Ετικέτες

, ,

H γυναίκα μου με έχει για τρελό
και σάμπως δίκιο έχει τι να πω

Το μεγαλείο της υστεροφημίας το χαρίζω
η σάρκα διψάει, το πνεύμα μόνο του ακινητεί

ο ποιητής την συνήθεια μου λέει να χτυπήσω
μα τι να κάνω που ζλάπι είμαι και πονώ

και το κρασί άλικο και παλιό η ξανθό και νεαρό
και το ωραίο της γιορτής το φαγητό το λαχταρώ

χόρτο είναι άλλος ποιητής λέει ο άνθρωπος
και εύκολα τρίβεται στο του μίσους έρεβος

Δεν ευτύχησα να έχω παρελθόν αστικό σώφρον και συφεροντολογικό
και έτσι τα λάθη μου μικρά κι οι αμαρτίες μου φτενές από το λαικό σωρό

Έτσι τη νιότη ξόδεψα τη τύχη σώρευσα μα τώρα που την ώρα κρατώ
στης βούλησης μόνο καλό βάζω το ξυράφι τ’ αγαθό

και της ζωής τον ατέρμονο του παρόντος χορό
με ευτυχία σαν τζίτζικας με οξύφωνο τραγούδι μεθώ

μα δίχως αδικία ούτε θυμό ούτε οίηση και μήτε φασισμό
άρρητο η ρητό κρυφό η φανερό, άμεση δημοκρατία επιθυμώ

Κι όσοι στου πλούτου μεθάτε τον συναρπαστικό ρυθμό που αθάνατος φαίνεται
καλά σκεφτείτε δις ποιο που τον φόβο πεθαίνει πράγματι έχετε

Υπάρχει πιο όμορφη δημοκρατία από τη φτωχεια και τον αγώνα που ζητά;
συνέχεια για ένα ανταρτικό μια αθωότητα απλή το μυαλό μου λαχτάρα γεννά

Στρατής Φάβρος

Ανέκδοτο

Advertisements