Ετικέτες

, , ,

Αφηγήσεις και Τραγούδια άρρητων μικρών παθών

Μια μέρα στα δικαστήρια ξεκινά νωρίς
ευτυχώς τελείωσε νωρίς
είναι πολύ διδακτική καθώς
η συνείδηση τρέχει σε μια απροσδόκητη εγρήγορση
κρατώντας σημειώσεις αναθυμούμαι να πω
ότι το ραδιόφωνο στο Κόκκινο άλλοτε με τέρπει
απροσδόκητα ευχάριστα
κι άλλοτε μου διδάσκει
το Συντηρητισμό της Προοδευτικότητας
Μια θέση πάρκινγκ λίγο πριν το όριο της μεγάλης ζήτησης
ένας σύντομος περίπατος μέσα από το μικρό αλσύλλιο
των Δικαστηρίων της Ευελπίδων
βοηθά στον συναισθηματικό συντονισμό
το γιατί σκεφτόμουν την Ακαδημία στον ολιγόλεπτο
περίπατο μάλλον θέμα συνειρμών

Συνάντηση με τ’αντράκια της ενημέρωσης
καμεραμεν των καναλιών με αμφίεση εκδρομέων
περιμένουν το ανθρώπινο εξαθλίωμα των ημερών
καταλαβαίνω ποια πτυχή εξυπηρετεί η ανάγκη καταγραφής
αλλά βδελύσσομαι την παιδεία της γενικής μηχανής

Οι άνθρωποι εκείνοι λαϊκοί επαγγελματίες σε πλήρη αντίστιξη με το κατά τα άλλα ενδιαφέρον ανθρώπινο μωσαϊκό των δικαστηρίων φορούν κοντομανικά μπλουζάκια καπνίζουν
και σχολιάζουν την επικαιρότητα και την επικαιρότητα τους
μαθαίνω με ενδιαφέρον ότι τα μικρόφωνα τους είναι αρκετά δυνατά και ότι έχουν επίσης κάτι που τους βοηθά να αναμεταδίδουν live το ψηφιακό υλικό της κινηματογράφησης
υπάρχουν κι άλλα που ονοματίζω ως άρρητο αλλά νοήματος φέροντα θόρυβο της καθημερινότητας

Δικαστές γραμματείς δικηγόροι και δικηγορέσσες ή δικηγορίνες ( αναγκαίοι διαμεσολαβητές καθώς μόνον διά ή μετά παριστάμεθα), αστυφύλακες ωραίοι ωραίες ντυμένοι και ντυμένες τις ελεύθερου στυλ στολές τους ( πλην των πληβείων αστυφυλάκων φυσικά ) άλλοι comme il faut σάμπως η κυρία με τη μαύρη δερμάτινη τσάντα και τα επίχρυσα αξεσουάρ, δηλωτικά μιας εν γένει τάξεως, άλλοι στο ίδιο φάσμα αλλά με ερμηνείες πιο φιλελεύθερες ή πιο συντηρητικές.

Απομονώνομαι στην αίθουσα του δικαστηρίου είκοσι δημιουργικά λεπτά, η ροή του χρόνου συνεχίζεται αδιάληπτα θέλω να φωνάξω, δεν υπάρχουν σημεία απώλεια της συνείδησης

Διαβάζω ξανά το άρθρο του Απόστολου Δοξιάδη στο The Books’ journal το οποίο νομίζω δίνει μια καλή περιγραφή του ζητήματος του αρχείου Καβάφη. Το άρθρο έχει αναμενόμενα μερικά τυπογραφικά αλλά τα ξεπερνούμε, συνοψίζω λέγοντας ότι αισθάνομαι λύπη για την ανελευθερία που ο «επιστημονικός σύμβουλος» του ιδρύματος και το ίδρυμα, επιλέγοντας σε αυτό να θεωρήσω το άρθρο ειλικρινές, εισάγουν στην διαχείριση του αρχείου, λυπούμαι που οι θεσμικές μας προχειρότητες επιτρέπουν την δημιουργία τέτοιων πνευματικών παραδοξολογιών. Άλλο άρθρο μέρες αργότερα με πείθει για το ελεύθερο του αρχείου με την αποστομωτική του οτι το αρχείο είναι πλήρως ελεύθερο στο δίκτυο.

Ένας δικηγόρος μπροστά μου καταθέτει τις προτάσεις του , οι οποίες συνίστανται σε αντιρρήσεις στους στίχους μιας διαταγής πληρωμής. Η δικηγόρος της τραπέζης είναι μια νεαρή με έντονο μακιγιάζ, μου θυμίζει Εγγλέζα μικροαστή Σάββατο σε ντινέ. Παραιτούμαι του δικογράφου το οποίο μου έδινε το δικαίωμα εκδίκασης ενός αιτήματος ανακοπής προς μια μονομερή και άδικη ρύθμιση καταβεβλημένος από τις υπέρτερες συνθήκες και συρόμενος εις το μη χείρον βέλτιστον της εποχής. Δηλώ έμπλεος της ενοχής της ανοησίας και του στοχαστικού οπορτουνισμού έναντι πενιχρών πραγματικών και συναισθηματικών αντίτιμων. Διακρίνω λίγο πριν το τέλος της διαδικασίας στην λαιμόκοψη της λευκής λινής μπλούζας την ελάχιστη θέα της μικρής κόχης που οδηγεί στην όμορφη νεανική χαράδρα του στήθους της νεαρής προέδρου, με προσοχή για να μην προσβάλλω το δικαστήριο κοιτώ τα όμορφα μελιά μάτια που δικάζουν, τι ωραία απρόσμενη έκπληξη.

Γυρνώ πίσω με το δείκτη του ραδιοφώνου στο κόκκινο, όλη η πρωινή ζώνη μέχρι τον Ραπτόπουλο και τον Κραουνάκη είναι καταβεβλημένη από μια συντηρητική προοδευτικότητα, εκείνοι λάμπουν ως απροσδιόριστα διαμάντια.

Στον ουρανό αραιοί σχηματισμοί νεφών με κάνουν να σκεφτώ τις σπιλιάδες του γαλανού, τον Σεφέρη και το Βασιλιά της Ασίνης, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, την ταυτότητα των επών, παρακάτω ένα λιβάδι αγριολούλουδων στης Μεσογαίας την όμορφη ράχη και ο χρόνος προδήλως κυλά με ροή μαρτυρίας και βουβή των φαινομένων την πληθύ.

Advertisements