About Στρατής Φάβρος

No! I am not Prince Hamlet, nor was meant to be; Am an attendant lord, one that will do To swell a progress, start a scene or two Advise the prince; no doubt, an easy tool, Deferential, glad to be of use, Politic, cautious, and meticulous; Full of high sentence, but a bit obtuse; At times, indeed, almost ridiculous— Almost, at times, the Fool. 1. The Love Song of J. Alfred Prufrock ( Excerpt)

Ο Χρόνος που περνά

Ο Χρόνος που περνά, ο κοινός χρόνος ο χρόνος που μετρά
κι ο χρόνος ο δικός μου, που δίχως το γεγονός ν΄αλλάζει κυλά,
ν’ αναζητώ δεν μου ζητά,να υπομένω να στοχάζομαι
κι αγάπη να φθέγγομαι με κάνει σιωπηλά
έρωτα κι υπομονή για το κόσμο κεί έξω που πονεί κι είν΄αυτή μόνη πραγματικότητα στου σύμπαντος την εκκωφαντική σιγή.
Ο κόσμος έξω μεταβάλλεται εντός μου και φιλεί.
Κόσμε φίλε Κόσμε των ματιών μα της εμπειρίας και,
Κόσμε της γνώσης της αμαρτίας και,
το Χρόνο που κυλά τίποτε δεν τον αλλάζει κι ο Κόσμος το χρόνο που τα γεγονότ’ αψηφά κι ολοένα νέα σύνορα χαράσσει ξανά
Ο θάνατος θα ρθεί μια στιγμή μα με τίποτε δεν θα μοιάζει μικρή κι ο Κόσμος η Τετρακτύς, ποτές δεν θα χαθεί παρεκτός, με του Κόσμου μου το τέλος, της εμπειρίας Κίρκης, μικρή, με μιαν βύθιση σιγή παρά μ’ οιμωγές ή του κόσμου ανερμήνευτους γόους κραυγές
Ω κόσμε Ω σιγή

Καλή Χρονιά Φίλοι καλοί
κι εχθροί ορκισμένοι ή φανταστικοί

 

Advertisements

Poetry Aesthetic Ethics – Η Ποίηση ως Αισθητική ηθική ( Από την ποίηση ως το τέλος της γλώσσας )

Poetry Aesthetic Ethics – Η Ποίηση ως Αισθητική ηθική
( Από την ποίηση ως το τέλος της γλώσσας )
Μια απόπειρα προς μιαν Αναρχική ποιητική Πολιτεία

«K᾿ ὅταν τὸ ἐσπέριον ἄστρον
ὁ οὐρανὸς ἀνάπτῃ,
καὶ πλέωσι γέμοντα ἔρωτος
καὶ φωνῶν μουσικῶν
θαλάσσια ξύλα· »
Α.Κάλβος

Η ομάδα είναι ένα αναρχικό ποιητικό κύτταρο, αναπνέουμε έναν διαλεκτικό δημοκρατικό ρομαντισμό. Είμαστε συνεπώς ελεύθεροι να πράττουμε με βάση αυτήν την υποκείμενη αισθητική πολιτική ηθική.

Έχουμε τη θέση ότι η αισθητική ηθική των κειμένων διαμορφώνει συνειδητά ή ασυνείδητα την υποκειμενική αισθητική. Πιστεύουμε ότι ο δρόμος της ποίησης και των κειμένων εν γένει είναι εν τέλει ο δρόμος της αισθητικής ηθικής μας. Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από ανάγνωση και επιστροφή. Δεν υπάρχουν άλλες φιλοδοξίες πέραν του να απολαμβάνουμε ενίοτε τα κείμενα ακροαματικά

Η ομάδα έχει επίσης ξεκάθαρη πολιτική θέση αλλά αυτή χάνεται μέσα στην αγωνία να βαθύνουμε την αναγνωστική και ποιητική εμπειρία μας να στοχαστούμε την ολιστική θέση των ποιητικών κειμένων και στο πως αυτά διαμορφώνουν την αισθητική ηθική μας.

Πήλινα παιχνίδια του χρόνου, με πνοή και έρωτα, διακινούμε τις ελαφρές αυταπάτες μας ως το τέλος της ύπαρξης.
Μας παρακινώ να αφεθούμε στην ποίηση και το βίωμα της.

Θα ήθελα να παρακαλέσω τους νέους φίλους της ομάδας να διαβάζουν τα κείμενα που συνοδεύουν τη φωτογραφία του γκρουπ για να ενημερώνονται για τις αισθητικές αρχές που διέπουν το ποιητικό βίωμα που μας εμπνέει.

