Η Ποίηση ως αισθητική ηθική

Η Ποίηση ως αισθητική ηθική

Επειδή παρά την προσπάθεια αποσαφήνισης των αρχών μας πολλές είναι φορές μες στις σκιές και τη βουή του μπερδεμένου μας παντός που αναγκαία στέκεται μια νέα επίσκεψη

Δεν είναι η ηθική μας μια Αυστηρή και σεμνότυφη δεοντολογική ηθική,

αλλά το σύνολο προτάσεων που περιγράφουν τις πράξεις μας το σύνολο των προτάσεων που εξάγονται από τα κείμενα και περιγράφουν οραματικά έναν δυνατό βίο

δίχως αυτό να μας οδηγεί στην απόρριψη την μισαλλοδοξία το ρατσισμό τον αποκλεισμό στο δικαίωμα της ζωής και της ελευθερίας της

μια δημοκρατική ηθική με ελάχιστους αναγκαίους κανόνες και φανοστάτες τα κείμενα

με κάθε μας πράξη να έχει ταυτόχρονα μια αναλογούσα από τις αρχές αυτές αισθητική αξία

 

 

 

Απαντήσεις

Απαντήσεις

Οι μεγάλοι ποιητές δεν μας αφήνουν ποτέ μόνους
ποτέ στο σκοτάδι
μας συνοδεύουν τα κείμενα τους στο παν, 
που στ’ άπειρο πάει και τα χάη νικά

τώρα οι νέοι μεγάλοι ποιητές
θα είναι πιο μεγάλοι σαν νεκροί

Ας δει κανείς το παρόν με μάτια ανοιγμένα
απ το μέλλον
Θα ευθυμήσει κι ίσως λιγάκι ηρεμήσει

—————————————

Οι μεγάλοι ποιητές δεν μας αφήνουν ποτέ μόνους
ποτέ στο σκοτάδι
μας συνοδεύουν τα κείμενα τους στο παν,
που στ’ άπειρο πάν και τα χάη νικούν

τώρα οι νέοι μεγάλοι ποιητές
θα είναι πιο μεγάλοι σαν νεκροί
ας κάνουμε λίγη υπομονή

 

 

 

 

Νέα και πάλλευκη γεννιέται η ελπίδα

θα έγραφα δεν υπάρχει κατανόηση
ότι υπάρχει μόνον μια βραδυγλωσσία
ένας μογιλαλισμός της έκφρασης
μια αδυναμία σύνθεσης του όλου

Είμαι πίσω από ένα γυάλινο κύβο
και φθέγγομαι γαλάζια άναρθρα ρήματα
που εμφανίζονται ως πουλιά φυλακισμένα
σε σκυθρωπούς περαστικούς διαβάτες
που κοιτούν στον ορίζοντα τις φυλακές διαβατών

και ξάφνου μια αναπάντεχη μπλε ρυτίδα
στο μέτωπο μιας σφιγμένης γυναίκας
που τραγουδά ακατάληπτα για το λυρισμό
και την παράδοση εκεί μπροστά στο γυάλινο κύβο
με αφήνει να καταλάβω με σαφήνεια
οτι οι άνθρωποι σε μια κοινή γλώσσα ονειρεύονται

Και στον ορίζοντα μου νέα και πάλλευκη γεννιέται η ελπίδα
που τη λένε πάντα έρωτα

Στρατής Φάβρος 2016

Στην εικασία της αγωνιώ

Στην εικασία της αγωνιώ

Η ομορφιά εκτός από δικαίωμα είναι και μια διαρκής εικασία επομένως οι ποιητές κι όλοι άλλοι προνομιούχοι θεράποντες δεν έχουν καμιά τιμή και κανένα προνόμιο επάνω στην ομορφιά αλλά μονάχα την ίδια μα την ίδια με τον κάθε άλλον αγωνία.
Και το μόνο ίσως που σώζει τους ποιητές και την ποίηση διαχρονικά είναι ότι η αγωνία αυτή είναι τόσο δυνατή που να επαναλαμβάνεται σαν ηχώ δυνατά κάθε φορά που ένας τους πέφτει σαν νεκρό φύλλο, από τη θλίψη που προκαλεί η σκληρότητα στον κόσμο.

 

 

Κάποτε έλεγα

Κάποτε έλεγα

H ζωή είναι ένα παιχνίδι που δεν τελειώνει, μέχρι να τελειώσει
δεν γνωρίζω βέβαια στο δικό μας πείραμα προς ποια κατεύθυνση πηγαίνει
θα το αποφασίσουμε σήμερα και θα το μάθουμε αύριο
εγω πάντως πήρα εδω και κάποιο καιρό την απόφαση να εγκαταλείψω
το άθλιο αυτό κράτος και προσπαθώ να την υλοποιήσω.

Ο Σ απαντά
προσέξτε μήπως στην προσπάθεια να εγκαταλείψετε το κράτος εγκαταλείψετε την χώρα, και την αφήσετε στο κράτος

Την πατρίδα σου την κουβαλάς πάντα στην καρδιά
είναι γλωσσικά και συναισθηματικά η ταυτότητα σου
Ο κίνδυνος να την χάσεις έναντι του κράτους υπάρχει κι όταν κάποιος μένει εδώ

Αυτό μάλιστα μάλλον συμβαίνει

Εγκαταλείψαμε τη χώρα στους ικανούς της επιβίωσης
που μίλησαν τη γλώσσα του κράτους καλύτερα από εμάς.

Η εξορία είναι μια παραδοχή ήττας.

Ήμουν πάντα με τους χαμένους
δεν είχα τη δυνατότητα να το πω στον εαυτό μου
ήμουν διανοητικά κωφάλαλος.

Μου τελείωσε τρόπον τινά ο μαζοχισμός.

Υστερόγραφα
Μάλλον φαίνεται ότι δεν μου τελείωσε ποτέ