ποίηση ως το τέλος της γλώσσας )
Μια απόπειρα προς μιαν Αναρχική ποιητική Πολιτεία

«K᾿ ὅταν τὸ ἐσπέριον ἄστρον
ὁ οὐρανὸς ἀνάπτῃ,
καὶ πλέωσι γέμοντα ἔρωτος
καὶ φωνῶν μουσικῶν
θαλάσσια ξύλα· »
Α.Κάλβος

Η ομάδα είναι ένα αναρχικό ποιητικό κύτταρο, αναπνέουμε έναν διαλεκτικό δημοκρατικό ρομαντισμό. Είμαστε συνεπώς ελεύθεροι να πράττουμε με βάση αυτήν την υποκείμενη αισθητική πολιτική ηθική.

Έχουμε τη θέση ότι η αισθητική ηθική των κειμένων διαμορφώνει συνειδητά ή ασυνείδητα την υποκειμενική αισθητική. Πιστεύουμε ότι ο δρόμος της ποίησης και των κειμένων εν γένει είναι εν τέλει ο δρόμος της αισθητικής ηθικής μας. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από ανάγνωση και επιστροφή. Δεν υπάρχουν άλλες φιλοδοξίες πέραν του να απολαμβάνουμε ενίοτε τα κείμενα ακροαματικά

Η ομάδα έχει επίσης ξεκάθαρη πολιτική θέση αλλά αυτή χάνεται μέσα στην αγωνία να βαθύνουμε την αναγνωστική και ποιητική εμπειρία μας να στοχαστούμε την ολιστική θέση των ποιητικών κειμένων και στο πως αυτά διαμορφώνουν την αισθητική ηθική μας.

Πήλινα παιχνίδια του χρόνου, με πνοή και έρωτα, διακινούμε τις ελαφρές αυταπάτες μας ως το τέλος της ύπαρξης.
Μας παρακινώ να αφεθούμε στην ποίηση και το βίωμα της.

Θα ήθελα να παρακαλέσω τους νέους φίλους της ομάδας να διαβάζουν τα κείμενα που συνοδεύουν τη φωτογραφία του γκρουπ για να ενημερώνονται για τις αισθητικές αρχές που διέπουν το ποιητικό βίωμα που μας εμπνέει.

Είναι φυσικά δεκτές αντιγνωμίες και προτάσεις. Παρακαλώ τέλος να μην υπερβάλλετε στον ενθουσιασμό της στιγμής με πλήθος αναρτήσεων σας ώστε να μην καταργείται η δυνατότητα όλων να εκφραστούν.

Στρατής Φάβρος – Η Ποίηση ως Αισθητική Ηθική –

Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο/ Σονέτο

Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο
Σονέτο

Πασχίζουμε να αδράξουμε το νήμα
στο νόημα να βάψουμε το γέρμα
πώς να σβήσεις τα σημάδια με το έκπαγλο ντύμα
που είναι εσύ ταυτότητας βάμμα στο αίολο τέρμα

Μυστήριας συνθήκης αγώνες το στεφάνι χαρίζουν
Ένα βήμα μπρος δυο βήματα πίσω
Της ζήσης οι αμφίσημες ροπές σε ταλανίζουν
σε τούτο το μαύρο αλώνι θα σε βρει ο χάροντας ίσως

Τι να πεις τι να πω γι άλλης μιας μέρας τον δίχως αιτία παλμό
Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο και στην αισχύνη μόνος θα μπεις
Ότι κι αν πουν την εμπειρία για ένα μονάχα δίνει εγώ

Ω του νόμου εσείς μαχητές της δικαιοσύνης σφαχτάρια τυφλά
Ο ήλιος που ζητάτε ξεραίνει την ύπαρξη στο απόλυτο του αδίκου λευκό
Στ’ άλμπουρα τώρα μαύρα της θλίψης σηκώνονται μόνο πανιά

Σ. Φάβρος

Μάρτιος 2015

———————————

Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο
Σονέτο

Ν’ αδράξουμε πασχίζουμε το νήμα
στο νόημα να βάψουμε μήπως το γέρμα
πώς να σβήσεις τα σημάδια με έκπαγλο ντύμα
που είναι εσύ ταυτότητας βάμμα σ’ αίολο τέρμα

Μυστήριας συνθήκης αγώνες το στεφάνι χαρίζουν
Ένα βήμα μπρος δυο βήματα πίσω
Της ζήσης οι αμφίσημες ροπές σε ταλανίζουν
σε τούτο το μαύρο αλώνι θα σε βρει ο χάροντας ίσως

