Η βουή

Η βουή, ο θόρυβος, η α-νοησία, τα μυθεύματα μου κλείνουν το στόμα

τι να πω, που και μεταξύ μας φτάσαμε να διαφωνούμε

να καταφύγω πάλι στην τρυφερή απόγνωση του ποιητή

και τα πεθαμένα τριαντάφυλλα;

Να αναρωτηθώ για τους σκληρούς καιρούς

για ποιητές κι ανθρώπους;

Τι να πρωτοκάμω μέσα σ’αυτή τη χασμωδία

όπου πρωθύστερα κατασκευάσαμε την απώλεια νοήματος;

Και τι να κάμω άλλο απ’ το να περπατώ

και να μ’ αρέσει η απόκοσμη θλίψη των πεθαμένων γαρύφαλλων στον Επιτάφιο,

η μαύρη νυχτιά κι η η διαυγής σιωπή του πλήθους με τα κεριά να τρεμοπαίζουν

μια ανοησία πιθανόν, για την ανύπαρκτη πείνα της αγάπης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s