Πρωϊνά

Πρωινά

Τι είναι η ποίηση;
Μην να ναι γλώσσα;
Μην είναι η πανώρια φορεσιά της διήγησης μοιραία;
«Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,
και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,
π’ ολονυχτίς εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη.»
Μην είν’ ο άσπρος ουρανός κι ο γαλάζιος πόντος;
Mην είναι ο αγέρας του και το λευκό το κύμα
Μην είναι αναστεναγμός και το βουβό μας κρίμα
Ειν’ όλα αυτά παλκάρι μου κι άλλα που δε προκάμω
Είναι τα χρυσά μαλλιά κι ο κόρφος που ποθάω
Είναι και τα μάτια της που δε τα μολογάω
Μα είναι κι οι προτάσεις σου που βγάνεις μία μια
Από τη γλώσσα τη βαθιά τη βαριοστολισμένη
Είναι αποφάνσεις πάντοτε και ερωτήσεις κάποιες
Είναι τα λευκά βουνά και οι πλατιοί οι κάμποι
Είναι και οι σκέψεις σου οι μέσα και οι έξω
Και να θυμάσαι πάντοτε αιτέ και καβαλάρη
Τι πως λογιώ τα κρίματα που πελεκάς στη ζήση
Που μελετάς στη ζάλη σου κι η ζήση είναι πάλη
αρχόντοι κι αν κινήσανε Αρχόντοι κι αν επήγαν
στη πλέμπα έπεσαν σιμά στο πόπολο το δήμο,
κι οι αποφάσεις μέσα σου Κι όξω οι καταφάσεις
οι ερωτήσεις δεξιά Κι η καταφρόνια μόνη
γιατί είναι ο Λαβύρινθος όπου σε ξαστοχάει.
Τι να ναι ποίηση παρά ο κόσμος τούτος όλος
Που με τα μύρια βάσανα τα μύρια του τερτίπια
Θέλει ένα μύθο να ακουστεί κάτι σαν παραμύθι
Να πάει ο χρόνος ο παλιός να κοιμηθεί αντάμα
Στη ιστορίας τη βουλή στο γρέκι τω συνέφω
Και να ρθει χρόνος ίμερος με ελπίδας γέννα πάλι
Και στη μονιά του χάροντα να τον εξετρυπώσει
Να ξεγελάσει το χαμό το θάνατο να πάψει
Κι μες τα καταχθόνια του να τονε κατεβάσει

Σ.Φάβρος

yparxistes

Απο την συλλογή ενα βήμα μπρος δύο βήματα πίσω

Poem Analysis «I taste a liquor never brewed.» Emily Dickinson

Poem Analysis «I taste a liquor never brewed.» Emily Dickinson

« Cet été les roses sont bleues; le bois c’est du verre. La terre

drapée dans sa verdure me fait aussi peu d’effet qu’un
revenant. C’est vivre et cesser de vivre qui sont des solutions imaginaires. L’existence est ailleurs. »

André Breton (Manifeste du surréalisme)

“This summer the roses are blue; the wood is of glass. The earth draped in its verdure has as much effect on me as a ghost. It is living and ceasing to live which are imaginary solutions. Existence is elsewhere.”

Translation of the «First Manifesto of Surrealism» 1924 André Breton: Translated by A. S. Kline

I taste a liquor never brewed —

[ again I am in land unforeseen

A mystic dwell all my own
“I dwell in possibility
A fairer house than prose “

[ Oh wonders that ” I ”
or is it an ” Eye ” of mind
I exclusively own
Analogies drawn
with verses alone ]

From Tankards scooped in Pearl —

[What godly Speech creates being

ontologgy is «Brain, within» its «Reeling» ]*

Not all the Vats upon the Rhine
Yield such an Alcohol!