Είναι φυσικά δεκτές αντιγνωμίες και προτάσεις. Παρακαλώ τέλος να μην υπερβάλλετε στον ενθουσιασμό της στιγμής με πλήθος αναρτήσεων σας ώστε να μην καταργείται η δυνατότητα όλων να εκφραστούν.

Στρατής Φάβρος – Η Ποίηση ως Αισθητική Ηθική –

Μα είν’ καλύτερα στ’ άστεα του Kόσμου;

Οι Ποιητές για την ποίηση μόνον μιλούν
ή πως οι ποιητές έπρεπε ναναι ιστορούν
οι ποιήτριες παντά σχεδόν μιλούνε για φιλιά
και πως η έξαψη την ύπαρξη καλύπτει στα ρηχά

οι εκδότες φιλικά ο ένας την πλάτη χτυπούν τ΄αλλουνού
όλοι είναι ποιητές, της αυτοέκδοσης γίνεται παντού
κι όσοι δεν είναι ποιητές μ’ Εγώ προφέρονται,σέλφι πορνό
Σύννεφα από λεκτικές πορδές αφασία και παραμιλητό Εγώ

μάρκετινγκ για τέχνες ρηχές έξαψη κόκκινη
και σκόνη χρυσή σε κώλους πεσμένους στη βάλτο Ζωή
Ω Χρόνε Ω ήθη της μικροαστικής Ουτοπίας
Ιανού Παμπλικ και Πατάκη χορωδίας

πιο βαρετά απο διαφημίσεις ή δελτία των 9
λειτ ναιτ σοου με δημάρχους αρουραίους
γυμνασμένους ωραίες κυρίες, σέξι κι ωραίους
τρας ηδονοβλεπτικός πειρασμός με anchormen χυδαίους

Μα είν’ καλύτερα στ’ άστεα του Kόσμου;
στα μπανάλ παραδειγματα της ταιμ σκουεαρ
των 750 δολαρίων πάρτυ του Προέδρου
Κόρης ανυπόφορης και του Γαμβρού γλυμμένου;

αδυσσώπητη μοίρα το βάρος της λήθης
Φυγή στη σαγήνη, στων κειμένων τη δίνη
στη ράχη του χρόνου της πράξης το χρώμα
δεν υπάρχει σωτηρία σε γραμμεν’ ιστορία

Ω αδελφοί κι όμοιοι πάντες υμείς
Πλεμπάγια εσείς περιούσια, μεταξωτές κλανιές
σβήστε με τώρα απ το χάρτη του κόσμου
δεν αλλάζει η μοίρα με βάρη του κόσμου

Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο/ Σονέτο

Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο
Σονέτο

Πασχίζουμε να αδράξουμε το νήμα
στο νόημα να βάψουμε το γέρμα
πώς να σβήσεις τα σημάδια με το έκπαγλο ντύμα
που είναι εσύ ταυτότητας βάμμα στο αίολο τέρμα

Μυστήριας συνθήκης αγώνες το στεφάνι χαρίζουν
Ένα βήμα μπρος δυο βήματα πίσω
Της ζήσης οι αμφίσημες ροπές σε ταλανίζουν
σε τούτο το μαύρο αλώνι θα σε βρει ο χάροντας ίσως

Τι να πεις τι να πω γι άλλης μιας μέρας τον δίχως αιτία παλμό
Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο και στην αισχύνη μόνος θα μπεις
Ότι κι αν πουν την εμπειρία για ένα μονάχα δίνει εγώ

Ω του νόμου εσείς μαχητές της δικαιοσύνης σφαχτάρια τυφλά
Ο ήλιος που ζητάτε ξεραίνει την ύπαρξη στο απόλυτο του αδίκου λευκό
Στ’ άλμπουρα τώρα μαύρα της θλίψης σηκώνονται μόνο πανιά

Σ. Φάβρος

Μάρτιος 2015

———————————

Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο
Σονέτο

Ν’ αδράξουμε πασχίζουμε το νήμα
στο νόημα να βάψουμε μήπως το γέρμα
πώς να σβήσεις τα σημάδια με έκπαγλο ντύμα
που είναι εσύ ταυτότητας βάμμα σ’ αίολο τέρμα

Μυστήριας συνθήκης αγώνες το στεφάνι χαρίζουν
Ένα βήμα μπρος δυο βήματα πίσω
Της ζήσης οι αμφίσημες ροπές σε ταλανίζουν
σε τούτο το μαύρο αλώνι θα σε βρει ο χάροντας ίσως

