Ετικέτες

, ,

Είναι που κάτι αλήτισσες θλιμμένες μαύρες μέρες
δαγκώνουν μου την κεφαλή και παίρνουν το λοφίο
και μες στην άσπρη καταχνιά στην άσπρη αυτή μαυρίλα
με ρίχνουνε στα βήματα του όνειρου τύφου πάλι
που τρώγει τις ελπίδες μου και που με μαστιγώνει
και βάζει τες να με θωρούν γυμνούλες να μου λένε
πως δεν θα γίνουνε ποτές του κόσμου αυτού κυρούλες
και παιρνει τότ’ η καταχνιά και δίνει του και κλαίει
πολλά τα που και μου μιλεί πολλά τα και μου λέει
μονάχον με χει και θωρώ μονάχον και γδαρμένο
και δεν χαράζει χαραυγή μον μαύρη νύχτα μένει

ασκήσεις καταχνιάς

Στρατής Φάβρος 2016

Σώμα Αισθητικογλωσσικόν

 

 

Advertisements