Ετικέτες

, ,

Ρόδια

Οι χάντρες σπόρια του ροδιού που ξεκουκκίστηκαν
στα γόνατα της πρώτης μας χρονιάρας νύχτας
κρυφά μια-μια κατρακυλούν στα μάρμαρα κατώφλια σου
τρώνε και πίνουν στις χλωρές πηγές του νόστου συντροφιά μας.

Χάντρες που μέτρησαν φροντίδες ώριμες και ώρες των χαδιών
που παραχώσαν χέρια μητρικά, φλουριά σε αρμυρά καρβέλια.
ανακατεύουν τα τσιγγάνικα μαντάτα στα χαρτιά,
και κομπολόγι σπέρνουνε τραγούδια ξεχασμένα.

Σπόρια που πιάσαν και φυτρώσανε σε φτωχικές αυλές
χάντρες που εδωσαν στο κοκκινέλι μας θολά ρουμπίνια,
αίμα μεταλαβιά σ’ ασημοκαπνισμένο κύπελο παλιό,
κι αγίασμα που κύλησε γλυφό νερό σε μάντρες και σε ξερονήσια.

Μα οι χάντρες που εδώ κυλούν από τα μάτια σου
μιλούν για όσα μπόρεσες, για όσα χέρια αλλάζοντας σωθήκαν
κείνα που σ’ εγδαραν κρυφά, που τ’ αφησες να σε πονούν
γιατι πολύ μετρούσαν, κι όσα σού μαθαν πολύ τ’ αξίζαν..

Μαριάννα Παπουτσοπούλου

ανέκδοτο ποίημα 2014

rodia

Advertisements