Τι να πεις τι να πω γι άλλης μιας μέρας τον δίχως αιτία παλμό
Στης σφενδόνης τον αιμάτινο κύκλο και στην αισχύνη μόνος θα μπεις
Ότι κι αν πουν την εμπειρία για ένα μονάχα δίνει εγώ

Ω του νόμου εσείς μαχητές της δικαιοσύνης σφαχτάρια τυφλά
Ο ήλιος που ζητάτε ξεραίνει την ύπαρξη στο απόλυτο τ’ αδίκου λευκό
Στ’ άλμπουρα τώρα μαύρα της θλίψης σηκώνονται μόνο πανιά

Σ. Φάβρος

Μάρτιος 2015
Διορθώσεις Δεκέμβριος 2017

στης εποχής την αβάσταχτ’ ευωχία

Κανείς μας δεν γνωρίζει κανέναν
όλοι στην προσωπική βυθισμένοι ‘μπειρία
στης εποχής την αβάσταχτ’ ευωχία
τριγυρνούμε μόνοι τρυφεροί κι απελπισμένοι
κατά βάθος τ’ αναπότρεπτο τέλος ελκυστής τελεσμένος

κι άλλο δεν κανουμ’ εμείς μαύρες της νύχτας
πεταλούδες μικρές μα μοιραίες, στης φωτιάς
την αγχόνη μαγεμένες πετούμε
απ’ ανάγκη και τάξη στου χαρακτήρα
τ’ απαράλλαχτο υφασμένο μετάξι

και καθώς χθές μια και πάλι, παρελθόντος
και μέλλοντος γοργόφτερη σύντηξη στερνή
πνίγεται απ την Ύδρα στιγμή, όλα μαίνονται
όλα τίποτα στον Παν π’αδιαφορο στέκει
και τη μοίρα ξεκάνει ως τύχη φαιδρή

Καλά Χριστούγεννα

‘O,τι μου συμβαίνει γίνεται με το πέρασμα του χρόνου χαρακτήρας
ταξιδεύω στο βαθύ σύμπαν κοιμισμένος ακούγοντας τη μυθολογία του Χατζιδάκη, μια σερενάτα του Σούμπερτ, το adagio από ένα κονσέρτο για βιολί του Βαch
βυθισμένος σε μια βιωματική απραξία, δημιουργώ εγκεφαλικά γεγονότα και θλίβομαι
είναι ίσως ο μόνος τρόπος να ζητώ συγχώρεση από το Θεό της ύπαρξης για τα διαρκή και ανήκεστα λάθη μας
φαίνεται να μην με ταράζει τίποτε, αλλά μιας αγάπης τα κύματα που ζεστά της το χρόνο μου σπουν σε μια λίμνη βυθούν με
και μιλούν για τα σύμπαντα με κλαυθμυρισμούς αληθείς κι αναγκαίους απ’ των γεγονότων τη βία,
σιγή μουσική…μακριά από πράξη και βία

Καλά Χριστούγεννα

Το μέγα μύθο μελετώ

Το μέγα μύθο μελετώ
κορδίζεται μπροστά μου

και φτάνει μόν’ ο δάσκαλος
καράτε που θα δώσει
κίτρινη ζώνη εξήντ’ ευρώ
στον Θέμη τ’ακριβόν μου
για να γκρεμίσει τ’όνειρο
ρεαλισμό να χτίσει

κίτρινη ζώνη εξήντα ευρω
το Δώρο Χριστουγέννων
του δάσκαλου το μυστικό
σάμπως όλων των άλλων
που χουχουλιάζονται μες
στ’ ακριβά, σαλόνια της βολής τους

κι άσε τους ΤΣΕ κι άσε τους Μπρεχτ
και το μωρό Χριστούλη
φτωχούληδες να χάνονται
και να κηρύττουν μόνοι

Ένα ειναί το μυστικό το γρίφο
που μας λύνει, ιδιοκτησία
φίλοι μου και μετρητά να ρέουν
για να πορδίζουμε γλυκά
σε ζέστη και σε κρύγιο

μυρίζει τώρα ο καφές
φουντούκι που μ΄αρέσει και πέμπω γεια
τσι όμορφες τσι λυγερές κει πέρα
το Θέμη αδράζω στα γοργά
ποντίζομαι γι’ ολούθε
και στο τραπέζι καθουμαι
για να παρηγουριέμαι