Η καθαρή αίσθηση των Πραγμάτων Wallace Stevens, 1879 – 1955

Αφού τα φύλλα πέσαν, γυρνούμε
Σε μια καθαρή αίσθηση των πραγμάτων. Είναι σαν
Να φτάσαμε στο τέλος της φαντασίας
Δίχως κίνηση σε μια γνώση αδρανή

Είναι δύσκολο ακόμη και επίθετο να διαλέξουμε
Γι αυτό το παγερό κενό, αυτή τη δίχως αιτία θλίψη
Η μεγάλη κατασκευή, σπιτάκι τόσο δα μικρό εγίνη
Δίχως περιπάτους στριφογυριστούς στα φθαρμένα πατώματα

Το κήπου το σπιτάκι ποτέ τόσο πολύ, επισκευή δεν χρειαζόταν
Η καμινάδα του πενήντα είναι χρόνων και από τη μια πλευρά του γέρνει
Μια προσπάθεια φανταστική έχει αποτύχει, μια επανάληψη
Σε μια ανδρών τε και μυγών επαναληπτικότητα

Η καθαρή του αίσθηση, δίχως αντικατοπτρισμούς, φύλλα
Λάσπη, βρώμικα τζάμια, νερό που μοιάζουν σιωπή εκφράζουν

Του τύπου, σιωπή αρουραίου που έξω προβάλει για να δει
Του κήπου η λίμνη η μεγάλη και το από νούφαρα φορτίο, κι όλο αυτό
Γνώση αναπόφευκτη να γίνει έπρεπε στη φαντασία
απαιτούμενη, ως μια αναγκαιότητα απαιτεί.

Δοκίμιο μετάφρασης Στρατής Φάβρος
Δημοσίευση 2014 facebook

The Plain Sense of Things
Wallace Stevens, 1879 – 1955

After the leaves have fallen, we return
To a plain sense of things. It is as if
We had come to an end of the imagination,
Inanimate in an inert savoir.

It is difficult even to choose the adjective
For this blank cold, this sadness without cause.
The great structure has become a minor house.
No turban walks across the lessened floors.

The greenhouse never so badly needed paint.
The chimney is fifty years old and slants to one side.
A fantastic effort has failed, a repetition
In a repetitiousness of men and

The plain sense of it, without reflections, leaves,
Mud, water like dirty glass, expressing silence

Of a sort, silence of a rat come out to see,
The great pond and its waste of the lilies, all this
Had to be imagined as an inevitable knowledge,
Required, as a necessity requires.

(Paul Klee, Blossoms in the night

Wystan Hugh Auden (1907-1973) Τα Επικήδεια Blues

Wystan Hugh Auden (1907-1973)
Τα Επικήδεια Blues

Των τηλεφώνων κόψτε τις γραμμές και τα ρολόγια σταματήστε,
με ένα κόκκαλο λαχταριστό το σκύλο να γαυγίζει εμποδίστε
και με τα τύμπανα τα μπουκωμένα, τα πιάνα αφού σιγήστε
Βγάλτε τα φέρετρα, τους θρηνητές να έρθουνε αφήστε

Απ’ το κεφάλι πάνω τα αεροπλάνα σε κύκλους να θρηνούν ελευθερώστε
Στο ουρανό το μήνυμα: Είναι νεκρός, να σχηματίζει ζωγραφίστε
μαύρη κορδέλα στης τελετής λευκούς περιστεριών λαιμούς να κυματίζει
Στους τροχονόμους μαύρα λινά τα γάντια να φορούν, ο κώδικας τιμής που καθορίζει.

Ήταν Βορράς και Νότος μου και Δύση μου κι’ Ανατολή
Η εβδομάδα μου η εργάσιμη και η αργία μου την Κυριακή
Το μεσημέρι μου και τα μεσάνυχτα και η κουβέντα μου και τα τραγούδια μου
Λάθος μου και πως θαρρούσα, που για πάντα η αγάπη αυτή θε να κρατούσε μου

Και τα άστρα δεν τα θέλω πια, όλα να τα σβήστε
Το φεγγάρι πάρτε, τον ήλιο λύστε
Τα δάση εξαφανίστε και τους Ωκεανούς να χύστε
Αφού τίποτα πια καλό να γίνει λέω μην ελπίστε

Απόδοση: Στρατής Φάβρος

Wystan Hugh Auden (1907-1973)
Funeral Blues (Song IX / from Two Songs for Hedli Anderson)

Stop all the clocks, cut off the telephone.
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling in the sky the message He is Dead,
Put crêpe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever, I was wrong.

