Πρωινά

Τι είναι η ποίηση;
Μην να ναι γλώσσα;
Μην είναι η πανώρια φορεσιά της διήγησης μοιραία;
«Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,
και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,
π’ ολονυχτίς εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη.»
Μην είν’ ο άσπρος ουρανός κι ο γαλάζιος πόντος;
Mην είναι ο αγέρας του και το λευκό το κύμα
Μην είναι αναστεναγμός και το βουβό μας κρίμα
Ειν’ όλα αυτά παλκάρι μου κι άλλα που δε προκάμω
Είναι τα χρυσά μαλλιά κι ο κόρφος που ποθάω
Είναι και τα μάτια της που δε τα μολογάω
Μα είναι κι οι προτάσεις σου που βγάνεις μία μια
Από τη γλώσσα τη βαθιά τη βαριοστολισμένη
Είναι αποφάνσεις πάντοτε και ερωτήσεις κάποιες
Είναι τα λευκά βουνά και οι πλατιοί οι κάμποι
Είναι και οι σκέψεις σου οι μέσα και οι έξω
Και να θυμάσαι πάντοτε αιτέ και καβαλάρη
Τι πως λογιώ τα κρίματα που πελεκάς στη ζήση
Που μελετάς στη ζάλη σου κι η ζήση είναι πάλη
αρχόντοι κι αν κινήσανε Αρχόντοι κι αν επήγαν
στη πλέμπα έπεσαν σιμά στο πόπολο το δήμο,
κι οι αποφάσεις μέσα σου Κι όξω οι καταφάσεις
οι ερωτήσεις δεξιά Κι η καταφρόνια μόνη
γιατί είναι ο Λαβύρινθος όπου σε ξαστοχάει.
Τι να ναι ποίηση παρά ο κόσμος τούτος όλος
Που με τα μύρια βάσανα τα μύρια του τερτίπια
Θέλει ένα μύθο να ακουστεί κάτι σαν παραμύθι
Να πάει ο χρόνος ο παλιός να κοιμηθεί αντάμα
Στη ιστορίας τη βουλή στο γρέκι τω συνέφω
Και να ρθει χρόνος ίμερος με ελπίδας γέννα πάλι
Και στη μονιά του χάροντα να τον εξετρυπώσει
Να ξεγελάσει το χαμό το θάνατο να πάψει
Κι μες τα καταχθόνια του να τονε κατεβάσει

Σ.Φάβρος

yparxistes

Απο την συλλογή ενα βήμα μπρος δύο βήματα πίσω

Advertisements