Ετικέτες

, ,

Στην Λίζυ Λασσιθιωτάκη

Μια γυναίκα έσυρε τη μακριά μαύρη της κόμη τεντωμένη
Κι έπαιξε ψίθυρο μουσικής πάνω σ’ αυτή τη χορδή

– Έρημη Χώρα Θωμάς Έλιοτ
σε μετάφραση Γιώργου Σεφέρη –

 

Να ταν αυτή η γυναίκα που μιλούσε τους χρησμούς;
Που σε μένα φάνηκαν ακατάληπτοι στην αρχή

Και μετά από πολύ καιρό που άκουγα τις μουσικές
από παλιά ξεχασμένα κείμενα

Κι εκείνη αφού είχε πάει μονάχη στα νερά της Στύγας
και είχε αντέξει βαριά χρόνια εννιά σιωπής και μοναξιάς

Στάθηκε επάνω στην άκρη του βράχου και ψιθύριζε
και κανείς μας δεν την άκουσε γιατί παλιά γλώσσα μιλούσε

Κάπου κοντά σε μια άνοιξη σκοτεινή μέσα στην ολόκαινη ψευδαισθησία
οι μύστες του συγκεκριμένου της γλώσσας του και της φόρμας

Αρχαία τραγούδια κεντούσαν για την απόκοσμη της αλήθειας
ομορφιά που τον κανόνα της είχαμε απολέσει χρόνια πολλά

Και στάθηκα κι εγώ αντίκρυ και με ψιθύρους και καπνούς
μια γλώσσα να συντάξω καθώς για να πω προσπαθούσα

Αλλά ατέλειωτη η γλώσσα σαν τις κόκκινες του παλατιού πορφύρες
κι αδύναμος ο λόγος μου να τη χτίσει από τη σίγαση των τρόπων

Και έτσι το χάσμα των ουρανών της τρυφερότητας ανελέητα
το μυστήριο έδενε της αμφισημίας της αγάπης και της σιωπής

Στρατής Φάβρος

 

 

Advertisements