Αφού τα φύλλα πέσαν, γυρνούμε
Σε μια καθαρή αίσθηση των πραγμάτων. Είναι σαν
Να φτάσαμε στο τέλος της φαντασίας
Δίχως κίνηση σε μια γνώση αδρανή

Είναι δύσκολο ακόμη και επίθετο να διαλέξουμε
Γι αυτό το παγερό κενό, αυτή τη δίχως αιτία θλίψη
Η μεγάλη κατασκευή, σπιτάκι τόσο δα μικρό εγίνη
Δίχως περιπάτους στριφογυριστούς στα φθαρμένα πατώματα

Το κήπου το σπιτάκι ποτέ τόσο πολύ, επισκευή δεν χρειαζόταν
Η καμινάδα του πενήντα είναι χρόνων και από τη μια πλευρά του γέρνει
Μια προσπάθεια φανταστική έχει αποτύχει, μια επανάληψη
Σε μια ανδρών τε και μυγών επαναληπτικότητα

Η καθαρή του αίσθηση, δίχως αντικατοπτρισμούς, φύλλα
Λάσπη, βρώμικα τζάμια, νερό που μοιάζουν σιωπή εκφράζουν

Τύπου ενός , σιωπή αρουραίου που έξω προβάλει για να δει
Του κήπου η λίμνη η μεγάλη και το από νούφαρα φορτίο, κι όλο αυτό
Γνώση αναπόφευκτη να γίνει έπρεπε στη φαντασία
Καθώς απαίτηση, όπως η αναγκαιότητα που απαιτεί.

Δοκίμιο μετάφρασης Στρατής Φάβρος

The Plain Sense of Things
Wallace Stevens, 1879 – 1955

After the leaves have fallen, we return
To a plain sense of things. It is as if
We had come to an end of the imagination,
Inanimate in an inert savoir.

It is difficult even to choose the adjective
For this blank cold, this sadness without cause.
The great structure has become a minor house.
No turban walks across the lessened floors.

The greenhouse never so badly needed paint.
The chimney is fifty years old and slants to one side.
A fantastic effort has failed, a repetition
In a repetitiousness of men and

The plain sense of it, without reflections, leaves,
Mud, water like dirty glass, expressing silence

Of a sort, silence of a rat come out to see,
The great pond and its waste of the lilies, all this
Had to be imagined as an inevitable knowledge,
Required, as a necessity requires.

——————-
Commentary

We had come to an end of the imagination,
Inanimate in an inert savoir.
To a plain sense of things, We had come

For this blank cold, this sadness without cause.
Yet the absence of the imagination had
Itself to be imagined.

The plain sense of it, without reflections,
Had to be imagined as an inevitable knowledge
Required, as a necessity requires.

thoughTo a plain sense of things, We had come
of this blank cold, this sadness without cause.
Inanimate in an inert savoir.

in an expressive apteness of inexpressivenes
as a necessity that spirals coldness but still warms.
To a plain sense of things,

All else aside!

at5

Φωτογραφία Ευγένιος Ατζέ

Advertisements