νύκτωρ τὰ πολλά· σεμνότητ᾽ ἔχει σκότος.

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΒΑΚΧΕΣ

Το δυνατό της σημείο
ήταν οι μαυρισμένοι
αστραφτεροί γοφοί της
που τραβούσαν σαν
αρχαίες μαύρες τρύπες
το βλέμμα.

Το παρατεταμένο ξερό πρωινό
που επιτέλους
πήρε να γέρνει
σε ένα πυρόξανθο δείλι
αποκάλυψε

τα πορφυρά νύχια της
και ένα κόκκινο ρουμπινί
ηλεκτρισμένο στο σώμα της
αιθέριο φόρεμα που

αναδείκνυε τον μεταξένιο
της ήβης της καρπό
και τις ψιλές λιγνές
λεμονανθούς της
που κοιτούσαν
περιπαικτικά τους θεούς
της ηδονής και της λαγνείας

μια μαγική θέα
για τους περαστικούς, τον εξώστη
τους ηδονοβλεψίες,
καθώς η αχνή γραμμή
του ορύγματος του στήθους της
χαμογελούσε από το
εξουσιαστικό άνοιγμα του φορέματος

την τέλεια ιδέα της τέλειας εικόνας
συμπλήρωνε ένα λαμπυρίζον
στα χρώματα του Klimt
μακιγιάζ σώματος

θα θυσιάζονταν συμβολικά
στον παγανιστικό
θεό της γονιμότητας
και στων άλλων άσωτων
την μανιακή τελετή θεών
αφού έπιναν μέχρι θανάτου
και την έλουζαν με κόκκινο κρασί
πηχτό στην υφή του
που θα γεύονταν
απ την ωραία κρήνη
αέναο σύμβολο της καταβολής
της στυγερής αρρενωπότητας
από τον ρέοντα χυμό ενός
απόντος παρόντος φαλλού.

Πίστευαν οι μωροί ότι θα
έρχονταν σε επαφή
με τα πρωτόγονα
ζωικά ένστικτα τους

Η όρχησις και η των κυμβάλων
μολπή Έλαβε άδοξα τέλος

Την επόμενη μέρα ξύπνησαν
με πονοκέφαλο
και μια πικρή γεύση
παρατεταμένης μέθης

ευτυχώς τίποτα πορνικό
δεν είχε συμβεί
στην τέλεια ιδέα της τέλειας εικόνας

Λίγο μόνο καθώς μαθαίνουμε συναινετικό σεξ
Με παρουσία ορχήστρας και κοινού
κάποιοι επίσης από τους άνδρες είχαν αθώα
όπως σε αυτά τα δρώμενα συνηθίζεται
γνωρίστει με την διττή φύση τους
όπως χρόνια πολλά πριν ο
μετέπειτα τυφλός και σεπτός μάντης
κάτι σαν την Ντοροθυ να πούμε

Το ιερό δάσος είχε καεί
Η γειτονιά κουτσομπόλευε
Ο μανάβης ο χασάπης και ο μάγειρας
καταριόνταν τη στραβή και τουλάχιστον
Ο ένας χοντρή Τύχη τους
η γυναίκα τους το άδοξο άνθος της
Ο παπάς έκανε ευχέλαιο
Και μια κυρία με μαύρα ρούχα
και μουστάκι σταυροκοπιόνταν

πόσο τη ζήλευε την πόρνη

και η φτώχεια και η βρόχα έπεφταν
straight through

Φίλησε τρυφερά την εταίρα
Παρθένα ιέρεια στην φύτρα
της Κόκκινης καστανής κάρας
Και έφυγε για τη δουλειά
Στους κανάγες του Καρυωτάκη

και οι φόρμες των ανθρώπων μυριάδες
και οι μορφές τους αναρίθμητες
αγνωστες και ξαφνικά γνωστές

«Situado en alguna nebulosa lejana hago lo que hago

Antonio Porchia (1885-1968) Voces»

Σ. Φάβρος

© Christian Coigny

Advertisements