Είμαι καλά, σε σκέφτομαι γλυκά

Είμαι καλά, σε σκέφτομαι γλυκά

θα θελα να φορώ ρούχα μαλακά στο σκούρο πράσινο και το καφέ

να φοράς κάτι απαλό και ζεστό

που να μου δείχνει λίγο από το είναι σου που λαχταρώ

να πίνουμε τσάι γατί θέλω να κόψω τον καφέ

να σε φιλώ να γεύομαι μέσα από σένα τη χαρά, του να ξυπνώ

να βηματίζει ο χρόνος να κολλά στο μέλι αυτής της νοστιμιάς

και να τεντώνομαι ν’ ανατριχιάζω και να κοιτώ τα μέλη σου που τα ποθώ

να μπαίνει ο αγέρας στο σπιτικό

όμορφο μες την απλάδα του και φωτεινό

και να μαι γω εκεί μες τα ρούχα μου τα μαλακά

λευκά τα πόδια σου θωρώντας, ω τα στιλπνά

να αφήνω το χρόνο να μένει απάνω τους που ναι γυμνά

ως πέρα στο πόντο σου στην εβένινη θάλασσα στα άσπρα σύννεφα

κι ας ήταν έπειτα γυμνός να χυνόμουνα στην εβένινη θάλασσα και στ άσπρα σύννεφα

για πάντα να βούταγα γλυκά να με πνίγανε και να χανόμουνα

η εβένινη θάλασσα και τ’ άσπρα σύννεφα που μέσα τους θά μπαινα

Μην φεύγεις μέσα στο όνειρο γύρνα στο σπίτι μας το φωτεινό

Πίνω τον καφέ μου τεντώνομαι

διορθώνω διαβάζω είναι σύντομο το πρωινό

θα ήθελα λίγο να πιώ απο το μέλι σου που θα το πω ζεστό ποτό

Στρατής Φάβρος

Αφροδίτες 2016

Νέο κορίτσι ολόγυμνο

Στην Matilde Morries

Νέο κορίτσι ολόγυμνο το καστανό φύλλο σου

στου γλυκασμού το ελίχρυσο θέρος, στης μνήμης

το θάμπος φέρω κοιμώμενος, της ηδονής μυστικό

μαγεμένο κρατάς το, κρυμμένο ζωόμορφο σύννεφο

στη ζωή και στο σύμπαν ολένα

πως έρχεται στο νου βαθιά φαντασμένο

κι έτσι ωραίο κι απείραχτ’ αμάλαγο

από το φονέα τον άτιμο τον γέρο τον χρόνο

Σχισμή ολοπόρφυρη στην σαγήνη του κόσμου

____________________________________________________________

Νεαρό κορίτσι ολόγυμνο πως στου μεσημεριού

το λαμπύρισμα καστανό το φύλλο σου θάλλει

στου γλυκασμού το ελίχρυσο θέρος

και της μνήμης το θάμπος πως το φέρω κοιμώμενος,

της ηδονής μυστικό μαγεμένο κρατάς το,

κρυμμένο ζωόμορφο σύννεφο

στη ζωή και στο σύμπαν ολένα

και πως στο νου βαθιά φαντασμένο

κι έτσι ωραίο κι απείραχτ’ αμάλαγο στέκεται

από το φονέα τον άτιμο τον γέρο τον χρόνο

Σχισμή ολοπόρφυρη στην σαγήνη του κόσμου

Στιγμή ασημόφτερη που σφραγίζει το φως μου

να πιάσω και να τραγουδώ

Μια ο τυχαίος θάνατος μια το κακό
Έχω βδομάδες τώρα που θρηνώ
Κουράστηκα κι είπα ρημάδες σκέψεις
να ξεκάνω, να πιάσω και να τραγουδώ

Θέλω να πιώ κρασί απ’ το βαρέλι
να τραγουδήσω μέχρι το πρωί
φωτιά στον παγωμένο αγέρα να μυρίσω
φιλί να δώσω σε χείλη τρυφερά
γυμνός να καβαλήσω τη ρούσα μου φοράδα
στιλπνή κοιλιά γλουτούς και ρόδα κόκκινα γι ανθούς

να κοιμηθώ βαθιά με δίχως χορτασμό ανάρια και αθώα
ως της αυγής το μπάσιμο να ιδρώνω
ο μπάτης να δροσίζει μου γλυκά
σε ηδονή αχάραγη να φτάνω και να λιώνω
βανίλια να μυρίζω και να γλείφω, στα χείλη τα παχιά

Στρατής Φάβρος
ανέκδοτο

 

 

 

στο τέλος της εφημερίας του Λαϊκού

Σήμερα το πρωί
στο τέλος της εφημερίας του Λαϊκού
συναντήθηκα με μια γαζέλα
χρυσή και νεαρή
καστανά και κόκκινα μαλλιά 1 κι 80 ψηλή
με τα τακούνια της
μια χρυσοκάστανη ήταν γοητεία
στα τελευταία είκοσι ή στα τριάντα
ντυμένη ένα φόρεμα ανάριο καφετί
σπαρμένο με κόκκινα λουλούδια
χαιρετούσε γι άγνωστο λόγο
την νοσοκόμα στο ουρολογικό
καλημέρα κύριε γιατρέ!
θυμάμαι την να λέει
Κοιτάζω με, πιο κοντόν της
ως ανάμνηση κοντή
να μαζεύω την κοιλιά
καθώς την ρίχνω στο κρεβάτι νοερά
άδικη που σαι ζωή
δίνεις σε κανέναν κείνο που ποθεί;

Κάποιες επιθυμίες νόστος άμωμος
περνούν και φεύγουν σαν καλοκαίρια
πριν το καταλάβεις δίχως αμαρτίες και νυστέρια
γυμνούλες όμορφες χρυσές σαν άμμος
νόστος γλυκύς αγέρια κι έρωτες
χάλκινα όνειρα στρόγγυλες βιόλες
κορμιά που λιγώνουνε ατίθασα αγόρια
κορμιά που χάνονται γοργά πεφταστέρια

 

20993869_10155501378147348_435840776248665788_n

Photo : Iwase Yoshiyuki

αναζητούσε τον έρωτα

αναζητούσε τον έρωτα
στην πιο λιτή του μορφή
στην μεσημεριανή του σώματος ηδονή
στ’ ανατρίχιασμα της γυναικείας σάρκας
που θα μύριζε πορτοκάλι
και θα είχε τη χροιά του παντός
κλεισμένη ως μια πολύτιμη σταγόνα αψέντι
στο φιαλίδιο της μνήμης
η σκιά θα έπεφτε θεραπευτική
κάτω από ένα ήλιο δυνάστη
και το ροδάκινο της θα περίμενε
τρυφερά να φαγωθεί μέσα
σε δροσερές σταγόνες νερού
που θα χοροπηδούσαν ανέμελες κι ανυπόταχτες
στην καρδιά του εκατόφυλλου μεσημεριού
κι όλο αυτό θα μπορούσε να είναι
εκείνη η στιγμή μέχρι το τέλος του χρόνου

θα έπρεπε αυτή η μορφή να υπάρχει;
ή ήταν κάτι που μπορούσε να συγχωρέσει
στην αναζήτηση του ;

Δεν είχε απάντηση, ήξερε μόνο
ότι υπήρχε ο Έρωτας.