Ετικέτες

, ,

Ο Ποιητής ή η ποιητικότητα δεν έχει μια ταυτότητα
ή έναν ορισμό αλλά άπειρες ταυτότητες και είναι ένας ανοιχτός ορισμός

και αυτό συνιστά την υπερβατική λογική του εκείνην που δεν χωρά στις καντιανές περιγραφές μιας γνωσιακής λογικής είναι η απειρία του συναισθήματος

Ο ποιητής είναι το τζιτζίκι που τραγουδά τον χειμώνα

Υπάρχει πάντως πάντα ένας δεύτερος τρόπος να δεις τις σαπουνόφουσκες

Σκέφτομαι τώρα ότι κάθομαι στο πηγάδι ξανά αλλά δεν ακούω μία φωνή αλλά όλες τις φωνές απ όλους τους τόπους

Από το λιβάδι στην Νέκυια που ακούω στο πρώτο εκείνο άσμα

Και τ’ άλλο το «Καὶ ψυχὴ εἰ μέλλει » και στης ψυχής το μέλι, και έρχονται ολοένα φωνές μουσικές άλλες ξεκαθαρισμένες στην ακρόαση άλλες θολωμένες από το ηχείο μου

Και βλέπω τον εαυτό μου να κάθεται στο φιλιατρό του πηγαδιού και να μην αναζητά άλλον τόπο αλλά την ροή των μουσικών αυτών
και δεν μετανιώνω και ασκούμαι και είναι αυτό μια ευδαιμονία

και χτυπώ τα δάχτυλα μου επάνω στο φιλιατρό σκεφτούμενος το αγαθό και είσαι ο δείκτης μου, το πρώτο μου δάχτυλο, ο πρώτος χτύπος

 

 

Advertisements