στο τέλος της εφημερίας του Λαϊκού

Σήμερα το πρωί
στο τέλος της εφημερίας του Λαϊκού
συναντήθηκα με μια γαζέλα
χρυσή και νεαρή
καστανά και κόκκινα μαλλιά 1 κι 80 ψηλή
με τα τακούνια της
μια χρυσοκάστανη ήταν γοητεία
στα τελευταία είκοσι ή στα τριάντα
ντυμένη ένα φόρεμα ανάριο καφετί
σπαρμένο με κόκκινα λουλούδια
χαιρετούσε γι άγνωστο λόγο
την νοσοκόμα στο ουρολογικό
καλημέρα κύριε γιατρέ!
θυμάμαι την να λέει
Κοιτάζω με, πιο κοντόν της
ως ανάμνηση κοντή
να μαζεύω την κοιλιά
καθώς την ρίχνω στο κρεβάτι νοερά
άδικη που σαι ζωή
δίνεις σε κανέναν κείνο που ποθεί;

Κάποιες επιθυμίες νόστος άμωμος
περνούν και φεύγουν σαν καλοκαίρια
πριν το καταλάβεις δίχως αμαρτίες και νυστέρια
γυμνούλες όμορφες χρυσές σαν άμμος
νόστος γλυκύς αγέρια κι έρωτες
χάλκινα όνειρα στρόγγυλες βιόλες
κορμιά που λιγώνουνε ατίθασα αγόρια
κορμιά που χάνονται γοργά πεφταστέρια

20993869_10155501378147348_435840776248665788_n

Photo : Iwase Yoshiyuki

Advertisements

αναζητούσε τον έρωτα

αναζητούσε τον έρωτα
στην πιο λιτή του μορφή
στην μεσημεριανή του σώματος ηδονή
στ’ ανατρίχιασμα της γυναικείας σάρκας
που θα μύριζε πορτοκάλι
και θα είχε τη χροιά του παντός
κλεισμένη ως μια πολύτιμη σταγόνα αψέντι
στο φιαλίδιο της μνήμης
η σκιά θα έπεφτε θεραπευτική
κάτω από ένα ήλιο δυνάστη
και το ροδάκινο της θα περίμενε
τρυφερά να φαγωθεί μέσα
σε δροσερές σταγόνες νερού
που θα χοροπηδούσαν ανέμελες κι ανυπόταχτες
στην καρδιά του εκατόφυλλου μεσημεριού
κι όλο αυτό θα μπορούσε να είναι
εκείνη η στιγμή μέχρι το τέλος του χρόνου

θα έπρεπε αυτή η μορφή να υπάρχει;
ή ήταν κάτι που μπορούσε να συγχωρέσει
στην αναζήτηση του ;

Δεν είχε απάντηση, ήξερε μόνο
ότι υπήρχε ο Έρωτας.

Το τρίγωνο

Το τρίγωνο της μαγείας
το τρίγωνο της μύησης
των Bερμούδων το τρίγωνο
τα τρίγωνα του Πυθαγόρα
τα σκαληνά τρίγωνα
το τρίγωνο της χαράδρας της
που ως ο αετός τη λεία του κοιτώ
το τρίγωνο γκρεμός των γλουτών της
το τρίγωνο πίνακας του Μοντιλιάνι
το τρίγωνο υποσχέσεις
σε ρεμβασμούς το τρίγωνο κοίτη κοιτώ
ιδεασμός για μια κατάσταση
όπου στην μήτρα τρίγωνο γυρνώ.

UNKNOWN
Photo : http://oneinchlunch.tumblr.com/post/107370977524

O Έρωτας μου

Στην Λ.

Κάποιες τέλειες στιγμές
κείνη την ευαισθησία
της γλώσσας και της μουσικής
λαχταρώ
να τραγουδώ την πιο Όμορφη
που υπήρξε ποτέ και που ποτέ θα υπάρξει

Δίχως στιγμή να σκεφτεί
ότι εκείνη αγάπησα
πως εκείνη αγαπώ
Και απ’ της αγάπης
την χώρα πέρα και πιο

Ω άγουρο όνειρο
Ω Ωραία Ελένη
στη λευκή και γυμνή σου θωπεία
που των ματιών μεθούν την λαγνεία
ερωτιδείς τρυφεροί
στου πόθου την άγρια χίμαιρα
τη θεία χορεία

Ο Έρωτας σου
στης Ιδέας
την ακύμαντη χώρα
Ενα βήμα σιμά
και συντριμμένα βυθίζονται
μαγεμένα σημεία

O Έρωτας μου
στου Πετράρχη τραγουδά τα σονέτα
στου Σαράνταρη κυματίζει τα όνειρα
στου Καββαδία περιτρέχει τους πόντους

στ΄απροσμέτρητο τίποτε
και στους κρυστάλλους του χρόνου

Άνθος Σαρκοβόρο και Θύελλα
Πορνογραφίας ανίερος
και ορχηστής του διαβόλου

Ενα βήμα σιμά
και στα χάη τ’ ανήμερα

Θα υπάρχει αιώνιος για του Πάντα τα κείμενα

Μαθιός Θαλασσινός

Nudo blu Pablo Picasso 1902

Photo: Blue Nude, c.1902 Pablo Picasso.

