Η μονιμότητα της στιγμής

Ένας ποταμός από δροσιά
οι σκιές των φύλλων τρεμοπαίζουν στα μάτια
αφήνοντας λάμψεις μικρού απογευματινού φωτός
ο βομβώδης ψιθυρισμός του χαρούμενου πλήθους
το πηγαίο χαμόγελο της φιλίας,
μια μικρή ακέραια και ανεξάρτητη στιγμή χαράς
σπονδή στο μεσμερισμό του αυθόρμητου

η ευδαιμονία η φήμη η ευτυχία
οι μεγάλοι γρίφοι της ζωής τα ναι και τα όχι μας

η ποίηση ως καθ’αυτή πάει να πει το έργο σου
η αντικειμενική και η υποκειμενική του διάσταση
τα θλιμμένα και μυστηριωδώς τρυφερά όντα της ύπαρξης
τα ποιήματα πλάσματα που ζουν στην αιώνια τους μοναξιά

και η εικόνα του ποιητή εικοσιένα χρόνια πριν το θάνατο του
στα μάτια του νεαρού Ιούλιου Σλοβάτσκι
«ήταν φανερό πως τον έκαιγε μια εσωτερική φλόγα
ενώ εξωτερικά έτρεμε όπως ο ζελές»
και θέλοντας να τονίσει την εξέχουσα κοινωνική του θέση
ο νόθος καλούσε για να ρθει κοντά του ο βαλές

η στιγμή χτίζει μια μονιμότητα ευδαιμονίας
που δεν έχει καμία άλλη σημασία
από τη μονιμότητα της στιγμής

Ιουνιος 2016
στην Λουκία Πλυτά

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s