στο τέλος της εφημερίας του Λαϊκού

Σήμερα το πρωί
στο τέλος της εφημερίας του Λαϊκού
συναντήθηκα με μια γαζέλα
χρυσή και νεαρή
καστανά και κόκκινα μαλλιά 1 κι 80 ψηλή
με τα τακούνια της
μια χρυσοκάστανη ήταν γοητεία
στα τελευταία είκοσι ή στα τριάντα
ντυμένη ένα φόρεμα ανάριο καφετί
σπαρμένο με κόκκινα λουλούδια
χαιρετούσε γι άγνωστο λόγο
την νοσοκόμα στο ουρολογικό
καλημέρα κύριε γιατρέ!
θυμάμαι την να λέει
Κοιτάζω με, πιο κοντόν της
ως ανάμνηση κοντή
να μαζεύω την κοιλιά
καθώς την ρίχνω στο κρεβάτι νοερά
άδικη που σαι ζωή
δίνεις σε κανέναν κείνο που ποθεί;

Κάποιες επιθυμίες νόστος άμωμος
περνούν και φεύγουν σαν καλοκαίρια
πριν το καταλάβεις δίχως αμαρτίες και νυστέρια
γυμνούλες όμορφες χρυσές σαν άμμος
νόστος γλυκύς αγέρια κι έρωτες
χάλκινα όνειρα στρόγγυλες βιόλες
κορμιά που λιγώνουνε ατίθασα αγόρια
κορμιά που χάνονται γοργά πεφταστέρια

 

20993869_10155501378147348_435840776248665788_n

Photo : Iwase Yoshiyuki

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s