πως αφεθήκαμε στην φθορά;

 

ήμασταν τόσο
φωτεινές
ελπίδες
σαν παιδιά
πως αφεθήκαμε 
στην φθορά;

Δεν τα καταφέρνουμε
αλλά υπάρχει η ανάμνηση
του Έρωτα
κι ασπαίροντας την αναζητούμε

Σαν τη μέλισσα τρυγώ
σ’ αλλά στέκομαι με θαυμασμό
κι άλλα πέρα τα ρίχνω στο γιαλό
μα κείνο που μου γυρίζει το κεφάλι
της συντεχνίας είναι τ αδιόρθωτο το χάλι

Ανθρώπινο είναι δεν πειράζει
να κουβαλάς νερό και να πορδίζεις
μη παριστάς όμως τον παπά
και μου ζητάς και σεβασμό

 

————————————-

ήμασταν παιδιά ελπίδες  τόσο
φωτεινές
πως  αφεθήκαμε έτσι
στην φθορά;

Δεν τα καταφέρνουμε
αλλά υπάρχει η ανάμνηση
του Έρωτα
κι ασπαίροντας την αναζητούμε

 

Σαν τη μέλισσα τρυγώ
σ’ αλλά στέκομαι με θαυμασμό
κι άλλα πέρα τα ρίχνω στο γιαλό
μα κείνο που μου γυρίζει το κεφάλι
της συντεχνίας είναι τ αδιόρθωτο το χάλι

Ανθρώπινο είναι δεν πειράζει
να κουβαλάς νερό και να νομίζεις
μη παριστάς όμως τον παπά
και μου ζητάς το  σεβασμό

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s