το παρόν που αδήριτο στέκει

στον Θέμη
με όλη απ’ την αγάπη της αγάπης

το παρόν που αδήριτο στέκει
το παρόν που τον τρέχει
άλλο δεν έχει απ’ αυτό
που εδώ τον συνέχει
και σαν ποτάμι τον βρέχει

ότι έχει αυτό
κι ότι δεν έχει πάλι αυτό

δεν μετανιώνει λοιπόν
ότι μετανιώνει μέλλον είναι
όχι παρελθόν

Υπήρχαν πάντα θύτες και θύματα
αλλά ποτέ το τραγικό τους παιγνίδι
δεν είχε τόσο δυσδιάκριτη μορφή
σαν γραφίδα που γράφει και σβήνει

μπορεί να είναι μόνος πολύ
μπορεί να είναι ένα μικρό παιδί

το σκοτάδι της μοναξιάς
το φως της ερημιάς
κοιτά πάντα στην πλευρά
μιας χαμένης χαράς

Advertisements