Τι να πεις τι να πω γι άλλης μιας μέρας τον δίχως αιτία παλμό
Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο και στην αισχύνη μόνος θα μπεις
Ότι κι αν πουν την εμπειρία για ένα μονάχα δίνει εγώ

Ω του νόμου εσείς μαχητές της δικαιοσύνης σφαχτάρια τυφλά
Ο ήλιος που ζητάτε ξεραίνει την ύπαρξη στο απόλυτο τ’ αδίκου λευκό
Στ’ άλμπουρα τώρα μαύρα της θλίψης σηκώνονται μόνο πανιά

Σ. Φάβρος

Μάρτιος 2015
Διορθώσεις Δεκέμβριος 2017

το μέσο του λόγου

Η Ηρακλείτειος Ροή, the Argument of Flux, η ροή της Οργόνης, μας πως ήταν σίγουρος για οτιδήποτε πέραν της απελπισίας του για την απαράλλακτη των πραγμάτων υφή, αφού όλοι μες στο καβούκι τους καίγονταν καθώς ο χρόνος αυτή η παραισθητική φούσκα κυλούσε αδιάκοπα, κι έψαχνε πάντα εκείνο το Δῶς μοι πᾶ στῶ,

Όλοι με το δικό τους σκοπό, ειδικά κάτι σαν εκείνους που δεν δεν ορρωδούν προ ουδενός, ο κοινός νους ανερμάτιστος να κοιτά αποσβολωμένος, όταν βαριά τα χάλκεα του φόβου δίχτυα το δόλο επλέκαν,

Είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς το σημείο που στέκεσαι και τις δυνατότητες που έχεις ως προς τη συνθήκη στην οποία βρίσκεσαι κάθε φορά. Οι λαϊκές παροιμίες παρά την ραγδαία αλλαγή των συνθηκών είναι στην πυκνότητά τους σωστές. ΜΑΛΑΚΊΕΣ, ΜΑΛΑΚΙΕΣ σου λέω,

Αξίζει να σιωπάς και ν’ ακούς τον αγέρα πριν σπεύσεις να ξιφουλκήσεις, όχι γιατί θ’ αδικήσεις αλλά γιατί μόνον οι πωρωμένοι εγκληματίες είναι πραγματικά σοφοί, γνώστες των καπρίτσιων της στιγμής και της ανοησίας των ανθρώπων, μόνον εκείνοι καβάλα στον οίστρο της χυδαιότητας δεν αντιμετωπίζουν τον φυσικό δισταγμό της απόφασης.

Δεν μπορεί παρά να υπάρχει βαθύτατος αιτιώδης λόγος που κρατά την γραφή έξ’ απ’ τη λήθη, γιατί βέβαια υπάρχουν πολλοί λόγοι για να φλυαρεί κανείς. Αυτόν οραματίζεται.

Δεν είχε συμφέροντα ούτ’ ελπίδες εναποθέσει σε κανέναν και δεν φοβόταν συνεπώς κανέναν. Δεν θα μιλούσε άλλο, το κάθε μας βήμα μας πηγαίνει πιο βαθιά στο δρόμο που έχουμε διαλέξει να τραβάμε.

Η διαρκής αντίσταση με το μέσο του λόγου και την πειθώ σε μια οιονεί Ελεύθερη δημοκρατική διαπάλη είναι ο δρόμος της απόφασής του.

Τι ναν’ ο έρωτας ρωτούν

Του άξιζε μόνο του να βγεί πέρα απ τον Μυρτία
είμαι μικρός και χαίρομαι τον έρωτα Σοφία

Τι ναν’ ο έρωτας ρωτούν τα πλήθη όλου του κόσμου
μα είν΄ο έρωτας αυτός που γεύση δίνει φως μου
στης ζήσης μας τ΄αδιάκοπο σύρε και πηγαινέλα

μα πέρα από τον έρωτα υπάρχει η αγάπη
που είν’ η ζωή κι η γλύκα της το ήσυχο ραχάτι

Δώσε μου μια γλυκάλμυρη ρουτίνα για την μέρα
κι έρωτα μια ή δυο στον χρόνο παραπέρα
να ναι η ζωή χωρίς βραχνά και πόνο και γινάτι
να ροβολάμε ξέγνοιαστα στις ρούγες και στα πλάτη

http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=77&cat=1