Ήταν μια εποχή στην άκρη της μοναξιάς

Ήταν μια εποχή στην άκρη της μοναξιάς
Καθόμουν κάθε βράδυ κι αφουγκραζόμουν
το χτύπημα του αγέρα όπως έμπαινε μανιασμένος
στη θάλασσα άκουγα γόους μακρινούς
σκηνών που δεν έζησα

πονούσε η γη αβάσταχτα
και τα μοιρολόγια ξεπρόβαλαν
ολοένα ανόητα
σαν μια ανούσια εκζήτηση

η θάλασσα η άσβεστη
πεινασμένη θάλασσα
δεν είχε χορτάσει
ακόμη από πτώματα

Είχε αρχίσει αυτή η μοναξιά
να μου γίνεται συνήθεια
καθώς συνοδεύονταν από
ένα διαρκές παραμιλητό
για πράγματα που ποτέ δεν θα λέγονταν
και που κρύβαν στο κόρφο τους
την οίηση της αλήθειας

Είχα μέσα μου χρίσει στέρεη μιαν απάτη
Αυτή ήταν η ανάγκη μου

Κι ο έρωτας που κατοπινά έλαμψε
για μια στιγμή στον ορίζοντα
σαν μαργαριτάρι που καίγονταν στη μαύρη νύχτα
ένας φυσικός σπασμός μια ακούσια διαφυγή
από αυτό το θαλάμι θανάτου

Στρατής Φάβρος
Αφροδίτες Φεβρουαριος 2016

 

Για τον Έρωτα

Για τον Έρωτα

i

Νάτοι οι αδήριτοι καιροί όπου οι οιονεί εραστές
οι τέλεια αγαπημένοι στην ιερότητα τους
σωπαίνουν υπο την κλίμακα του πραγματικού
Τουμπάνιασαν από την λύπη και τον ατέλειωτο νόστο
μια τεράστιας αιωνιότητας και μιας μέρας
θα φαγωθούν στον κανιβαλισμό του κυνικού
ανόσια γεύματα στην καθαρότητα του βίου

Δεν αντέχεται τόση ιερότητα
Ξεχάστε την

ii

Ο έρωτας σου είναι το πιο ανάξιο άνθος
μια πόα με τσαλακωμένα λουλούδια στην άκρη του κήπου σου

Ο έρωτας σου με καταστρέφει για να στήσει
την εικόνα της τρυφερότητας στο κεφάλι σου

Ο ερωτάς σου με πονά ο ερωτάς σου υποκρίνεται αδιαφορεί για εμένα σκληρά

Ο έρωτας σου με εγκαταλείπει για την υποταγή

Ο έρωτας σου με αφήνει μόνο σαν παιδί στο δάσος

Ο έρωτας σου με εξουθενώνει με βάζει να κλαίω
επάνω σε τραγούδια, δεν έχει καμία τρυφερότητα

Ο έρωτας σου βυσσοδομεί στο μυαλό μου
την λαχτάρα ενός έρωτα κανονικού
με αγέρι παράθυρα κουρτίνες φωτιές φρυκτωρίες μουσικές

Ο έρωτας σου αιώνες εικασίες και ψέματα
θα τον ονομάσω τα εις εαυτόν αμαρτήματα
εκατέρωθεν

iii

Μου αρέσει να μυρίζω τη τρυφερή σάρκα
να μου δώσεις ένα μαντήλι σου κάποτε
κάτι που να χει την ανάμνησή σου

θέλω να μεθύσω από τo κύπελλό σου
και να ουρλιάζεις ακατάληπτα τη λέξη σ αγαπώ

ιv

Υπαρξιακά με νοιάζει ο κόσμος και η απόδοση του
αυτό είναι μια ηδονή μια ευδαιμονία

η απόδοσή του η περιγραφή του ποιητικά

η ποίηση η γλώσσα αυτή
η φόρμα, ο κόσμος
είναι η φωνή μου
αυτή είναι η ευδαιμονία
που μου δόθηκε,η ηρεμία
ότι δε θα με βρει ο θάνατος ανερμάτιστο

Είσαι βέβαια Eσύ
«ο κολοσσιαίος ήλιος
με τους χορωδιακούς δακτυλίους»

ο έρωτας η νέα διάσταση
το σύμπαν από την αρχή
σαν μια έκρηξη νέα
σαν μια νίκη ολότελα απρόσμενη
σαν η επανάσταση να νίκησε

Μαθιός Θαλασσινός
Χειμώνας Άνοιξη 2016

 

 

 

 

Η αγάπη μου

Η αγάπη μου

Έκλαιγα πριν λίγο με τα πιο αθώα μου δάκρυα
γιατί είδα την καρδιά της αγάπης μου ραγισμένη
ένα σύννεφο ήταν η αγάπη μου
το πιο λευκό σύννεφο ήταν η αγάπη μου

έκλαιγα πριν λίγο με τα πιο αθώα μου δάκρυα
αδαής της συντετριμμένης μου νιότης
ενδεής της αγάπης μου που πια δεν υπάρχει
ένα εωθινό αεράκι η αγάπη μου

έκλαιγα πριν λίγο με τα πιο αθώα μου δάκρυα
γιατί τώρα κατάλαβα πως η αγάπη δεν γίνεται
μον’ πολεμάς να μην σβήνεται
ένα δάκρυ στον ήλιο η αγάπη μου

έκλαιγα πριν λίγο με τα πιο αθώα μου δάκρυα
«ανέκαθεν ήξερα την άσωστη κατάσταση»
πως πάντα θα μου χάνεται η αγάπη μου
όνειρο φίλντισι πια η αγάπη μου

ειν’ ο πόνος πιο βαρύς απ’ το κρίμα
είναι κι ο θάνατος μια γιατρειά για το θύμα

Μαθιός Θαλασσινός
Έαρ 2016

 

10612688_10152628337077348_8531114377072652717_n