στο τέλος της εφημερίας του Λαϊκού

Σήμερα το πρωί
στο τέλος της εφημερίας του Λαϊκού
συναντήθηκα με μια γαζέλα
χρυσή και νεαρή
καστανά και κόκκινα μαλλιά 1 κι 80 ψηλή
με τα τακούνια της
μια χρυσοκάστανη ήταν γοητεία
στα τελευταία είκοσι ή στα τριάντα
ντυμένη ένα φόρεμα ανάριο καφετί
σπαρμένο με κόκκινα λουλούδια
χαιρετούσε γι άγνωστο λόγο
την νοσοκόμα στο ουρολογικό
καλημέρα κύριε γιατρέ!
θυμάμαι την να λέει
Κοιτάζω με, πιο κοντόν της
ως ανάμνηση κοντή
να μαζεύω την κοιλιά
καθώς την ρίχνω στο κρεβάτι νοερά
άδικη που σαι ζωή
δίνεις σε κανέναν κείνο που ποθεί;

Κάποιες επιθυμίες νόστος άμωμος
περνούν και φεύγουν σαν καλοκαίρια
πριν το καταλάβεις δίχως αμαρτίες και νυστέρια
γυμνούλες όμορφες χρυσές σαν άμμος
νόστος γλυκύς αγέρια κι έρωτες
χάλκινα όνειρα στρόγγυλες βιόλες
κορμιά που λιγώνουνε ατίθασα αγόρια
κορμιά που χάνονται γοργά πεφταστέρια

20993869_10155501378147348_435840776248665788_n

Photo : Iwase Yoshiyuki

Advertisements

αναζητούσε τον έρωτα

αναζητούσε τον έρωτα
στην πιο λιτή του μορφή
στην μεσημεριανή του σώματος ηδονή
στ’ ανατρίχιασμα της γυναικείας σάρκας
που θα μύριζε πορτοκάλι
και θα είχε τη χροιά του παντός
κλεισμένη ως μια πολύτιμη σταγόνα αψέντι
στο φιαλίδιο της μνήμης
η σκιά θα έπεφτε θεραπευτική
κάτω από ένα ήλιο δυνάστη
και το ροδάκινο της θα περίμενε
τρυφερά να φαγωθεί μέσα
σε δροσερές σταγόνες νερού
που θα χοροπηδούσαν ανέμελες κι ανυπόταχτες
στην καρδιά του εκατόφυλλου μεσημεριού
κι όλο αυτό θα μπορούσε να είναι
εκείνη η στιγμή μέχρι το τέλος του χρόνου

θα έπρεπε αυτή η μορφή να υπάρχει;
ή ήταν κάτι που μπορούσε να συγχωρέσει
στην αναζήτηση του ;

Δεν είχε απάντηση, ήξερε μόνο
ότι υπήρχε ο Έρωτας.

Το τρίγωνο

Το τρίγωνο της μαγείας
το τρίγωνο της μύησης
των Bερμούδων το τρίγωνο
τα τρίγωνα του Πυθαγόρα
τα σκαληνά τρίγωνα
το τρίγωνο της χαράδρας της
που ως ο αετός τη λεία του κοιτώ
το τρίγωνο γκρεμός των γλουτών της
το τρίγωνο πίνακας του Μοντιλιάνι
το τρίγωνο υποσχέσεις
σε ρεμβασμούς το τρίγωνο κοίτη κοιτώ
ιδεασμός για μια κατάσταση
όπου στην μήτρα τρίγωνο γυρνώ.

UNKNOWN
Photo : http://oneinchlunch.tumblr.com/post/107370977524

O Έρωτας μου

Στην Λ.

Κάποιες τέλειες στιγμές
κείνη την ευαισθησία
της γλώσσας και της μουσικής
λαχταρώ
να τραγουδώ την πιο Όμορφη
που υπήρξε ποτέ και που ποτέ θα υπάρξει

Δίχως στιγμή να σκεφτεί
ότι εκείνη αγάπησα
πως εκείνη αγαπώ
Και απ’ της αγάπης
την χώρα πέρα και πιο

Ω άγουρο όνειρο
Ω Ωραία Ελένη
στη λευκή και γυμνή σου θωπεία
που των ματιών μεθούν την λαγνεία
ερωτιδείς τρυφεροί
στου πόθου την άγρια χίμαιρα
τη θεία χορεία

Ο Έρωτας σου
στης Ιδέας
την ακύμαντη χώρα
Ενα βήμα σιμά
και συντριμμένα βυθίζονται
μαγεμένα σημεία

O Έρωτας μου
στου Πετράρχη τραγουδά τα σονέτα
στου Σαράνταρη κυματίζει τα όνειρα
στου Καββαδία περιτρέχει τους πόντους

στ΄απροσμέτρητο τίποτε
και στους κρυστάλλους του χρόνου

Άνθος Σαρκοβόρο και Θύελλα
Πορνογραφίας ανίερος
και ορχηστής του διαβόλου

Ενα βήμα σιμά
και στα χάη τ’ ανήμερα

Θα υπάρχει αιώνιος για του Πάντα τα κείμενα

Μαθιός Θαλασσινός

Nudo blu Pablo Picasso 1902

Photo: Blue Nude, c.1902 Pablo Picasso.

Ήταν μια εποχή στην άκρη της μοναξιάς

Ήταν μια εποχή στην άκρη της μοναξιάς
Καθόμουν κάθε βράδυ κι αφουγκραζόμουν
το χτύπημα του αγέρα όπως έμπαινε μανιασμένος
στη θάλασσα άκουγα γόους μακρινούς
σκηνών που δεν έζησα

πονούσε η γη αβάσταχτα
και τα μοιρολόγια ξεπρόβαλαν
ολοένα ανόητα
σαν μια ανούσια εκζήτηση

η θάλασσα η άσβεστη
πεινασμένη θάλασσα
δεν είχε χορτάσει
ακόμη από πτώματα

Είχε αρχίσει αυτή η μοναξιά
να μου γίνεται συνήθεια
καθώς συνοδεύονταν από
ένα διαρκές παραμιλητό
για πράγματα που ποτέ δεν θα λέγονταν
και που κρύβαν στο κόρφο τους
την οίηση της αλήθειας

Είχα μέσα μου χρίσει στέρεη μιαν απάτη
Αυτή ήταν η ανάγκη μου

Κι ο έρωτας που κατοπινά έλαμψε
για μια στιγμή στον ορίζοντα
σαν μαργαριτάρι που καίγονταν στη μαύρη νύχτα
ένας φυσικός σπασμός μια ακούσια διαφυγή
από αυτό το θαλάμι θανάτου

Στρατής Φάβρος
Αφροδίτες Φεβρουαριος 2016