[ Without a Rhyme my dashes Align
The reading rhythm of song inside
The song arrives in Capital shine]–

[ “Bees” capitalised

and “Tankards scooped in Pearl”

are my Geography’s landmarks,

my reading guide in rhythm Bells]

Inebriate of Air — am I –

[A Sensualist crescendo and Purity gist
In unexpected wonderful twist]

And Debauchee of Dew –

[Oh! Rerum Concordia discors ]**

{This makes them in rows two}
[and while meter is omnipresent]

{Here comes a rhyme of Dew with Blue]

Reeling — thro endless summer days —
From inns of Molten Blue –

[What mystic Flux– is Poetry Hex ]

When «Landlords» turn the drunken Bee
Out of the Foxglove’s door –

[And even when
Yes even then
that rhyme begins at door
To: drink the more ]

When Butterflies — renounce their «drams»
[A final act a drumming rant a Whimper or a Bang ]

I shall but drink the more!

[ of air and dew— a Debauchee–

a genuine form as my attaché ]

Till Seraphs swing their snowy Hats —
And Saints — to windows run —

“I never spoke with God
Nor visited in Heaven
Yet certain am I of the spot”

To see the little Tippler
Leaning against the — Sun –

[In heaven bliss
A tippler in the sunny sky
what heaven is to lie
in molten blue and die]

This was my Ana-lysis

— NOTES

* Quotes within brackets [ ] are my (so to say) analysis
** Horace Epistles
» ….» I used double quotes to mark the insertion of verses
from Dickinson’s poems that we read in the course and which
shared some analogy with the verses of the poem in analysis
-The song arrives in Capital shine-
Poetry is fairer house than prose, its form in a —

quasi manner, as Splinter swerved — in here seems too.

Διαβάζω ποίηση για να νικήσω το Θάνατο

“Η μόνη ξιφολόγχη μου
ήταν το κρυφοκοίταγμα του φεγγαριού απ’ τα σύννεφα.”

Άρης Αλεξάνδρου Ποιητική

ἐὰν μὴ ἔλπηται ἀνέλπιστον οὐκ ἐξευρήσει, ἀνεξερεύνητον ἐὸν καὶ ἄπορον.

Ηρακλειτος Ὁ Λόγος καὶ τὸ Ἕν 18.
[Αν δεν ελπίζεις, δε θα βρεις το ανέλπιστο, που είναι ανεξερεύνητο και
απλησίαστο.]

…τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ’ ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον…
Θουκυδίδης επιτάφιος

«Οι ποιητές είναι οι ιεροφάντες της ακατάληπτης έμπνευσης; οι καθρέφτες των γιγαντικών σκιών που η μελλοντικότητα ρίχνει επάνω στο παρόν ; οι λέξεις που εκφράζουν αυτό που δεν κατανοούν ; Οι σάλπιγγες που στη μάχη καλούν, και που δε νιώθουν κείνο που εμπνέουν; Η επιρροή που δεν κινείται, αλλά κινεί; Οι ποιητές είναι οι αφανείς νομοθέτες του κόσμου.»
«Poets are the unacknowledged legislators of the world.»
P.B.Shelley A defense of Poetry

Τα όρια της γλώσσας μου είναι τα όρια του κόσμου μου, διατυπώνει ο Wittgenstein στο περίφημο σώμα Λογικό φιλοσοφικόν,

Tractatus Logico-Philosophicus , “The limits of my language are the limits of my world” (“Die grenzen meiner sprache sind die grenzen meiner welt” section 5.6

H ποίηση, και οι ποιητές της, ισχυρίζομαι επαναδιατυπώνοντας το θεώρημα του Wittgenstein, ότι στον ιδιωτικό χρόνο διαμορφώνουν τον γλωσσικό μας ορίζοντα, διαμορφώνοντας συνεπώς τον βιωματικό μας ορίζοντα, τον κόσμο.

Ενώ στον κοινωνικό χρόνο η ποίηση διαμορφώνει δυνητικά τον ηθικό ορίζοντα, την Ιστορία.

Λέει Ο Wittgenstein κάπου αλλού ότι η ηθική και η αισθητική είναι ένα.

Αυτή η καθημερινή επιμονή να καθορίσουμε σε μια έντονα βουλητική προσπάθεια την αισθητική της κάθε μέρας, είναι το βιωματικό και ηθικό πεδίο μας.

Η πέραν της συνθήκης «ανόητη» πίστη στη διατύπωση του γλωσσικού μας ορίζοντα, ενός νέου οραματικού ηθικού ορίζοντα.

