flaneries

Διαβάζω το περίφημο δοκίμιο του Γουώλτερ Μπένγιαμιν, για το έργο τέχνης την εποχή της τεχνικής αναπαραγωγιμότητάς του.
Το πώς δηλαδή τη σημερινή εποχή της φωτογραφίας, του κινηματογράφου, της μαγνητοσκόπησης, της μαγνητοφώνησης (χρησιμοποιώ) παραδείγματα μεταγενέστερα από τότε που γράφτηκε το βιβλίο, το έργο τέχνης γίνεται προσιτό στο κοινό, πολλαπλασιάζεται, αλλάζει η λειτουργία και ο τρόπος της παραγωγής του.
Αλλάζει η λειτουργία της ίδιας της τέχνης.
Δεν θέλω να απλουστεύω αλλά η εποχή του διαδικτύου και μαζική αναπαραγωγή και κοινοποίηση ηλεκτρονικών αντιγράφων έργων τέχνης είναι ένα τρανταχτό παράδειγμα του πόσο ενδιαφέρον φαινόταν να είναι το θέμα ήδη από το 1936 που γράφτηκε αυτό το δοκίμιο. Αυτό που μου κάνει μεγάλη εντύπωση, εκτός από τις ιδέες – δυσνόητες κάποτε και ίσως ακραίες αλλά πολύ ενδιαφέρουσες του Μπένγιαμιν (για παράδειγμα δηλώνει από την αρχή ότι θα αναπτύξει τις απόψεις του χωρίς να χρησιμοποιήσει καθόλου τις έννοιες της δημιουργικότητας, της ιδιοφυίας, της αιώνιας αξίας και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 585 επιπλέον λέξεις

Advertisements