The stars are not wanted now; put out every one,
Pack up the moon and dismantle the sun.
Pour away the ocean and sweep up the wood;
For nothing now can ever come to any good.

empirikos

https://www.facebook.com/mattias.mare

 

μια μορφή πειθούς για την ανοησία της πειθούς

Καμιά Διατύπωση δεν χωράει όλη την Αλήθεια,
Έχουμε καιρό τώρα έναν ασύμμετρο πόλεμο
ο οποίος όπως κάθε πόλεμος,
είναι φρικώδης και αναίσθητος
ως προς τα θεμελιώδη της ζωής
ως προς την οντότητα και την ύπαρξη
τα θύματα του αθώοι φυσικά μας πονούν, δικούς και ξένους

Ετούτη την ακραία στιγμή, στο μέγεθος της οδύνης στοιβαγμένοι
να σιωπούμε να λυπούμαστε και να συλλυπούμαστε
μόνον μπορούμε

Μιλούν για πόλεμο στον πόλεμο
για βία στην ακατανόητη βία

Λένε για πολιτισμό της Ελευθερίας
και έναν αντι-ιμπεριαλισμό των ηλιθίων
κήνσορες ακριβοί του ορθού

Σκέφτομαι τώρα δα στατιστικές

Πόσες αγωνίστριες και αγωνιστές
χαθήκαν στο Κομπάνι ;

Πόσοι σφαγιάστηκαν αιχμάλωτοι στα χέρια
του θεριού μες τη Συρία ;

Πόσοι άδικα πεθάναν στη δική τους Θάλασσα
έξω από την αρχαία Καρχηδόνα;

Πόσοι ξεβράστηκαν τουμπανιασμένοι
στις παραλίες της Ζουάρα ;

Πόσα πουλάκια πέθαναν στ’ άγρια
του πόντου μας τα κύματα
Πόσοι πεθαίνουν ολούθε κάθε μέρα ;

Πόσοι πεθάναν σε τούτο τ’ακρωτήρι
κάτω από ονόματα κενά ;

Κρίση οικονομική

Λες και η κρίση χτύπησε σπίτι ποτέ πλουσίου
Λες και η κρίση άφησε πλούσιους πεινασμένους
Λες και η κρίση δεν είναι Ταξική
Λες και ή κρίση είναι δίκαιη και ίσα μοιρασμένη

Σ’ αυτούς που μιλούν για πολιτισμό της Ελευθερίας
ας μας πουν τι εννοούν Πολιτισμό
ας μας πουν τι εννοούν Ελευθερία

Για να τους πούμε πως κάθε δομή είναι
στην ανάλυση της ένας
καλοσχεδιασμένος ολοκληρωτισμός
κάθε θεσμισμένη ελευθερία μια ανελευθερία

Είναι και για μένα έτσι μια μορφή πειθούς
για την ανοησία της πειθούς

Ένας αγαθός σαρκασμός
και φυσικά αυτοσαρκασμός

Είναι επίσης μια απόδειξη
για τη ματαιότητα της αλήθειας
ένας δημοκρατικός ρομαντισμός

Στρατής Φάβρος

 

 

prosfyges

Το «Ποίημα»

Το «Ποίημα» είναι μια έκλαμψη της μεταφυσικής στη γλώσσα και ως τέτοια, αποκρυστάλλωση της άρρητης αλήθειας.

είναι αδιαμεσολάβητη από την πολυσημία (κβαντικότητα) της ερμηνείας, ενέργεια

τι είναι τοπικά και προτασιακά αληθές δεν με ενδιαφέρει
με ενδιαφέρει όμως η βαθιά συνείδηση αυτή που διαμορφώνει την αγάπη
ως αναφορά της ανθρώπινης εμπειρίας.

Fred Boissonnas

Ημιτελές

Ημιτελές

«I am not long for this world»

μας κυκλώνει με τέτοιο ρυθμό η ζωή
και ο θάνατος
ώστε ίδιος και άλλοι μεταβλήθηκα
αιωρούμαι εις όλα τα κείμενα σύμπαντα

«Ἐνύσταξεν ἡ ψυχή μου ἀπὸ ἀκηδίας,
βεβαίωσόν με ἐν τοῖς λόγοις σου»

ανάρμοστη εμπειρίας αναζήτηση
και η πτύχωση στ’ άβαφτο χέρι

το μάτι μου ταυτόχρονα
μετρά τα σχήματα των ανθρώπων
και τις των τοίχων επιφάνειες

πράσινη λάκα το 96
το κουζινάκι τους
όταν σε ζήτησα
άπειρα χρόνια ενδιάμεσα
μέχρι που ο κόσμος ν’ αλλάξει

και οι ψυχές το ρυθμό τους απώλεσαν
στου θανάτου την έπαρση

και ο θάνατος στων ψυχών μας την ένταση
οικτιρμός ανεπάγγελτος

ποια ροπή τη ζωή ν’αρνηθεί σε
ένα θάνατο ολοένα ανύπαρκτο;

«Ποία δόξα ἔστηκεν ἐπὶ γῆς ἀμετάθετος;
Πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα·
μία ῥοπή, καὶ ταῦτα πάντα θάνατος διαδέχεται»

://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153644033122348&set=a.10151604201152348.1073741829.675952347&type=3&theater

u03A3u03A4u0397 u039Cu0395u0393u0391u039Bu0397  u03A0u039Fu039Bu0397 u03A4u03A9u039D u039Bu0395u039Eu0395u03A9u039D