Η αλήθεια

Πολυδιάστατη η αλήθεια ακριβή κι άπορη
και οι δρόμοι της κλειστοί
κι όλοι μ’ αυτό που χομε πρόχειρο
μπροστά μας πορευόμαστε

Ο παράδεισος στην αντίθετη
είναι της κριτικής κατεύθυνση
εκεί π’ όλα αληθεύουν ως απ’ το σπάνιο θαύμα
αυτό μας μαθαίνουν τα μεγάλα κείμενα
αυτό και το ηθικό της ποίησης παράδειγμα

Η αλήθεια που ναι μια τρελή αλήτισσα
σ’ ένα βρώμικο νοσοκομείο κλεισμένη
και κανείς απ όσους κομπάζουν στ’ όνομα της
σημασία δε της δίνει καμία

κάθε μέρα στα χείλη
κι εκείνη τρελή κάθε μέρα να σβήνει
στης ζωής το γελοίο παιχνίδι
στης ζωής που μια κρατά και μια ‘φήνει

Advertisements

Δάνειοι αεί στοχασμοί

Δάνειοι αεί στοχασμοί

Ρωτά ο Ντιντερό το Βαρώνο
του Οράτιου την γλώσσα λιγώντας
ρωτώ κι εγώ σε άλλη γλώσσα γλιστρώντας

Γιατί να πλανηθώ αφού θα πεθάνω;
ή ακόμη γιατί να ζω αφού ο θάνατος μου
είναι κάπου γεννημένος;

γιατί τα ζώα σπάνια μόνο αυτοκτονούν
τη ζωή να διασώσουν μόνον ;

Στου Αρχύτα τον Θάνατο τυχαίο
μια φούχτα σκόνη ιερή
για το πέρασμα φτάνει στον Άδη

Στης Αντιγόνης τον νεκρό
μια φούχτα σκόνη φτάνει
το χρέος να κάμει

Και στη Σίβυλλα Κουμαία μια φούχτα
σκόνη το φόβο να δείχνει
στο φόβο να φτάνει

Στο ενδιάμεσο ο βίος σκύλος
η ευγενής κώφωση κι η θαυμασία τυφλότης
της ιντελιγκέντσιας, τ’ άχρηστα πάντα ρητά του Τειρεσία
και τα πεσμένα βυζιά του

Ο μέγας θάνατος και η ζωή αδήριτοι
το σιδηρούν παραπέτασμα και τα ζεστά ποτά
κι εγώ να παλεύω για ζωή
στιγμή στιγμή για μιαν ακέραια
ζωής και θανάτου ωραία στιγμή.

Η λογοτεχνία κι η σκιά της στην εμπειρία ή Η λογοτεχνία στη σκιά της εμπειρίας

Διαβάζω κάποιες ποιητικές συλλογές
πνιγμένες στην στερεοτυπία της πρωτοπορίας
η λογοτεχνία είναι μια μοναχική ιστορία

δεν είναι η λογοτεχνία τσάγια κυριών
ή απογεύματα για να πουλήσουμε
το στοκ που έχουμε στα ράφια από βιβλία
των οποίων απολύτως καταλαβαίνω την ανάγκη

ούτε είναι
η μαθήτρια του κυρίου καθηγητή που πρόκοψε
και πήρε Άλφα στο τέλος της ημέρας λογοτέχνης

Ο λογοτέχνης είναι ο στυλίτης που βρήκε
το θεό του στην έρημο

πρεσβεύω λοιπόν το όραμα μιας λογοτεχνίας
πόβερα, όχι στα υλικά
αλλά στη διάσταση της εμπειρίας.

Σκέψεις στη Βία για το θύμα και το βίαιο κράτος

Σκέψεις στη Βία για το θύμα και το βίαιο κράτος

Ενάντια σε κάθε μορφή βίας, έτσι εναντιώνομαι και σ’ αυτές τις ανόητες πράξεις εκείνων , που θα μπορούσαν να αφιερώσουν την επαναστατική τους ενέργεια στο να συντάξουν κείμενα να τα φέρουν στο δήμο δυναμικά και να τα συζητήσουν στους δρόμους αντί να αποδέχονται το ρόλο παρία που τους υποβάλλουν οι κατεστημένες μορφές αντίληψης της ένοπλης βίας από τη μια, και της τάξης, που τρίβει τα χέρια της όταν καταφέρνει να τους αναδεικνύει σε κίνδυνο. Θα μου πεις μα τι δύναμη έχει ο διάλογος και τα ζητήματα; αυτό είναι το ζήτημα, λοιπόν εξ αρχής. Είναι ζήτημα αντίληψης της Δημοκρατίας.

Από την άλλη, δικαιολογούνται για όλους ως αυτονόητες, σπατάλες θωρακισμένων αυτοκινήτων, αστυνομικών συνοδείας, μισθοί ηγεμονικοί και συντάξεις ανακόλουθες στη γενική ένδεια κ.ο.κ Έχει κανείς μετρήσει την απόσταση του βιοτικού επιπέδου των κυρίων τίποτα συνολικά και πόσο βαθιά η νοοτροπία αυτή προχωρά στο πορτοφόλι του κράτους, που από την άλλη δεν μπορεί να περιθάλψει τους άστεγούς του; Δεν είναι αυτό Βία;

Δεν είναι βία όλο το φαινόμενο έκπαγλης σπατάλης του αντιπροσωπευτικού πολιτικού μας συστήματος; Δεν ήταν βία ότι ο Βενιζέλος χρησιμοποιούσε μέσα στην κρίση τα Λιαρ τζετ του δημοσίου για να πάει στις Βρυξέλλες και να γυρίσει στο σκάφος του, στις διακοπούλες του; Δεν είναι βία η θεσμική τους προστασία;

Δεν είναι βία ο πλούτος όλων των στελεχών του δημοσίου; Γιατρών στο Έλενα επί παραδείγματι που έπαιρναν μαύρα 1400 ευρώ για μια καισαρική; στις εφορίες χιλιάδες μαύρα ευρώ για να κλείσουν υποθέσεις και ελέγχους, στις πολεοδομίες αντίστοιχα στα δικαστήρια, και δεν έχει τελειωμό, η Βία. Δεν είναι Βία οι αργόμισθοι στο δημόσιο, που καταγγέλλει ο γραφικός αλλά όχι αναμάρτητος Λεβέντης, οι οποίοι απολαμβάνουν εξαιρετικά υψηλού επιπέδου διαβίωσης αφού έχουν σταθερά και άλλες πηγές εισοδήματος;

Δεν είναι βία η σε αντίστιξη ύπαρξη 1,200,000 ανέργων;

Δεν είναι Βία η Εκκλησία ως συνολικό φαινόμενο;

Τι κάνουμε γι αυτή τη βία ως κοινωνία; τίποτα γιατί πολλοί από τους αόρατους αυτούς, είμαστε εμείς. Το εγώ δεν γίνεται να γίνει εμείς γιατί είναι ένα άλλο εμείς.