Ναι αυτό που λέγεται είναι πάντα λίγο λειψό και πάντα λίγο περσότερο,
οι άντρες πάντα ποθούν και οι γυναίκες σχεδόν πάντα ερωτεύονται,
μου αρέσουν αυτές οι σταθερές είναι μέρος μιας μυθολογίας για μια σκληρότητα
που προσπαθώ σχεδόν από το πέρας της συνείδησης να χαλκεύσω

και πως πέφτω θύμα από το χαμόγελό σου
πως σε αγαπώ μέχρις τα πέρατα της γης–
τόσο τόσο — μα πόσο;
όσο είναι ο ουρανός,
τόσο; ναι ναι —
κι όσο τα άστρα να τόσοοοο —
Μ’άγαπάς; ναι σ’ αγαπώ,
Θα πεθάνω ένα κρύο βράδυ μόνος
Δίχως ένα καντηλάκι να μου λέει σ’αγαπώ–
Γιατί θα χει τελειώσει ο χρόνος
Κι εσύ θα με κρύψεις σε αναμνήσεις που θα πονούν
Δεν θα σε αγαπώ τότε αλλά δε θα σε νοιάζει
Απέραντο πράγμα η αγάπη
Φτάνει ως τους ωχρούς ήλιους
Και στα «σαπφείρινα των παραλλήλων τόξα»
Αλλά τι μικρό πράγμα η ύπαρξη

στην

913995_631218476917763_1822064954_o

Advertisements