Πιστεύω σε μια ηθική και αισθητική ουτοπία της Ποίησης και της Τέχνης, η γλώσσα της οποίας είναι διαμορφωμένη στα μεγαλύτερα του ανθρώπου έργα, και την οποία έχω την ρομαντική αγωνία να ανασυνθέσω εντός και εκτός μου.

Η δράση μας ήθελε διαμορφώσει έναν ποιητικό επαναστατικό ουμανισμό.
Ένα κόσμο δυνητικών γεγονότων ένα κόσμο υπό την εποπτεία των στίχων

Και ορίζω το φαινόμενο αυτό με αυτούς τους στίχους

Ποιητική

1
Αξίζει δεν αξίζει
στέλνω τις εκθέσεις μου σε χώρες που δε γίνανε ακόμα
προδίνω τις κινήσεις ενός ήλιου
που πέφτει την αυγή δίπλα στις μάντρες
επικυρώνοντας με φως
τις εκτελέσεις

2
Η κάθε μου λέξη
αν την αγγίξεις με τη γλώσσα
θυμίζει πικραμύγδαλο.
Απ’ την κάθε μου λέξη
λείπει ένα μεσημέρι με τα χέρια της μητέρας δίπλα στο ψωμί
και το φως που έσταζε απ’ το παιδικό κουτάλι στην πετσέτα.

3
Η μόνη ξιφολόγχη μου
ήταν το κρυφοκοίταγμα του φεγγαριού απ’ τα σύννεφα.
Ίσως γι’ αυτό δεν έγραψα ποτέ
στίχους τελεσίδικους σαν άντερα χυμένα
ίσως γι’ αυτό εγκαταλείπουν ένας-ένας τα χαρτιά μου
και τους ακούω στις κουβέντες όσων δε μ’ έχουνε διαβάσει.

Άη-Στράτης 1951

Aπό τη συλλογή «Άγονος γραμμή» (1952)

Αναζητώ μια προλεταριακή ηθική και αισθητική που μπορεί άριστα να περιγραφεί στο παρακάτω:

“Η ευγένειά τους είναι προλεταριακή. Η αξιοπρέπειά τους, ανθρώπων που δεν παραδόθηκαν ποτέ. Δε χρωστούν ευγνωμοσύνη σε κανένα. Κανένας δεν τους προώθησε. Δεν πήραν τίποτε, δεν ξεκοκάλισαν υποτροφίες. Η καλοπέραση δεν τους ενδιαφέρει. Δεν αγοράζονται. Η συνείδηση τους είναι εντάξει.Δεν είναι τίποτα τσακισμένοι τύποι. Η φυσική τους κατάσταση είναι άριστη. Δεν έχουν τρελαθεί,δεν είναι νευρωτικοί, δε χρειάζονται ναρκωτικά. Δε μοιρολογούν. Δε μετανιώνουν. Οι ήττες τους δεν τους απογοήτευσαν. Ξέρουν ότι έκαναν λάθη, αλλά δεν παίρνουν τίποτε πίσω.”

Hans Magnus Enzensberger – «Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας»

Έχω την άποψη ότι οι έννοιες Ηθικός, Αισθητικός, Πολιτικός στην βάση τους ταυτίζονται, ( για να πάω ένα βήμα πιο κάτω το γνωστό συλλογισμό του Wittgenstein), όλες μας οι πράξεις που βγαίνουν από το στενό πεδίο του Εγώ μας είναι πολιτικές πράξεις.

Στη μεγάλη εννοιολογική περιπέτεια του Πνεύματος σημασία έχει μόνον η “ηθική” κατάκτηση της Αλήθειας και η διαρκής στοχαστική και εσωτερικά “συνεπής” βιωματική αναζήτηση της κατάκτησής της.

H γνώση διαβρώνει το κακό, είναι τελεολογικά αγαθή.

Τέχνη είναι μια ταλάντωση εσωτερικής αληθείας με αφελή ρομαντικό στόχο το διηνεκές της ανθρωπότητας.

