Ετικέτες

,

Με απασχολεί το ζήτημα του διαλόγου στα πλαίσια μιας ιδεατής άμεσης δημοκρατίας, η οποία όμως στον σύγχρονο κόσμο και με την αυξανόμενη διάχυση της τεχνολογίας που κάνει δυνατή την επαφή σε ψηφιακές πλατφόρμες γίνεται ολοένα πιο δυνατή και πιθανή.

Αυτό το διάλογο που εκ προοιμίου περιέχει την κατάθεση διαφορετικών γνωμών και που η σύνθεση τους είναι αναπόσπαστο κομμάτι του.

Αυτό που ορίζεται δηλαδή ως διαλεκτική.

Η διαλεκτική ως τέχνη χρειάζεται ενδελεχή προπαρασκευή
και μιαν αγωγή στην οποία για να ασκηθούμε πρέπει να αναπτύξουμε μια παιδαγωγική του διαλόγου την οποία στερούμαστε. Βέβαια η ίδια η άσκηση είναι μαθητεία.

Οποιοσδήποτε δοκιμάσει να στήσει το μικρότερο διάλογο σε φυσικό ή ψηφιακό πλαίσιο καταλαβαίνει πολύ γρήγορα τις εγγενείς από την ουσιαστική στα ζητήματα αυτά έλλειψη παιδείας και συναισθηματικής νοημοσύνης (που επίσης είναι αναγκαία) σε κάθε κοινωνικό επίπεδο.

Θεωρώ ότι στην προπαρασκευή στην ιδιωτική σφαίρα, σε αυτό που γενικά αποκαλούμε «εαυτό», συμβάλει μια έννοια που χρησιμοποιήθηκε αρχικά στην ψυχοθεραπεία, η «ενσυναίσθηση» ή αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι και διατυπώνω ως δημοκρατία του συναισθήματος, να προσέρχεσαι στο διάλογο δηλαδή με ανοιχτό το συναίσθημα και τ’ αυτιά και μουδιασμένη τη γλώσσα.

Αυτό το διάλογο αναζητώ ως αναγκαίο για τη διασαφήνιση κάθε έννοιας και κάθε λειτουργίας οποιασδήποτε κοινότητας.Γιατί αφενός είναι το θεμέλιο της αναζητούμενης άμεσης δημοκρατίας που αποτελεί θεμελιακή συνθήκη για βασικές ανθρώπινες επιδιώξεις όπως η ισότητα η ισονομία η ισοπολιτεία η ισηγορία και η ελευθερία και γιατί από αυτές διαπιστεύεται η ευδαιμονική ζωή που είναι διαρκής αναζήτηση του ανθρώπου.

 

 

Advertisements