Δάνειοι αεί στοχασμοί

Δάνειοι αεί στοχασμοί

Ρωτά ο Ντιντερό το Βαρώνο
του Οράτιου την γλώσσα λιγώντας
ρωτώ κι εγώ σε άλλη γλώσσα γλιστρώντας

Γιατί να πλανηθώ αφού θα πεθάνω;
ή ακόμη γιατί να ζω αφού ο θάνατος μου
είναι κάπου γεννημένος;

γιατί τα ζώα σπάνια μόνο αυτοκτονούν
τη ζωή να διασώσουν μόνον ;

Στου Αρχύτα τον Θάνατο τυχαίο
μια φούχτα σκόνη ιερή
για το πέρασμα φτάνει στον Άδη

Στης Αντιγόνης τον νεκρό
μια φούχτα σκόνη φτάνει
το χρέος να κάμει

Και στη Σίβυλλα Κουμαία μια φούχτα
σκόνη το φόβο να δείχνει
στο φόβο να φτάνει

Στο ενδιάμεσο ο βίος σκύλος
η ευγενής κώφωση κι η θαυμασία τυφλότης
της ιντελιγκέντσιας, τ’ άχρηστα πάντα ρητά του Τειρεσία
και τα πεσμένα βυζιά του

Ο μέγας θάνατος και η ζωή αδήριτοι
το σιδηρούν παραπέτασμα και τα ζεστά ποτά
κι εγώ να παλεύω για ζωή
στιγμή στιγμή για μιαν ακέραια
ζωής και θανάτου ωραία στιγμή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s