Διαβάζω ποίηση για να νικήσω το Θάνατο

Χρειαζόμαστε ανόητους ποιητές νομοθέτες να εμπνεύσουν μια μεταρρύθμιση τόσο ριζική όσο τα μεγάλα μας παγκόσμια κείμενα, για να ταυτίσουμε την ιδέα με το βίωμα δίχως φειδώ

Τα χρυσά δίχτυα ενός ασχημάτιστου ακόμη ισχυρού όμως και υπέροχα αληθούς Οραματισμού μας ωθούν, προς μιαν αδιευκρίνιστη Ωραία αισθητική και ηθική συνισταμένη.

« Cet été les roses sont bleues; le bois c’est du verre. La terre
drapée dans sa verdure me fait aussi peu d’effet qu’un
revenant. C’est vivre et cesser de vivre qui sont des solutions imaginaires. L’existence est ailleurs. «

Ένα απόγευμα

Ένα απόγευμα

«leu sui Arnaut qu’amas l’aura *
E chatz le lebre ab lo bou
E nadi contra suberna»

«gran maestro d’amore»

Είμαι ο Αρνό που συνάζει την αύρα
και το λαγό κυνηγά πάνω στο βόδι
και τίποτα αντίθετα στο ρεύμα

Είμαι o Αρνό που τον αγέρα μαζεύει
και το λαγό πάνω στο βόδι κυνηγά
κι αντίθετα στο ρεύμα κολυμπά

Μια φορά θυμάμαι κι εγω αμυδρά
το περίεργο του απέραντου κόσμου γλυκύ μυστικό
που σιγανά μαρτυρούσε στα αυτιά η αθώα ακόμη ματιά

Κι ήταν ένα κορίτσι μελαχρινό
με δέρμα στιλπνό κι απαλό
και με δυο μάτια μαύρα
σαν ρουμπίνια λαμπερά

που για πολύ καιρό μετά
το σκεφτόμουν και έλεγα
μέσα μου πως κορίτσι
είναι ο έρωτας
με μπικίνι στους δρόμους και πέδιλα

Κι είναι αυτό το αίσθημα τρυφερό
και συνάμα Ω….
να γνωρίζεις πως ο έρωτας
είν’ το υπέρτατο αγαθό.

και μες των πελάγων τα ατέρμονα χάη
κυλά η ζωή, μαβιά μουρμουράει

και σκεφτόμουνα πως
ο ερωτας υπάρχει
γιατί στα χείλη κάποτε ζει διαρκώς

και ξεχνιέται γιατί
δυστυχάει αλί
μαζί σου εραστή

Μ. Θαλασσινός

 

 

 

 

 

Elefuga

Quot Euclidis discipulos retrojecit Elefuga quasi scopulos eminens et abruptus

I do not believe in ecclesiae, therefore I do not believe in Gods
Yet ecclesiae prepare the sperm of Aristocracy
Pons asinorum, from that point on no fool would pass thus
A flight of wretches an Elegy of fugitives
Of non Άριστοι

What purity game?
Pagan as I am, I lust without shame
lest that innocent purity of children,
purity of monastic seclusion
Some lust is somewhere hidden

Outstanding infallibility
of academic professors
Popes have long bewildered their Αγος

I do not believe in myths or in marketing
nor in Business ethics
If any they would give the surplus profit away

Authentic genius,
Heraldic symbolisms of no significance
9 is the number of wisdom

Mystic as I am, children of Pythagoras
knowledge is esoteric deductions
Music is experienced Knowledge

Axiom is the method, knowledge is the language
Marginal incremental proofs given a set of self evidence trivialities
Of things that are, Induction is a lie waiting
Καὶ τὸ ὅλον τοῦ μέρους μεῖζον

I believe in an iconoclastic God that loves Icons
I believe that the Cosmos is a majestic soup
A bunch of language definitions

Heuristic is the science of the doer
You cannot know things per se
But you can dip your finger in the sauce
Ego sum resurrectio et vita

 

Mattia Mare

 

http://www.physics.ntua.gr/mourmouras/euclids/common/common_notions.html

http://plato.stanford.edu/entries/aristotle-logic/

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-B109/575/3721,16325/

http://en.wikipedia.org/wiki/Pons_asinorum