Ετικέτες

, ,

Σονέτο XVII
Πάμπλο Νερούδα

Δε σ’ αγαπώ σαν ρόδο να’ σουν αλατιού, ή σαν τοπάζι,
βέλη από γαρίφαλα που τη φωτιά πληθαίνουν:
ως αγαπιούνται σ’αγαπώ, πράγματα κάπως θολά,
μυστικά, μέσα απ την ψυχή μα και την σκιά.

καθώς φυτό που τους ανθούς του ρίχνει σ’αγαπώ,
που μέσα του κρύβει το φως εκείνων των ανθών,
και χάρις στον έρωτά σου σκοτεινό μες στο κορμί μου ζει
άρωμα κυκλωτικό που απ’ το χώμα έχει βγεί

Σε αγαπώ μην γνωρίζοντας το πώς, ούτε το πού μήτε το πότε,
σε αγαπώ ευθέως δίχως προβλήματα και δίχως περηφάνια:
έτσι σε αγαπώ γιατί δεν ξέρω με άλλον τρόπο ν’αγαπώ,

παρά μ’ ετούτον τον τρόπο όπου δεν Είμαι μήτε Είσαι,
τόσο κοντά που το χέρι σου πάνω στο στήθος μου είναι το δικό μου
τόσο κοντά που τα μάτια σου κλείνουν με τ’ονειρά μου.

Απόδοση Στρατής Φάβρος

SONETO XVII

No te amo como si fueras rosa de sal, topacio
o flecha de claveles que propagan el fuego:
te amo como se aman ciertas cosas oscuras,
secretamente, entre la sombra y el alma.

Te amo como la planta que no florece y lleva
dentro de sí, escondida, la luz de aquellas flores,
y gracias a tu amor vive oscuro en mi cuerpo
el apretado aroma que ascendió de la tierra.

Te amo sin saber cómo, ni cuándo, ni de dónde,
te amo directamente sin problemas ni orgullo:
así te amo porque no sé amar de otra manera,

sino así de este modo en que no soy ni eres,
tan cerca que tu mano sobre mi pecho es mía,
tan cerca que se cierran tus ojos con mi sueño.

 

Advertisements